Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Nostalgie

leave a comment »

Onvoorbereid kan best fijn zijn. Zo ging ik afgelopen weekend volkomen plotseling naar het eclectische festival Motel Mozaïque in Rotterdam. Het festival weet altijd weer te verrassen, al was de verrassing deze keer niet alleen van muzikale aard. Het begon er al mee, dat mij een ticket praktisch in de schoot werd geworpen. Vriend Ronald schrijft voor het online muziek magazine in oprichting Muzine en ik mocht hem vergezellen. ‘Moet ik nu ook een stukje schrijven?’, vroeg ik toen mij het polsbandje werd omgesnoerd, ‘Ik ken het programma niet eens.’

Nadat wij een aantal optredens hadden gezien was het tijd voor om de innerlijke mens te versterken. Wij hebben nu eenmaal de gewoonte om ons tijdens concerten vol te gooien met liters bier. Vraag me ook niet waarom. Laten we het erop houden dat het ons overkomt. Afijn, liters bier in een lege maag staat garant voor onplezierige gevolgen: dronkenschap op de avond zelf en een kater de volgende dag. Verantwoordelijk en volwassen als wij zijn, wilden we dat niet laten gebeuren.

‘Zullen we zo ergens een broodje scoren?’, vroeg Ronald mij, toen we van Rotown onderweg waren naar De Schouwburg. Het liep inmiddels tegen middernacht. Ik knikte. ‘Kruiskade?’ We staken het Kruisplein over en keken naar de grote gele letters op het dak van wat ooit dé poptempel van Rotterdam was. Het gebouw zag er naargeestig en verlaten uit. ‘Toch raar’, begon Ronald. ‘Eeuwig zonde’, antwoordde ik, terwijl we koers zetten naar Kiem Foei. De Surinaamse broodjeszaak aan de overkant van de straat bleek gesloten. Gelukkig stelde Cong’s niet teleur.

We haalden herinneringen op aan voorgaande edities van MoMo, zoals het festival liefkozend ook wel wordt genoemd. De broodjes smaakten als vanouds, maar onze stemming was toch even anders, serieuzer dan tevoren. De sluiting van Nighttown in 2006 en van Watt ruim twee jaar geleden heeft bij ons schrijnende littekens achtergelaten die op avonden als deze weer opspelen. Met een gevoel van weemoed verlieten we de tl-verlichte snackbar en sloegen rechtsaf. We liepen langs de met rolhekken gesloten voormalige ingang van Nighttown. Nota bene de plek waar Motel ooit begon!

In de lobby van De Schouwburg dronken we nog een biertje en langzaam schudden we het gevoel van melancholie van ons af. Ik was op dat moment nog onwetend van de verrassing die de organisatie van het festival voor ons in petto had. Zalig zijn de onwetenden, onbeschrijflijk het gevoel van euforie na een sombere gedachte. Met kippenvel als ganzeneieren staarde ik, nadat ik de betonnen trap naar de Grote Zaal had beklommen, naar de negen grote goudgelen letters: NIGHTTOWN.  Ontroerd nam ik een slok van mijn bier. ‘Da’s mooi’, stamelde ik. ‘Ja, mooi’, hoorde ik naast mij mompelen.

Written by thehotstepper

april 7, 2013 bij 1:27 pm

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: