Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Slapen

leave a comment »

Denkend aan haar loop ik door Utrecht. De winkels zijn gesloten. Het is maandagmorgen en stil op de gracht. Ik denk in korte zinnen. Loop lukraak. Doelloos. Gedachten dwarrelen als de vlokjes sneeuw die uit een loodgrijze hemel dalen. Herinneringen flikkeren op en doven uit. Handen in mijn zakken. Ik stel het uit om terug te keren naar mijn werk. Mijn tas staat daar. Ik wil niet hoeven uitleggen dat ik vandaag vrij neem. Dat het niet zo voelt. Vrij. Dat zij nog enkele uren heeft voordat ze gaat slapen. En niet meer wakker wordt.

Een uur later ben ik toch weer op kantoor. Denk dat het wel weer gaat. Maar dat valt tegen. Het wordt een bliksemactie. Erin. Eruit. Met mijn tas in mijn handen, blijf ik kort van stof. ‘Moet gaan. Sterfgeval.’ Mijn tranen verbijtend stort ik mij van de trap. Nog voor ik bij de trein ben heb ik een eerste sms. Sterkte. Bedankt, stuur ik terug. Weinig voelt goed. Weinig woorden ook. Het sneeuwt nog steeds. Poederrrr!, denk ik. Het is een herinnering aan haar. Die straks gaat slapen. En niet meer wakker wordt.

De treinreis is als een droom die zichzelf herhaalt. Besneeuwde weilanden glijden onder grauwe luchten voorbij. Waar is de kleur vandaag? Voor ik het weet bereiken we Rotterdam. Het regent. Handig. Niemand kan mijn tranen zien. Ik peddel zoals ik huil. Zonder kracht. Vanzelf. Als ik bij het huis met vrienden kom, zijn mijn wangen nat maar mijn ogen droog. Rustig loop ik naar binnen. Omhelzen. Omarmen. Omklemmen. We praten wat. Het gaat over haar. Die straks gaat slapen. En niet meer wakker wordt.

Naar huis. Fietsend denk ik aan de dood. Het leven vliet gelijk het vlood. Bloem. De regen werkt bevrijdend. Ik denk nu aan mijn vrienden. Sommigen zoeken elkaar op. Daar kom ik net vandaan. Anderen zitten verspreid door de stad. We zijn niet alleen. Verbonden door gedachten. Aan dezelfde persoon. Aan haar, die straks gaat slapen. En niet meer wakker wordt.

Ben je zo moe? Welterusten. Slaap maar zacht. Weet dat de dood veel stiller dan slapen is / en elk ontwaken een herrijzenis / maar als je lichaam kan niet meer / rust dan in vrede en voor immermeer.*)

*) Vrij naar In Memoriam van J.C. Bloem (1965)

Written by thehotstepper

december 3, 2012 bij 2:32 pm

Geplaatst in column

Tagged with , , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: