Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Wordt vervolgd (23)

with 2 comments

In Aflevering 23, Remedies tegen de liefde, sijpelt het venijn van Silvijn eindelijk tussen de regels van het verhaal. Eindelijk. Ik zit er al even op te wachten. Die gast spoort niet. Reeds naar aanleiding van aflevering 20 schreef ik ‘Dat hij verknipt is, dat weten we nu wel. Een beetje voorstellen om ook naar het eiland te komen en er dan allang zijn. Is hij een stalker? Zo ja, hoe gestoord is hij?’ Ook in Bibi´s hoofd tolden vragen als een wervelwind. Plukkend aan haar zelfvertrouwen en aan haar, beukend op haar ratio en ogenschijnlijke kalmte. Aflevering 20 eindigde met haar gedachten, haar vragen: ‘Wat Silvijn bezielde haar hier op te zoeken. Wat voor spel hij speelde. Wat hij van haar wilde. En de vraag wat zij van hem wilde.’

Bibi ontdekt dat haar minnaar Silvijn inderdaad in het hotel is. Ongeveer op een derde van deze editie, net voorbij de inleiding, waarin het interieur en de sfeer van de eetruimte (restaurant is een te mooi woord) wordt beschreven – hierover later meer – wordt Bibi Silvijn gewaar: ‘(…) ze keek hem recht in zijn ogen. (…) Het was dus waar: hij was echt in het hotel. Zijn grapje ‘dat ze een enorm feest gingen bouwen’ bleek geen grapje. Met een afgemeten glimlach gaf Silvijn haar een kleine maar veelbetekenende hoofdknik.’

Goed, hij zat in een publieke ruimte aan tafel met andere mensen, mensen, die Bibi niet kende, maar een om je minnares een afgemeten glimlach te begroeten? Afgemeten komt op mij als berekenend over. Als afstandelijk, gesloten en koel. Zo ga je toch niet met elkaar om? Het is bovendien niet langer een geheim voor Bibi dat hij op het eiland is. Kortom, hij voert iets in zijn schild en het belooft weinig goeds. (Het venijn van Silvijn) Even verderop in het verhaal dacht Bibi aan het knikje ‘en rilde van zijn aanwezigheid in haar territorium.’ (Het venijn van Silvijn) Vlak voor het einde van dit deel van het verhaal, dringt Silvijn zich op aan het gezelschap van De Vijf. En weer is er dat knikje. (Het venijn van Silvijn) ‘Hierop richtte Silvijn zich tot Bibi. ‘Dan sluit ik me gezellig bij jullie aan.’ Weer een kleine hoofdknik.’ Giphart bouwt de spanning lekker op.

In de toelichting in de zijlijn heeft hij het onder 1.3 Repetito over de stijlfiguur herhaling, in chic Latijns aangeduid met Repetitio. Eerder legde hij een andere vorm van herhaling, de anafoor uit. Deze keer echter een eenvoudige herhaling, repetitio. Hoewel Giphart het uitlegt aan de hand van een ander voorbeeld, ‘De herhaling van de zin ‘het moest stoppen’ is een uitgebreid repetitio.’, valt mij het terugkerende afgemeten hoofdknikje van Silvijn ook meermaals op. Mede door de toelichting van de maestro ben ik erop gaan letten. Dank u wel, schoolmeester Giphart! (Hmmm, dit klinkt wel erg als Matthijs van Nieuwkerk die Leo Blokhuis bedankt. Toch maar eens overwegen om het te verwijderen… Als u dit leest ben ik het overwegen vergeten, of het kon me bij nader inzien niet schelen. Doorhalen wat niet van toepassing is.)

Bibi is helemaal klaar met Silvijn. ‘Het moest stoppen’. Ze zegt of denkt het in totaal vijf keer en het verhaal eindigt tenslotte (volgens mij is dit een pleonasme, ook een stijlfiguur) met ‘Ze wilde dat het stopte.’ Tsja, overpeinsde ik, dat kan jij wel willen, maar dat willen wij niet! Toch geeft Giphart haar en ons middels een verwijzing naar de Remedia Amoris van Ovidius plenty redenen. Het is meteen een verklaring voor de titel.

In Aflevering 23 maakt de schrijver een sprongetje van de wandeling van de dames van de jeugdboerderij naar het hotel. Hoewel de dames in de vorige aflevering nog onderweg waren,  begint Remedies tegen de liefde met de zin ‘Bibi kwam als laatste de uitpuilende eetruimte van Strandresidence Duynstaete binnen.’ We zullen dus moeten wachten op de antwoorden op de vragen die de vriendinnen op Bibi afvuurden. Mogelijk krijgen we nooit uitsluitsel en laat de auteur het aan onze eigen verbeelding over. Tenslotte gaf Bibi al wel weerwoord. ‘Waarom jij dat soort dingen ook überhaupt hebt gedaan Rosalie. Ik dacht er niet over na. Het gebeurde. Ik was gevleid door de aandacht. Ik voelde me gewild. Het was een uit de hand gelopen spelletje. Wéét ik veel. Het was niet zo dat ik mijn tong in zijn mond had en me ondertussen afvroeg waarom ik dat deed. Waarom hebben jullie het ooit gedaan? Ik ben toch niet de enige of wel?’

Goed punt. Ze is vast niet de enige. Mogelijk gebeurt het zelfs onder haar neus binnen hun eigen groep. Naar aanleiding van Aflevering 7, Geheimen, schreef ik  ooit: ‘Zo leren we via Frederique, die we in aflevering twee al beter leerden kennen, een aantal geheimen over Klaasje (brave Klaasje, toch niet zo heel Brave Klaasje, nogal onbrave Klaasje). Zo kunnen we ons een beter beeld van Rosalie (roddelaar, oneerlijk, stiekem) vormen. Zo leren we dat Sanne in het dagelijks leven naast moeder en echtgenoot ook persrechter is, dat ze chocolade in huis verstopt, het vroeger, in haar studententijd, met Jeroen Pauw heeft gedaan en dat ze niet zo lang geleden nog ‘per ongeluk’ met een student van 22 heeft gezoend.’ En wie is toch die persoon die in Aflevering 15 uit zijn of haar  – ik denk haar – bed klom en Kick achterna stommelde? En waarom? En wat hebben ze gedaan? Ik denk bijvoorbeeld nog steeds dat het Frederique is, onze geheimenverzamelaar, die, oh ironie, zelf het grootste geheim met zich meedraagt en al van meet af aan zo nu en dan vreemd gaat met Kick, de man van haar beste vriendin, Bibi. De echtgenoot van één van De Vijf. Het geeft bedriegen een nieuwe lading en zet Verraad, met een hoofdletter V, in de hoek met trouweloosheid.

‘Ik word hier een beetje zeeziek’. Het is Bibi die het verzucht, terwijl ze vertwijfeld uitkeek over de eetzaal van het hotel Strandresidence Duynstaete, ‘die meer dan een half voetbalveld besloeg’. Met betrekking tot het interieur heeft Giphart zich tot zijn trouwe lezers gewend. Op de Facebookpagina van het feuilleton stelde hij de volgende vraag: ‘Ik ben op zoek naar typische versiersels en ornamenten van een hotel als Strandresidence Duynstaete. Vaak wordt dat soort gebouwen ingericht met idiote voorwerpen als gevlochten bakken met zilveren ballen etc. (…)Waarmee zal ik de eetzaal van het strandhotel inrichten?’

Het aantal reacties was weer overweldigend. Tegen de vijftig in ongeveer drie uur tijd. In 1.1. Hotelinrichting schreef  Giphart hierover: ‘Van koperen scheepshoorns tot gefiguurzaagde meeuwen, versleten trossen touw tot visfuiken, gebreid serviesgoed tot roestige ankers en andere zeeparafernalia, de pratende vis niet te vergeten. Vaste blogger Etienne Stekelenburg vond het alleen jammer dat de zeemeermin niet kwam langs gezwommen: ‘Zo’n foeilelijke, een van hout gesneden lekker wijf met een vissenstaart…’’

Maar er was meer respons. In mijn blog over de vorige aflevering schreef ik ‘Gelukkig is er niemand van geslacht veranderd, want dat schijnt in de Nederlandse literatuur ook wel eens te zijn voorgekomen met twee kinderen, die slechts een bijrol hadden in een verhaal over een au pair.’ Giphart pikte dit op (Hoera, ik lees hem, hij leest mij!) en gebruikte het om de opheldering over de introductie van Klaartje te larderen met deze mooie anekdote.

Klaasje, Klaartje, eh
In De houdgreep (1988), de debuutroman van Joost Zwagerman, zijn twee voor het verhaal onbelangrijke jongetjes aan het begin van het boek aan het eind plotseling twee meisjes geworden. Dat was door de eindredactie geslopen, en niemand die het verder was opgevallen. In de aflevering van vorige week noemde ik het personage Klaasje per ongeluk Klaartje. Gelukkig had op Facebook meelezeres Wilma Hofman door dat dit een test was om te zien of de lezers wel opletten. Kuch.

Het resulteerde in een reactie van Joost Zwagerman, want ook in de verklaring van het foutje bleek een foutje geslopen. Op de Facebookpagina van het feuilleton schrijft Giphart hierover: ‘Oeps. Collega Zwagerman meldt dat zijn debuut ‘De houdgreep’ al dateert van 1986, in plaats van 1988, zoals ik in de zijbalk van afgelopen zaterdag beweerde. Dat vind ik zelf ook nooit prettige foutjes. Vandaar een ruiterlijk excuus: Joost Zwagerman debuteerde al in 1986 met ‘De houdgreep’.’

2 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. […] uitleg. En een verstandige keuze. Als ik mijn blog over Aflevering 23 teruglees, dan merk ik dat het mij vanaf nu niet rap genoeg gaan. Ik heb een plot […]

  2. […] te uiten over de geëmancipeerdheid van de kinderen. Naar aanleiding van Aflevering 26 schreef ik eerder al dat ik de kinderen van De Vijf zo zelfstandig vind. In die zin is Giphart consistent, want ook […]


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: