Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Gehoortest

with 2 comments

Meneertje was net een week oud toen bleek dat hij al een afspraak had op het consultatiebureau. Vrijdagmorgen, 28 december, werd hij daar verwacht voor een gehoortest. Omdat meneertje zelf nog niet zo mobiel is, en de brief met afspraak ook aan zijn ouders was gericht, besloten wij niet moeilijk te doen en hem er even heen te rijden. Prinsheerlijk, ingepakt in een wikkeldoek van fleece, vermaakte hij zich prima in de Maxi-Cosi op de achterbank. Dat wil zeggen, hij sliep met een glimlach op zijn gezichtje, dus ik ging ervan uit dat hij het ritje leuk vond.

In de brief stond dat meneertje een afspraak had om 10.05 uur. Als het zo precies wordt aangegeven, dan wil je natuurlijk niet te laat komen. We vertrokken dus op tijd en stonden keurig 10 minuten te vroeg op de stoep van het gebouw waar het consultatiebureau vroeger zat. Op de deur hing een briefje dat het Centrum voor jeugd en gezin was verhuisd. Nieuw adres, nieuwe naam… Gelukkig was het niet ver, maar vanwege slaapgebrek was het voor meneertje wel duidelijk dat ik me stond te verbijten van ergernis. Om de situatie niet te verslechten,besloot hij stil te blijven en sliep voor twee. Of drie, want mama kon eigenlijk ook nog wel wat rust gebruiken.

Het nieuwe onderkomen van het consultatiebureau bleek aan de overzijde van de weg te liggen. We konden het gebouw zien liggen, maar helaas was het een drukke, brede weg, dus waren we genoodzaakt om alsnog opnieuw met de auto te gaan. Hemelsbreed 50 meter, maar gedwongen door eenrichtingswegen, snelheidsgeboden en verkeerslichten, deden we er toch bijna tien minuten over. Vlak voor het afgesproken tijdstip wandelden we naar binnen.

Het consultatiebureau zag er heel anders uit dan we ons hadden voorgesteld. Midden in een grote ruimte stond een balie, met erachter een grijze mevrouw. Links en rechts waren schoonmaakplekken, een soort commodes waarop baby’s van luier kunnen worden verwisseld. Diverse mensen maakten hiervan gebruik, maar meneertje tukte dat het een lust was, dus die wilde ik zeker niet wakker maken voor een vershonig. Terwijl het zweet me uitbrak, op de post stookkosten kan men in de Zorg volgens mij aanzienlijk besparen, liepen we naar de balie. De grijze dame keek op. ‘Komt u voor de gehoortest?’ Gelukkig, we worden verwacht, dacht ik, terwijl ik meneertje tot borsthoogte optilde, zo vriendelijk mogelijk knikte, en bevestigend antwoordde. ‘Dan kunt u daar wachten’, gebaarde de dame naar links, terwijl wij rechts een tafeltje met lege stoelen zagen staan.

Onwillig veranderde ik van koers. Mevrouw Stepper kneep zachtjes in mijn arm. In een hoekje, achter de reeds wachtende ouders, zag zij nog één stoel staan. Ze trok hem bij en bood hem mij aan. ‘Ga jij maar zitten’, zei ik zacht en ik nam een actieve sta-houding aan. Demonstratief bekeek ik mijn mobiele telefoon. 10.06 uur. ‘We zullen zo wel aan de beurt zijn, we zijn keurig op tijd’, zei ik iets harder. De grijze dame deed alsof ze niets had gehoord. Misschien had ze zelf een gehoortest nodig, of nooit gehad vroeger.

De tijd verstreek. Af en toe werd een kind gewogen op een weegschaal die ook op de balie stond. Oudere kinderen, peuters en kleuters, vermaakten zich met allerhande speelgoed. De speelse geluiden deden mijn stemming geen goed. Kwart over tien. Er verscheen een dame met een lijst. ‘Komt u voor de gehoortesten?’, vroeg ze aan het groepje op links. De wachtende ouders knikten. In volslagen willekeurige volgorde ging ze met de ouders de namen op het overzicht af. Ik maakte mij geen zorgen, tenslotte hadden we een afspraak. Eenzijdig bepaald door het consultatiebureau, pardon, Centrum voor jeugd en gezin. Toch moesten wij enkele jonge ouders met kroost voor laten gaan, zelfs al waren zij later gearriveerd. Ik haalde diep adem, mevrouw Stepper gaf een kneepje in mijn hand, glimlachte en wees op meneertje, die de slaap der onschuldigen sliep. Zijn gezichtje werd verlicht door een zonnestraal, die door het raam naar binnen viel en ik voelde mij een weinig ontspannen.

Half twaalf. De dame met de lijst verscheen voor de zoveelste keer. We waren aan de beurt. Ik tilde meneertje met Maxi-Cosi en al op – hij sliep nog steeds als een marmot – en maakte aanstalten richting de spreekkamer. ‘Haal hem er maar uit. Het stoeltje kan hier blijven.’ Ik sputterde tegen. ‘Zal zo ook wel lukken, hoor.’ Maar het vrouwmens was onvermurwbaar. ‘Schatje’, hoorde ik mevrouw Stepper zachtjes achter mij. En dus tilden we meneertje uit zijn comfortabele bedje. Even hoopte ik dat hij nu flink zijn stembanden zou oefenen, maar helaas, was het maar zo’n feest. Meneertje gedroeg zich voorbeeldig.

Vijf minuten later stonden we weer buiten. Piepje links, piepje rechts. Meneertje terug in zijn stoeltje. Gang uit, lift in, door de draaideur, frisse lucht! ‘Dat was een bijzondere ervaring’, mompelde ik. Mevrouw Stepper knikte. ‘Goed gedaan hoor’, zei ze zachtjes. ‘Huh?’, ik deed of ik haar niet verstaan had. ‘Je hoorde me wel.’

Written by thehotstepper

december 28, 2012 bij 7:13 pm

2 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. Theo, pas je wel op dat je niet ten prooi valt aan het Aaf-Brandt-Corstius-syndroom? Maak er een fijn 2013 van…met veel geluk, gezondheid en vreugde voor jezelf en degene die je liefhebt.

    Etienne Stekelenburg

    januari 1, 2013 at 4:38 pm

    • Dank je, Etienne. Ik wens jou ook een mooi en fijn 2013. Ik zal je tip ter harte nemen, maar ik schrijf over wat me bezig houdt, dus er zal wel meer babygebabbel voorbij komen…

      thehotstepper

      januari 1, 2013 at 6:06 pm


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: