Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Hoogmoed en hoogbouw

with one comment

Wie in Rotterdam woont kan er niet omheen. Bouwputten. De meest prestigieuze projecten zijn omzoomd met een schutting met daarop de bombastische tekst Hoor hier bonkt het nieuwe hart van Rotterdam. De stad als veelkoppig monster met evenzoveel harten. Ik snap die vernieuwingsdrift wel, maar heb er soms ook moeite mee. De drang naar verjonging lijkt manisch compulsief. Rotterdam is eerder nostalgisch naar de toekomst dan naar het verleden. Vernieuwing kent vele vormen. Zo is in dit kader naast verjonging, nieuwbouw, ook restauratie mogelijk.

Zelf woon ik – in Rotterdam – in een nieuwbouwhuis, dat is opgetrokken achter de bestaande gevel van een historische kadewoning. Vanaf de straat zien de woningen er precies hetzelfde uit als vroeger. Zelfs de kogelgaten uit de Tweede Wereldoorlog in de gevel van één van mijn buren zijn bewaard gebleven. De technische kwaliteit is van de huizen is echter gelijk aan nieuwbouw.Ik betoog dan ook niet dat vroeger alles beter was. Maar de identiteit van een stad wordt niet gemaakt door het creëren van landmark gebouwen. Juist eventuele ongemakken van een organisch gegroeide stad geven haar charme. Ze geven haar gelaagdheid en diepgang, die onmogelijk planmatig kan worden bereikt.

De bestuurders van Rotterdam hebben iets met hoogbouw. Aan het einde van de negentiende eeuw werd het Witte Huis gebouwd. Het was destijds het hoogste gebouw van Europa. In de jaren 30 werd de flat aan het Ungerplein gebouwd. Het met gele bakstenen afgewerkte gebouw gold als blikvanger voor de toegangsroute naar de Coolsingel. Tegenwoordig zijn Rotterdamse gebouwen niet alleen hoger, maar ook minder traditioneel van vorm.

Door het venster op de stad, de glazen pui van het nieuwe Centraal, heeft men een goed zicht op het project Calypso Met zijn grillige vormen en kleurrijke gevel is het een opvallend gebouw dat net als de stad continu in beweging lijkt. Het ziet er vrolijk uit, maar schijn bedriegt, want het project wordt sinds de bouw reeds bedreigd met leegstand. Hetzelfde kan niet worden gezegd van die andere kolos die even verderop verrijst, Rem Koolhaas’ De Rotterdam op de Kop van Zuid. Wederom gaat Rotterdam voor de eerste plaats. Deze keer niet het hoogste gebouw van Europa, maar wel het grootste. Toch is ook hier iets raars aan de hand, want ‘De Verticale stad’, zoals het gebouw ook wordt genoemd zou juist elders in de stad voor leegstand zorgen.

Een veelkoppig monster moet worden gevoed. Offers zijn nodig om het beest tevreden te houden. Het is logisch dat beleidsmakers aan lange termijn denken doen. Ze moeten echter ook zorgen voor leefbaarheid in het heden. Vernieuwbouw en renovatie van bestaande gebouwen is misschien minder chic dan ultieme vernieuwing, maar geld- en vierkante meters verslindende prestigeprojecten waarvoor we de rekening doorschuiven naar later zijn ook weinig verfijnd. Nostalgie naar de toekomst getuigt niet van visie als zij ons niet in staat stelt om in het heden te leven.

Eén reactie

Subscribe to comments with RSS.

  1. Het idee van ‘Chicago aan de Maas’ lijkt eerder een doel dan een middel om te wonen en te werken.

    Etienne Stekelenburg

    maart 17, 2013 at 9:45 am


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: