Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Haggis pizza

leave a comment »

Mevrouw Stepper is eten met een vriendin in de stad, meneertje ligt lekker te slapen, dus ik heb even het rijk alleen. Tijd om weer eens te experimenteren in de keuken. In Edinburgh heb ik ooit een pizza met Haggis gegeten en hoewel ik toen mogelijk niet geheel nuchter was, meen ik mij te herinneren dat die best lekker was. Laat ik nou nog een blikje Haggis in de kast hebben staan… De houdbaarheidsdatum is vier maanden geleden verstreken, maar een kniesoor die daar op let bij geconserveerd voedsel. Ik ga er gewoon voor. Het blik staat al zo lang in de kast en aangezien ik het toch alleen moet opeten, kan ik dat net zo goed vanavond doen.

Om te beginnen zet ik Ben Howard op. Die komt volgens mij niet uit Schotland, maar wel van het eiland en zijn muziek is lekker ontspannend. Om The Proclaimers op te zetten voor een potje koken met Schotse ruit gaat me nou weer net te ver. Om het gerecht te begeleiden staat er een mooie wijn uit de Bordeaux te ademen. Het eerste glas is al ingeschonken. Ik heb gekozen voor een vrij jonge Puisseguin Saint-Emilion uit 2011.  De wijn van Merlot en Cabernet Franc zou het goed moeten doen met het orgaanvlees. Het blijkt te kloppen, alhoewel ik blij ben met mijn keuze voor een jong exemplaar, want de Haggis uit blik is minder heftig dan men mij heeft doen geloven.

Voor de basis gebruik ik een pizzabodem van Jumbo. Ik bestrijk ze met wat tomatenpuree (ongeveer een half blikje) en strooi er plukjes olijventapenade overheen. Verwarm ondertussen de oven voor op 200 graden Celsius. Daarover verdeel ik uienringen van een halve ui en plakjes van een halve bol Mozarella. Tijd om me te verdiepen in de Haggis. Het blik blijkt aan twee kanten te moeten worden opengemaakt, waarna men de op paté lijkende substantie er met een lepel voorzichtig uit kan drukken. Ik snijd dunne plakken en brokkel die over de pizza. (ik gebruikte ongeveer 125 gram, maar dit mag achteraf beschouwt best wat meer zijn) Tenslotte bestooi ik het geheel met geraspte Emmentaler.

Terwijl de pizza in de voorverwarmde oven gaar wordt – ik ga uit van twintig minuten –  lees ik de krant en check zo nu en dan het beeldscherm, waarop ik meneertje in zijn wiegje kan zien slapen. Ziet er prinsheerlijk uit. Tijd voor nog een glaasje wijn. Wachten maakt tenslotte dorstig, hoe je het ook wendt of keert. Daar klinkt het belletje van de oven al. Mooi.

De pizza ziet er zo eigenlijk heel gewoon uit. Ik kijk ernaar terwijl ze een weinig afkoelt. Ik snuffel. Ruikt lekker. Tijd voor de lakmoesproef. Ik snij een punt af en begin te eten. De smaak is heerlijk subtiel. Toegegeven, de eerste hap was wat aarzelend. Heb dat vaker met orgaanvlees. In dit geval lamslong en ‘lamb suet’ – white fat that surrounds kidneys – maar het smaakt dus verrassend zacht. Misschien ben ik te zuinig geweest met het vlees en had er meer op gemogen, maar het harmoniseert goed met de uien en de witte kaas. Volgende keer iets meer vlees en misschien een beetje spinazie toevoegen. Het gerecht combineert ook goed met de wijn, hoewel een Pinot Noir bij nader inzien ook goed mogelijk lijkt. Dit experiment krijgt zeker een vervolg.

Daar zit ik dan. Ik heb nog een pizzabodem en behoorlijk wat Haggis over. Gelukkig weet ik nu hoe ik het kan klaarmaken. Het resultaat mag er wezen. Dus mocht er net als ik een dappere ziel zijn die ook wel eens van een Haggis pizza wil snoepen, dan is hij of zij van harte welkom. Met liefde wil ik delen. Er zit zelfs nog een staartje Saint-Emilion in de fles.

Written by thehotstepper

april 19, 2013 bij 8:29 pm

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: