Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Twee oren

leave a comment »

Bij mij op kantoor kunnen ze uren ouwehoeren. Ze lullen wat af. Meeting hier, overlegje daar. Zijn ze er nog niet uit, dan volgt er een bilaatje. Of al dat vergaderen ook effectief is, daar heb ik mijn twijfels over, maar het lijkt niemand te deren. En dat vind ik nog het ergste. Ik heb voor de lol wel eens aan het begin van een bespreking gevraagd wat het oogmerk van de bijeenkomst was. Het pijnlijke was, dat er niet echt een concreet doel kon worden geformuleerd. Het maakte de vergadertijgers niets uit; toen ze merkten dat de voorzitter van het overleg, aan wie ik mijn vraag richtte, er niet uitkwam kreeg ik van verschillende kanten al dan niet tegenstrijdige intenties toegeroepen. Toen het gewemel wegstierf, knikte de voorzitter en hervatte de vergadering.
Waar ik mij ook aan kan storen is dat men niet in staat lijkt om naar elkaar te luisteren. Prima, dat je een andere mening hebt, maar luister eerst eens naar de argumenten van de ander, voordat je reageert. Laat iemand uitspreken en begin niet ondertussen je buurman te overtuigen van het ongelijk van de spreker, zolang deze nog aan het woord is. Hou het centraal, en let op wat er wordt gezegd. Heb je aanvullingen, of ben je het er niet mee eens, geef dan aan dat je wilt reageren, maar praat niet door elkaar heen en richt je tot de groep, in plaats van iemand die al dan niet toevallig jouw kant op kijkt.
Onlangs las ik in de krant een zin, die mij trof. Een oneliner, die tot nadenken stemt en die ik dan ook graag gebruikte in een van onze wekelijkse overleggen. Ik wachtte geduldig af en toen toen het kippenhok even stil was zei ik luid en duidelijk wat ik hieronder op een tegeltje heb vereeuwigd. Het bleef even stil en ik had even de hoop dat hij aankwam, werd begrepen en mogelijk effect had, maar nog voor de echo van de stilte die volgde ongemakkelijk werd, regende het reacties. Helaas had de respons geen betrekking op mijn opmerking, maar op het onderwerp, dat daarvoor werd besproken. Aan de andere kant van de vergadertafel, zag ik echter een collega glimlachend voor zich uit staren en in mij groeide een spoortje hoop.

Twee oren

Written by thehotstepper

juni 21, 2013 bij 9:55 am

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: