Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Wordt vervolgd! (13)

with one comment

Aflevering 13, Met de stroom mee,  leest als een intermezzo. Hiermee eindigt het eerste deel van de reeks feuilletons en het is definitief de opmaat naar deel twee. Ik noem het een intermezzo, maar feitelijk is dat mogelijk niet juist. Giphart pakt opnieuw de draad op van het vorige deel en het deel daarvoor. Iedereen is veilig terug aan boord van De Progressie, waar de vakantiegangers de Rotmok die in aflevering 11 werd geïntroduceerd eten. Het schip, dat was drooggelopen, komt vlot van de zeebodem. Het personage Bram wordt uitgediept door middel van een niet zo leuk voorval dat hij enige tijd geleden meemaakte en dat hij deelt met de vaders. We leren op welke manieren je de haven van Vlieland kunt binnenvaren en de aflevering eindigt met de zin ‘De vakantie kon nu eindelijk beginnen.’

Dan hier maar mijn eigen tussenspel. Het is opvallend dat de aflevering nog niet is gepost op de Facebookpagina van het feuilleton terwijl ik dit zit te schrijven. De afgelopen weken plaatste Giphart trouw op zaterdag een foto van de pagina in de Volkskrant en op 24 november jl. publiceerde hij zelfs een ‘Toegift voor de 639 volgers van deze Facebookpagina. Hierbij ook mijn ongeredigeerde versie van Aflevering 11.’ Maar het is nog stil op Facebook. Hij zal toch niet de kritiek vrezen van het heerlijk stereotype beeld dat hij schetst van de vaders die een borreltje drinken, terwijl de moeders de afwas doen?  Want ‘(…) dronken de vaders zwijgend van de kruidenlikeur.’ versus ‘Met theedoek en een nat bord in beide handen riep Sanne naar Bram (…)’ is natuurlijk een archetypisch beeld, dat reacties kan oproepen.

Ik ben de dames met alle plezier voor. Al zal het eerder koren op de molen zijn in plaats van dat ik hen de wind uit de zeilen neem, het zij zo. Als mede-feuilletonist zal ik de eventuele kritiek  graag over mij heen laten komen. Het beeld wat door de schrijver wordt geschetst is niet raar. Eerder, in aflevering vier dronken de vijf vriendinnen in de kombuis glühwein, terwijl de mannen aan dek hielpen. Toen wees een volgster van het feuilleton hem al op het gevaar van een cliché: ‘De dames hangen sexestereotyp in de kombuis.’ Ik ben blij dat Ronald Giphart niet politiek correct wil zijn. Het gevaar van bewust stereotypen vermijden is dat je verkrampt een beeld gaat schetsen. Emancipatie is mooi, maar als het er toe zou leiden dat mannen te allen tijde de afwas doen, dan noem ik dat doorslaan. Je moet elkaar iets gunnen. Dat zie ik in mijn vriendenclub ook. Soms koken de mannen, soms wassen ze af. Het is een kwestie van gunnen en het gaat vaak vanzelf. Opvallend is wel dat wie dan ook een taak op zich neemt, het of een groepje mannen, of een groepje vrouwen is. Het is dus gewoon goed en realistisch geschreven.

Terwijl ik terugbladerde naar de reacties op  aflevering 4 kwam ik ook een reactie tegen van een andere volgster. Zij heeft ruime ervaring met zeilen in het Waddengebied. ‘Wist jij (Ronald) dat de haveningang van Vlieland 1 van de lastigste van NL is? De ingang is vrij smal en er staat altijd een fikse stroom dwars voor langs. Daar zie je pas echt stuurmanskunsten.’ Het bleek een goede tip, waar Giphart in aflevering 13 dankbaar gebruik van heeft gemaakt. Hij beschrijft in de laatste alinea’s van zijn verhaal heel mooi hoe lastig het kan zijn en geeft zo een mooi voorbeeld van het begrip Deckung dat hij als informatie bij aflevering 8 beschreef.

In de toelichtingenkolom geeft de schrijver deze keer o.a. een commentaar op de lange lijst van verdwenen beroepen die hij gebruikt ter introductie van de kruidenbitter die de mannen drinken: ‘Schylgers Jutters-Bitter klonk als een drank die al werd gedronken in roemruchte tijden van Hollandsche zeebonken, strandvonders, walvisvaarders, touwslagers, schuitejagers, schommeljongens, reepschieters, spillopers, wantaanhaalders en ankerslagers.’ Hij licht de opsomming toe aan de hand van een mooie anekdote over Martin Bril. ‘Schrijvers gebruiken in verschillende werken vaak dezelfde of sterk lijkende informatie. Toen ik ooit las dat Volkskrant-columnist Martin Bril informatie uit de ene column had verwerkt in een ander stuk, en ik hem daarmee confronteerde, lachte Martin me hartelijk uit. Hij noemde het ‘moving the product’. Haha! Mooi.

Minder mooi is dat Giphart vorige week het personogram introduceerde en er sinds die tijd iets in mijn achterhoofd knaagde wat ik geen plaatsje kon geven. Een week lang bleef ik met een onbestemd gevoel zitten, maar gisteren, toen ik de nieuwe aflevering las, viel het kwartje toen ik las over de aanvaring van Bram met de aangeschoten tieners ‘(…) toen hij in zijn huiskamer een interview zat uit te werken.’ Ik legde de krant in mijn schoot en staarde niets ziend naar een punt voorbij de muur aan de andere kant van de kamer. Waarom moet een kinderarts een interview uitwerken?, dacht ik en raadpleegde het personogram, dat wederom in de zijkolom was toegevoegd.

‘Bram Laprice (redacteur Libelle)’, las ik. Heeft Giphart dit bewust gedaan? In aflevering 2 introduceerde hij Bram als echtgenoot van Sanne als volgt: ‘Goddank voor het groepsgevoel was Sanne, (…), weer terug in de Joris van Spilbergenstraat (…) Het huis dat aan de andere kant van de straat lag, had ze gekocht met Bram, de aankomende kinderarts met wie ze inmiddels was getrouwd.’ Vervolgens lezen we dat Bram en Sanne in verwachting waren, maar dat het kind dood ter wereld kwam. Kon Bram het daardoor niet aan om kinderarts te worden? Het zou kunnen, maar hierover lezen we niets terug. Wel schreef Giphart  ook in aflevering 2: ‘We zijn ondertussen tien jaar na de dood van Joep. Sanne en Bram hebben nog twee kinderen gekregen (…)’

Ik had het al veel eerder kunnen weten. Reeds na het verschijnen van aflevering 4 deelde de schrijver het personogram met ons.

Feuilleton_namen1

Het staat er gewoon, op een roze Post-it in de linkerbovenhoek op de muur. Afijn, ik ga ervan uit dat mijn verklaring, dat Bram na de dood van Joep geen arts meer wilde worden, juist is. Mogelijk lezen we in de roman later Het huis dat aan de andere kant van de straat lag, had ze gekocht met Bram, de toen nog aankomende kinderarts of kiest de schrijver voor Het huis dat aan de andere kant van de straat lag, had ze gekocht met Bram, een freelance journalist?

Het blijft leuk om mee te denken met de schrijver. Wat een fantastisch experiment is het toch, dat schrijven van een roman in feuilletonvorm. ‘De vakantie kon nu eindelijk beginnen’ is de laatste zin van wat ik vermoed dat het eerste deel is van drie delen. Hoe zal het verder gaan? Ingrediënten voor drama zijn er in overvloed. Niet alleen zijn er geheimen, maar we hebben bijvoorbeeld kennisgemaakt met Korneel, die duikinstructeur is bij de brandweer. Zal hij nog in actie moeten komen? Kick jr. is pas zes en kan niet goed zwemmen en de gezinnen zijn onderweg naar een luxe vakantieoord met een zwembad in de kelder…

Written by thehotstepper

december 9, 2012 bij 10:53 am

Eén reactie

Subscribe to comments with RSS.

  1. […] naast temporisatie (eerder noemde ik zo’n korte stop een intermezzo, zie o.a. Wordt Vervolgd! 6, aflevering 13 en 18) in deze editie ook weer lekker veel aan toelichting. Het kijkje in de keuken, dat het […]


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: