Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Dagdromen

with 2 comments

‘Ik ben benieuwd of ze hier een kroeg hebben’, mompelde ik toen ik onze auto de straat in stuurde waar het door ons gehuurde vakantiehuis, een gîte rural, stond. We waren aangekomen in My, een gehucht in de Ardennen, dat administratief bij Ferrières, een iets groter plaatsje, hoort. Even daarvoor waren we door TomTom gemaand om de N-weg te verlaten en linksaf te slaan naar een geasfalteerd karrenspoor. We reden langs een koeienstal, een mestkuil en een door een natuurstenen muurtje omzoomde begraafplaats. Even verderop zagen we een bescheiden kerktoren. ‘Daar zal het zijn,’ zei mijn vrouw. Ze kreeg gelijk. Onze gîte stond naast de kerk.

De klok liet juist vier trage slagen galmen toen ik de auto parkeerde op de oprit en de motor afzette. Vier uur. We stapten uit, strekten onze benen en rechtten onze ruggen. We keken om ons heen. Het huis stond aan een kruising aan de rand van het dorp op de grens van een 30km-zone. Links de weg die wij gekomen waren, langs de pastorie. Rechts een weg die tussen de weilanden door met een flauwe bocht naar de horizon liep. Groene weiden onder een dik grijs wolkendek. Langs het huisje liep een andere weg het dorp in. Ik ging met mijn rug naar de bebouwing staan en zag op nog geen honderd meter een bierreclame van Jupiler aan een golfplaten gebouwtje. ‘Zo te zien hoef je niet ver voor een biertje’, zei mijn vrouw, die mijn blik volgde. Ik grimlachte.

In mijn verbeelding zag ik opgeschoten jongens en meisjes op brommers, motoren en semi-sportieve auto’s die zo kenmerkend zijn voor jeugd die net hun rijbewijs heeft, naar het huisje komen. Ik hoorde in gedachten de zware house- en technobeat tot diep in de nacht. De klokken van de kerk kwamen er niet bovenuit.

In hoekje van de parking stond een jongen te urineren. Even verderop ging een ander over zijn nek. Tegen de muur van een naastgelegen schuur stond een stelletje heftig te zoenen. Hij had zijn hand in haar broek en zij had haar handen rond zijn billen. De jongen opende zijn ogen en keek mij over haar schouder recht in mijn gezicht. Er volgde een stroom Franse woorden die ik niet verstond, maar die mijn kant op werden geschreeuwd. De jongen maakte zich los uit de omhelzing en kwam dreigend op mij af. Hij werd gevolgd door zijn kameraden, een angry young mob, met rieken en fakkels. Ik kon de warmte van het vuur al voelen op mijn gezicht.

‘Sta je te dagdromen?’, vroeg mijn vrouw, die naast mij was komen staan en haar hand op mijn arm legde . Ze had onze drie maanden oude zoon uit zijn Maxi-Cosi gehaald en droeg hem dicht tegen zich aan. ‘Kijk, de zon breekt door.’ We genoten van de ijle warmte op ons gezicht. Ik glimlachte en gaf mijn vrouw en kind elk een kus en zei: ‘Papa wordt oud.’

Written by thehotstepper

maart 30, 2013 bij 8:48 am

Geplaatst in column, meneertje, reizen

Tagged with , , , , ,

2 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. Mooi hé Theo, een beetje mijmeren… De vergankelijkheid van de jeugd. Ik vroeg me laatst al af of dat niet iets typisch is voor mannen die altijd jongens willen blijven. Het terug gaan naar je jeugd om te kijken of de poortjes en brandgangen er nog zijn waar we met onze fietsen doorheen crosste. Of dagdromen over de avonturen die we als puber hebben beleefd.

    Toch eens aan een vriendin vragen of vrouwen ook zo kunnen dagdromen over hun jeugd.

    stoppel63

    maart 30, 2013 at 11:37 am

  2. Hoe prachtig is dit geschreven! Ik zie het tafereel helemaal voor me. Knap!

    Babette

    maart 30, 2013 at 4:55 pm


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: