Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Wordt vervolgd! (37)

leave a comment »

Zaterdag, even voor tien uur in de ochtend legde ik het feuilleton weg en had een brok in mijn keel. Omdat ik van mijn hart geen moordkuil maak, postte ik meteen een berichtje op de Facebookpagina van het feuilleton bij Ronald Gipharts reactie op mijn laatste blog:Net 37 uit! Geweldig!! Wie zo schrijft heeft ook geen input nodig. Arme Bibi… Heb bij wijze van spreken zelf een borrel als hartversterkertje nodig.’ Inmiddels is het weekend voorbij en ik denk er nog net zo over. Ik vind Aflevering 37, As We Know It, namelijk van uitzonderlijke klasse. Giphart laveert behendig tussen zwaarmoedig en relativering. Oud en Nieuw is bij uitstek een feest om samen te vieren. Het is Bibi echter niet gegund en ik voel intens met haar mee (ik kom hier zo op terug). Ondanks dit droefgeestige thema, lukt het de schrijver echter door middel van korte, grappige zinnetjes nu en dan een glimlach op mijn gezicht te toveren. Het beste voorbeeld is vinden we op ongeveer driekwart van de aflevering, als Bibi als antwoord op de vragen van haar kinderen smoezen verzint om de afwezigheid van hun vader te verklaren.

Voelt zich niet zo lekker. Is even een veiligheidsbril voor Kleine Kick zoeken. Moest naar de WC. Ligt waarschijnlijk een of andere vreemde vrouw gelukkig nieuwjaar te wensen.

Dat ze de eerste drie smoezen tegen haar kinderen vertelt, daar kan ik me iets bij voorstellen. De laatste is daarvoor ongeschikt en te sarcastisch. Ze zal het hebben gedacht. Het geeft haar gemoedstoestand weer. Daarnaast zegt het iets over Bibi, die ondanks dat ze het niet droog houdt tijdens het aftellen (‘Huil je, mamma?’) toch een sterke vrouw is. Het brengt mij meteen terug bij het waarom ik zo met haar mee leef. Hoe eenzaam moet die vrouw zich voelen? De ergste vorm van eenzaamheid is die, die in een drukke ruimte wordt gevoeld en toch niet kan worden gedeeld. Tussen de vele onbekende gezichten staan even verderop haar oudste vrienden, die elkaar weer hebben gevonden.

‘Het aftellen is begonnen’, brulde een deejay, die de seconden begon af te roepen. (…)
Bibi zocht haar man en wenkte ondertussen haar kinderen. Alleen haar jongste reageerde. (…)
Sanne en Bram hielden elkaar stevig vast, met een droevige, maar saamhorige blik. Frederique en Pim stonden bij elkaar, Korneel en Klaas ook, en Rosalie omhelsde haar beide kinderen.

Oud en Nieuw is bij uitstek een feest om samen te vieren. Dat vind ik niet alleen, maar Giphart vindt dit via de gedachten van Bibi ook.

Als ze één ogenblik in het jaar samen moesten zijn, dan was het nu. Al achttien jaar hadden zij elkaar het nieuwe jaar in gezoend, in omhelsd, in geknepen – en vanavond was hij er niet. Alles was voorbij. Liefde doodt.

Daar staat ze dan. Eenzaam maar niet alleen. Afgezien van de mensen om haar heen, ze heeft haar jongste kind op de arm. Haar benjamin, die ook nog is genoemd naar haar man. Naar de man van haar leven. Daar staat ze dan en haar eerste woorden van het nieuwe jaar betreffen hem…

‘Huil je, mamma?’
‘Wat?’
Ze zag dat hij nogmaals ‘huil je?’ vroeg, maar ze hoorde hem niet, want zijn uitroep werd overstemd door het gejoel van de zaal.
‘O, Kick’, zei ze.

Arme vrouw, dacht ik, toen ik zelf met mijn zoon op mijn arm voor het raam stond en nadacht over het feuilleton. Ik voelde zijn mollige armpjes op mijn schouders, zijn kleine handjes in mijn nek en de warmte van zijn zachte lichaampje. Zodra kleine kinderen in het spel zijn, lijkt het wel of gevoelens zich kwadratisch verdiepen. Het laatste wat je in zo’n geval wilt is het kind teleurstellen. Het kan zijn, dat mijn emotie quotient gevoeliger is geworden sinds ik vader ben, maar het kan natuurlijk ook dat Giphart, zelf vader, dit verfijnd weet te verwoorden en verbeelden.

Kick jr. kwam met een gloeiend gezicht bij haar staan en zei dat hij wel vijf uur achter elkaar had gedanst. (…)
‘Waar is pappa?’, vroeg Kick Jr.. (…)
‘Die  controleert of het vuurwerk buiten wel veilig is.’
‘Maar hij is er nog wel?’ [WHAM! – TS]
(…)
Het jongetje aarzelde.
Andere kinderen zeggen dat jullie gaan scheiden.’ [BAM! – TS]
(…)
En toen schoot Bibi plotseling vol . (…) Ze probeerde zich in te houden, maar verloor het gevecht tussen traanvocht en haar oogleden. Vluchten kon ze niet, want ze had Kick op haar arm en waar moest ze naartoe? Kleine Kick had al weken naar het moment van de jaarwisseling toegeleefd.

Daar staat ze dan. Ze kan haar kind toch niet teleurstellen? Evenals haar man Kick heeft ze twee verbale mokerslagen te verwerken gekregen. In Aflevering 36, Everybody Hurts, was het immers Silvijn, die Kick met woorden raakte.

‘Welk spel ik speel?’, zei Silvijn. ‘Mijn vrouw, de moeder van de kinderen die ik niet heb gehad, is verongelukt terwijl ze naar jou op weg was, Kick. Jij bent medeverantwoordelijk voor haar dood, en dat weet je. Denk je dat ik een spel speel?’
Kick keek hem lange tijd zwijgend aan. Hij deinsde iets terug en hernam zich.
‘Hoe… eh?’, zei hij, maar vervolgde zijn zin niet.
‘Ik heb jou in Barcelona met haar gezien’, zei Silvijn. ‘Toen is het begonnen tussen jullie, dat weet ik, dat weet jij. Lieg er niet over.’
Kick hernam zich voor de tweede keer.

Naarmate het einde van het feuilleton in zicht komt, lijkt het alsof puntsgewijs opsommen een belangrijke rol gaan spelen. Ik kan me hierin vergissen, het kan toeval zijn, maar dan is bovengenoemde voorbeeld wel heel toevallig. Aflevering 37 begint verder met ‘Het was vijf voor twaalf’, welnu, het ís drie voor twaalf. Er resteren ons en Giphart nog drie afleveringen. We ontkomen er niet aan dat de schrijver vaart maakt. Een verbale veldslag mag niet langer duren dan twee dialoogzinnen. Eerlijk gezegd vind ik het wel prettig lezen en laten we wel wezen, een ongeluk komt nooit alleen en twee is voldoende voor versterkende herhaling. Eén meer en je doet niet meer mee. Driemaal is scheepsrecht.

Het is dus in ieder geval geen toeval dat Bibi na drie keer zoeken naar Kick wordt aangesproken door Silvijn. (We zijn inmiddels aan het eind van Aflevering 37.)

Toen Bibi voor de derde keer aankwam bij de zo goed als verlaten bar waar ze zeven uur daarvoor Kick nog een enorme dreun had gegeven, hoorde ze achter zich: ‘Hebben wij elkaar al een gelukkig nieuwjaar gewenst?’

De getallen drie en zeven kennen we uit de christelijke traditie. Ik zocht het even na op Wikipedia en leerde zo dat ook twee een archetypische betekenis heeft. ‘In veel bijbelse en middeleeuwse verhalen wordt, als iets drie keer gebeurt, dit als teken van God gezien. Als iets 1 keer gebeurt wordt het vaak als toeval gezien, bij twee keer heeft het een kwade bedoeling omdat dit een duivels getal is. Bij drie keer wordt het gezien als waar en zeker en van God afkomstig.’ Al dan niet bewust maakt Giphart gebruik van dit bij ons ingesleten getallenbesef. Het moet de voorzienigheid zijn, die hem ertoe aanzette dat het inmiddels zeven uur geleden is dat ze Kick van zijn barkruk hoekte. Ook in de bijbel komt het getal zeven vaak voor: ‘Als er sprake is van een gering aantal, dan is dat vaak zeven.’

Het is voor Bibi in ieder geval geen geluksgetal. Als een schip in de nacht duikt Silvijn,  zeven uur nadat ze de breuk met haar man mogelijk definitief heeft gemaakt, achter haar op. Als een vleesgeworden duivel wil hij  haar twee dingen laten weten:

‘Het enige wat ik wil is je iets vertellen over de dood van Nathalie’, zei hij. ‘En  over jou.’

Het is een fijne cliffhanger, die volgende week een vervolg krijgt. Ik kan dit met aan zekerheid grenzende stelligheid melden, want Giphart heeft inmiddels beknopt een opzet voor de laatste drie afleveringen bekend gemaakt, waarin hij uiteraard nog niet alles onthult:

#38 gaat door waar #37 eindigt. Silvijn vertelt zijn verhaal.
#39 speelt zich af aan het einde van de nacht, begin van de ochtend, uitmondend in… (…)
#40 gaat daarop verder en eindigt met een… (…)

Ondertussen vraag ik mij af wanneer Kick weer ten tonele verschijnt. Als ik mag gokken, dan ga ik voor Aflevering 40. Misschien dat Giphart er nog een poll aan waagt, maar dit is niet noodzakelijk, want de Facebookpagina van het feuilleton is weer wat levendiger. Zo konden de trouwe volgers er al lezen over twee van de vier onderwerpen in de zijbalk en verscheen er een (vrijblijvende) meting naar de mening van lezers: Blijft Opa Kick leven? De stand is inmiddels 11 voor, 9 tegen, maar kan nog alle kanten op. Hetzelfde geldt overigens, en dat vind ik wel interessant, voor de nog altijd niet afgesloten poll met betrekking tot de vraag of het huwelijk van Kick en Bibi stand houdt. Het is even scrollen langs de timeline, want deze vraag werd door de schrijver al op 9 april gesteld. Kom op feuilletonlezers, laat je horen! Los van wat Giphart heeft bedacht voor de laatste drie afleveringen, ben ik benieuwd naar jullie mening. Overleeft het huwelijksbootje van Bibi en Kick de golfslag die door het schip in de nacht, Silvijn, is veroorzaakt?

Written by thehotstepper

juni 17, 2013 bij 9:43 pm

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: