Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Wordt Vervolgd! (24)

with 4 comments

Op de Facebookpagina van het feuilleton verscheen afgelopen donderdag het volgende bericht van Ronald Giphart: ‘Newsflash… Aflevering 24 is ingeleverd, bij wijze van verandering zonder enige hulpvraag of inbreng van meelezers. (…) en de werkzaamheden aan 25 beginnen zondag. Nu op pad (vanavond en morgen optreden in Nijmegen en Alkmaar met The Hank Five en Nico Dijkshoorn).’ Gelukkig, dacht ik, teken van leven. Het begon oorverdovend stil te worden, maar deze update maakte mijn dag weer goed.

Ik vind het begrijpelijk dat Giphart een aflevering zonder inbreng wilde schrijven. De input was de afgelopen weken overweldigend en uiteindelijk moet híj er toch maar wat van zien te maken. Het levert hem zelfs kritiek op van collega’s, maar ik denk niet dat dat de reden is dat hij het deze keer zelf wilde doen. In de kantlijn tekent hij onder 1.3 Korte Stop aan dat het verhaal naar zijn zin te snel ging:

‘Herkenbaar is de uitspraak van een schrijver dat het hem of haar niet lukt een personage een kamer uit te laten gaan. Dat is mij nu ook overkomen. Dit hoofdstuk zou zich afspelen tijdens een fietstocht, maar de las van ‘ontbijten’ naar ‘fietsen’ ging mij te snel. Vandaar dat ik een korte stop in de family suite invoegde, bedoeld om de overgang soepeler te laten voelen. Eenmaal in de hotelkamer kreeg ik Bibi daar niet meer uit. Halverwege besloot ik haar daar maar te laten.’

Mooie uitleg. En een verstandige keuze. Als ik mijn blog over Aflevering 23 teruglees, dan merk ik dat het mij vanaf nu niet rap genoeg gaan. Ik heb een plot in mijn hoofd en ik wil zien of Giphart daar ook uitkomt. Het lijkt er niet op. In mijn versie van het verhaal, zou opa Kick zich op het eiland melden. Ik wil die oude man erbij! Maar het zou te snel gaan en te veel personages zouden in te korte tijd ge(her)introduceerd worden en dat net nu Giphart het aantal personen waar het in het verhaal om draait sinds het kerstreces met succes heeft gereduceerd.

Maar toch, die opa Kick, die moet erin. Enige tijd geleden alweer vertelde Ronald Giphart tijdens de breinbruissessie aan de Bastaardgroep dat Kick, Opa Kick, Kick jr. wel erg veel Kick was… Het was verwarrend bij het schrijven en om telkens diezelfde naam typen, daar werd hij ook niet vrolijk van. Dat zou hij een volgende keer niet meer laten gebeuren. Vanaf dat moment zag ik het voor me: Opa Kick en Kick worden met elkaar verward. Niet alleen door de schrijver, maar ook door Silvijn. Zijn vrouw heeft het tegen hem over Kick gehad, maar ze kent slechts één Kick, opa Kick, terwijl Silvijn ook een Kick kent, Kick Groen. Het is de reden voor een gruwelijk misverstand. Opa Kick reed in Kicks auto toen Nathalie verongelukte, stel ik mij voor en heeft daar iets mee te maken, of hij leende diens auto toen hij bij haar thuis langs ging om … Ga zo maar door. En geloof me, ik kan zo nog wel even door, maar het gaat er niet om wat ik bedenk. Het gaat om het feuilleton, dat het resultaat is van Gipharts gedachten. Terug naar het verhaal dus.

De schrijver maakt bewust pas op de plaats en temporiseert het verhaal en de gebeurtenissen. Hij doet dat heel goed, want hij focust daarbij op zijn belangrijkste hoofdpersoon, Bibi. Dat arme mens krijgt het wel voor haar kiezen de afgelopen afleveringen. Dat ze überhaupt nog weet te functioneren en zich niet volslagen apathisch in een hoekje, strandstoel of kuil bedoeld voor Duitse gasten heeft teruggetrokken. Met een starende blik en tranen die onaflatend een zilverkleurig spoor over haar witte, van bloed verlaten wangen trekken. (Kijk, daar heb je het al, dat is mijn verbeelding, waar ik het zojuist over had) Giphart doet er dus goed aan, om Kick niet direct aan Silvijn, maar aan diens vrouw, Nathalie te linken. Maar daarover later mee, want dit is eigenlijk een van de knappe cliffhangers. Arme Bibi! Alsof ze niet al genoeg food for thought had.

Giphart doet naast temporisatie (eerder noemde ik zo’n korte stop een intermezzo, zie o.a. Wordt Vervolgd! 6, aflevering 13 en 18) in deze editie ook weer lekker veel aan toelichting. Het kijkje in de keuken, dat het feuilleton zo leuk en interessant maakt. Naast eerder genoemde uitleg over de Korte stop, betrekt hij een regel uit een gedicht van één van mijn favoriete Nederlandse dichters, J.C. Bloem in het verhaal en hij schrijft over een map, waarin hij mooie uitspraken verzamelt. Ik doe dat ook, maar in verschillende opschrijfboekjes, waarvan ik de laatste altijd bij mij draag. Het is een verzameldingetje, wat in mijn geval nergens toe leidt, want verspreid over diverse paperblanks, kan ik zelden terugvinden wat ik zoek. Zo niet Giphart, die een prachtige zin, van wie dan ook, in zijn verhaal betrekt.

Aflevering 24, Praten, begint meteen goed met een dichtregel uit Domweg gelukkig in de Dapperstraat. ‘Op een van de wanden in haar yogastudio had Bibi een ansichtkaart hangen met een dichtregel van J.C. Bloem: ‘Alles is veel voor wie niet veel verwacht.’ Een voorschrift waarmee ze in het leven probeerde te staan, al lukte dat niet altijd.’

Het is een mooie binnenkomer. De lezer weet meteen dat er een mooi beschouwing aan zit te komen en dat, zoals ik reeds eerder vermeldde, Bibi daarin de hoofdrol krijgt. En hoe. Giphart herinnert ons er even aan, dat Bibi, naast werkende vrouw met een eigen bedrijf en een baan in loondienst ook moeder is. Dat ze naast maîtresse, een hardwerkende, liefhebbende moeder van vier kinderen is. ‘Bibi was in de kamer met haar drie jongste kinderen (haar oudste zoon en zijn logée*) sliepen in een tweepersoonskamer ernaast).’ Het levert verder een mooie beschrijving op, waar ik verder niet op in zal gaan. Etienne Stekelenburg heeft dat in zijn blog al uitvoerig en ter zake kundig gedaan.

Nog voor de helft van deze aflevering vervolgt Giphart met een tweede citaat. Deze komt uit zijn mooieuitsprakenverzamelmap. ‘Volgens Jackie Kennedy is een moeder zo gelukkig als haar ongelukkigste kind.’ De uitspraak zou ook van Redmond O’Hanlon kunnen zijn. Soit, Giphart weet het toch weer mooi te verwerken en laat Bibi op het balkon van de hotelkamer tevreden kijken naar ‘hoe kleine Kick en de zesjarige dochter van Sanne vrolijk achter elkaar aan renden in de sneeuw. (…) Haar irritaties over de uitgeleefde suite en de slordigheid van haar gezin begonnen al weer weg te ebben.’ Maar haar onbezorgdheid is van korte duur. Piep-piep! Bericht van Silvijn. ‘Alles goed met jou? Zullen we proberen elkaar zo even in private te spreken ergens? Ik mis je.’ Bibi poeiert hem ongenadig af. De haastig nagezonden smiley kan daar geen verandering in brengen.

Het antwoord van Silvijn laat op zich wachten. Tegelijkertijd dat zijn bericht met getril en gepiep op de telefoon van Bibi binnenkomt, hoort ze echter binnen gebons op de deur van de hotelkamer. Het is Kick. Het is alsof de twee mannen vechten om haar aandacht, zonder dat ze het van elkaar weten. Ik ben benieuwd of Giphart dit bewust zo heeft geschreven? Hoe dan ook vind ik het een mooi beeld. Het doet me denken aan een cartoon in de hoes van de LP Thriller van Michael Jackson. Arme Bibi. Zou onze schrijver er net zo over denken? Hij schrijft het niet letterlijk, maar onder de kop Verliefd op een personage doet hij kond van het fenomeen dat schrijvers zich soms door hun personages laten koeioneren. Zou hij een zwak voor Bibi hebben?

The Girl is Mine

‘Iedere schrijver maakt het mee dat personages niet doen wat hij bedacht of verwacht. Toen ik zelf nog geen schrijver was, vond ik het behoorlijke aanstellerij als schrijvers in interviews heel interessant deden of niet zij hun personages dirigeerden maar de personages hen. Sommige schrijvers kregen zelfs gevoelens voor hun hoofdpersonen (…)’

Als ze Kick eenmaal heeft binnengelaten wil Bibi heel graag met hem praten. (titelverklaring) Het overkomt haar, en zonder dat ze er over heeft kunnen nadenken, hoort ze zichzelf zeggen ‘Ik wil even met je praten.’ Normaal gaan bij de wederhelft in dat geval de knoppen om, worden onvermoede audiovisuele reserves aangesproken en kijkt hij of haar de ander goed aan en let niet alleen op wat, maar ook hoe en met welke intonatie het gesprek wordt voortgezet. Zo niet bij Kick. ‘Nu? (…) De kinderen staan op ons te wachten, we gaan vast fietsen huren. Jij komt toch ook zo?’

Maar Bibi wil het over Silvijn hebben… We naderen inmiddels het einde en Giphart werkt naar een meervoudige cliffhanger toe. ‘‘Uit welke stad kende je hem ook alweer?’, zei Bibi’ Het antwoord van Kick moet voor Bibi ontluisterend zijn. ‘‘Uit Barcelona’, zei hij, ‘Hoewel ik eigenlijk daar z’n vrouw tegenkwam. Hem ontmoette ik pas later.’ Ik kan niet anders dan Etienne Stekelenburg hier citeren met een zin die door Giphart is gebruikt om Etiennes blog te parafraseren op de Facebookpagina van het feuilleton: ‘Was de connectie met Nathalie niet belangrijk genoeg voor Kick om haar overlijden met zijn vrouw te bespreken?’

Al schrijvend merk ik dat er veel, heel veel in deze aflevering zit, wat tot nadenken stemt. Vlak voor de tweede cliffhanger, de laatste zin van het Feuilleton worden we tussen neus en lippen door nog vergast op een fijne doordenker. Terwijl Kick, zich van geen kwaad bewust uit de voeten maakt, vraagt hij: ‘Zal ik een tandem voor ons huren?’ Bibi antwoordt dat ze dat niet wil. Het is typerend voor hoe we haar hebben leren kennen, maar past niet bij de moeder die haar gezin niet wil verliezen. Wat een uitvlucht biedt Kick in al zijn onwetendheid! Een tandem, zo kan Silvijn haar nooit afzonderen van de groep, of in ieder geval van Kick. Wederom vraag ik mij af of dit door Giphart ook bewust zo is bedacht, of dat het een briljante ingeving is, die vanuit zijn onbewuste op papier is gezet, net zoals het hem halverwege het verhaal begon te dagen dat hij Bibi maar beter in de hotelkamer kon laten zitten…

En zo komen we aan het eind van deze aflevering. Bibi is in vertwijfeling achtergelaten in haar hotelkamer. Iedereen rekent erop dat zij mee gaat fietsen. Zelfs Silvijn, want hij heeft zich in Aflevering 23 niet voor niets opgedrongen om mee te mogen. Maar wat besluit Bibi uiteindelijk? Kick hoeft geen tandem te huren, dus als ze besluit om ‘thuis’ te blijven, kan haar door haar man niet worden verweten dat hij voor lul over het eiland fietste op zijn drie meter langer bicyle build for two. Hij zal echter not amused zijn en het zelfde geldt voor Silvijn, die niet voor niets (cliffhanger) via Whatsapp antwoordde: ‘We moeten écht even praten.’ De vraag is echter wat Giphart vindt. Kan hij het maken om haar nog een aflevering in de hotelkamer te laten? Ik denk het wel, maar hij komt er hoe dan ook niet mee weg om Silvijn en Kick het eiland te laten ronden op een tandem. Of… Wordt vervolgd, heerlijk zo’n feuilleton!

*) we gaan het hier niet weer over de eindredactie hebben…

4 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. Mooi opgemerkt van de tandem, ik had niet de link gelegd naar ‘even afzonderen voor een gesprek’. Maar logisch is het wel. Inderdaad zou ik ook graag weten of Giphart het zo bedoeld heeft of dat dat soort ideeën goed vallen omdat hij ook gewoon een ervaren schrijver is.

    Etienne Stekelenburg

    maart 10, 2013 at 9:57 pm

  2. Goeie vraag! Lees je mee, Ronald?😉

    thehotstepper

    maart 11, 2013 at 8:43 am

  3. […] verhaal. Giphart noemde toen mijn suggestie in de zijkolom, waarbij hij opmerkte ‘Heb geduld.’ Vorige week deed ik weer een appèl op het herintroduceren van opa Kick en hoewel de oude man nog niet op het […]

  4. […] Wordt Vervolgd! (24) schreef ik ‘In mijn versie van het verhaal, zou opa Kick zich op het eiland melden. Ik wil die […]


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: