Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Wordt vervolgd! (7)

with 2 comments

In deze aflevering van de bespreking van het feuilleton worden twee afleveringen besproken. Ik heb mezelf een vrijheid toegekend, die Giphart niet kent, een weekje vrij. Eén van de kenmerken van een feuilleton is dat het op gezette tijden verschijnt. In dit geval wekelijks. Giphart houdt zich hier keurig aan. Eerder heeft hij zelfs, omdat hij anders problemen voorzag, vóór de deadline nieuwe afleveringen ingeleverd. Dit is echter een ‘luxe’, die ik mij weer niet kan permitteren, aangezien ik volgend ben en dus onmogelijk vooruit kan werken.

In aflevering zes, Een golf van uitgestrekte armen, verlengt Giphart het uitstapje dat hij de aflevering daarvoor maakte. We blijven nog even bij de mannen in de Ancienne Belgique. Wat mij betreft prima, maar het intermezzo heeft via de Facebookpagina van het feuilleton ook kritiek gekregen. Een lezer geeft hier over aflevering vijf aan dat ze het jammer vindt dat het verhaal nu wordt onderbroken. Ze schijft bijvoorbeeld: “Het verhaal komt nu wel heel traag op gang. stagneert teveel. Komen er nu niet teveel zijpaden?”

Een terechte vraag. Ook volgens de schrijver, die keurig en uitgebreid reageert op de kwestie. “Ik zit nog in de fase dat ik personages wil introduceren. Dat kan in het lopende verhaal of met flashbacks. In een roman kan het soms prettig zijn om de zogenaamde nu-lijn te onderbreken. Dat is wat ik hier heb gedaan.” De schrijver onderbreekt het verhaal dus niet zomaar. Het is een bewuste keuze en er wordt een beproefde techniek, de flashback, toegepast.

Bovendien is het ook praktisch om het verhaal op deze manier te onderbreken. Giphart zegt hierover: “Het verhaal dat ik wil vertellen (al heb ik nog niet helemaal rond wat ik wil gaan vertellen) speelt zich af drie dagen. Dat is ongeveer 70 bladzijden per dag, er vanuit gaand dat ik een roman van rond de 200 bladzijden wil schrijven. Dit komt neer op ongeveer 15 VKfeuilletons per dag. Vanwege de vertraging van mijn verhaal zal ik dus af en toe een zijpad kiezen.” Het klinkt mij logisch in de oren. We zijn wel bezig met een roman, ja. Waren we een kort verhaal aan het schrijven, dan had de vragenstelster een punt.

We leren overigens uit deze feedback van de schrijver meer dan alleen over de techniek van het schrijven van een feuilleton. Giphart gunt ons wederom een prachtig kijkje in zijn keuken. Hij bekent tussen neus en lippen door dat hij nog geen uitgekristalliseerd idee heeft van wat hij wil vertellen. Ik vind dat spannend, maar voor een schrijver lijkt het me behalve dat vooral ook lastig. Daarnaast leren we voor het eerst iets over de omvang van het project: het feuilleton zal ongeveer 45 weken lopen. Dat is bijna een jaar! Ik ben benieuwd of er dan een boek volgt en wanneer dit af is en vooral ook in hoeverre het afwijkt van het feuilleton.

Hoewel ik het niet eens ben met de reactie van de lezer op aflevering vijf, kan ik me er toch iets bij voorstellen bij aflevering zes. Het verhaal van de mannen bij het concert kabbelt verder. We leren iets over het ontstaan van stagediven en ik moest een term opzoeken die ik niet kende: hoi polloi. Het komt uit het Grieks en betekent zoveel als de menigte, de massa. Bedankt Ronald, weer een mooi nieuw woord geleerd! Maar wat voegt deze aflevering toe aan het grote verhaal? In een lezerspoll op Facebook vroeg Giphart eerder aan de lezers of hij Opa Kick moet laten opduiken op Vlieland na een dronken belofte op de terugweg vanuit Brussel. 64% van de lezers antwoordde hierop met ja. Ik had daarom verwacht hierover terug te lezen, maar dit blijkt niet het geval en de vraag is nu of de schrijver dit advies naast zich heeft neergelegd, of dat hij hierop later terugkomt? (Interessant punt om te onthouden.)

In aflevering zeven, Geheimen, zijn we terug op het Wad. De titel is zeer aansprekend. Enige tijd geleden schreef ik: ‘Het voordeel van een deel per week is dat je als lezer de tijd krijgt om mee te denken. (…) Ik stel me voor dat in aflevering vijf twee vrouwen een beetje achterblijven en dat dan één van hen de ander een geheim vertelt.’ Goed, dat is dus aflevering zeven geworden, maar dat geeft niets. Kom maar op!

En bij één geheim blijft het niet, zoals ook een lezer op Facebook opmerkt: “Leuke aflevering gelezen in de krant vanochtend, wel een erg lange opsomming met geheimen (…)” Toch vind ik dat niet negatief, want de lijst met geheimen is zeer informatief en geeft in één klap zeer veel informatie over de vriendinnen, die we zo in rap tempo weer een beetje beter leren kennen. Giphart doet dat heel slim. Naast het geheim, waar de titel naar verwijst en dat in de eerste helft van deze aflevering ter sprake wordt gebracht, gebruikt hij de tweede helft voor de onthulling van nog 23 (ik heb geturfd) geheimen. Daartoe introduceert hij het begrip geheimenverzamelaar: ‘Freek onthield al een jaar of vijftien nauwgezet de dingen die door haar vriendinnen waren toevertrouwd.’ Door het toepassen van de stijlfiguur Anafoor, die hij in de daarvoor bestemde toelichtingenkolom uitlegt, is de lange opsomming niet storend, maar zit er vaart in, waardoor de lezer de (waardevolle) informatie vlot tot zich kan nemen.

Zo leren we via Frederique, die we in aflevering twee al beter leerden kennen, een aantal geheimen over Klaasje (brave Klaasje, toch niet zo heel Brave Klaasje, nogal onbrave Klaasje). Zo kunnen we ons een beter beeld van Rosalie (roddelaar, oneerlijk, stiekem) vormen. Zo leren we dat Sanne in het dagelijks leven naast moeder en echtgenoot ook persrechter is, dat ze chocolade in huis verstopt, het vroeger, in haar studententijd, met Jeroen Pauw heeft gedaan en dat ze niet zo lang geleden nog ‘per ongeluk’ met een student van 22 heeft gezoend. Zo leren we onder andere dat Bibi valt op groot geschapen mannen. Dat ze in 2007 vreemdging, dat hiervan foto’s zijn, dat ze in de sauna haar benen eens heeft gespreid voor een onbekende man, dat ze niet weet of ze nog van haar man houdt en dat ze een stalker heeft.

Voilà, zie in voorgaande alinea de Anafoor en Enumeratie. Dank je Ronald, voor je uitleg van beide stijlfiguren. Ik heb ze meteen toegepast. Ik hoop dat ik in het vervolg een Prothusteron kan gebruiken…

Opvallend aan aflevering zeven is dat de schrijver veel onderzoek heeft gedaan en gebruikt en dat hij zelf veel toelichting geeft over door hem toegepaste technieken. De aflevering is daarmee, naast eerder genoemde betere kennismaking met de dames, bijzonder informatief. Ik geniet. Dit voldoet enorm aan mijn verwachting!  Al verwacht ik niet veel te hebben aan de informatie over drooglopen, over artikel 4 en 5 uit de Wadloopverordening 2012 en over seksblaadje TUK, illustreert het mooi de noodzaak tot research door een schrijver , wanneer hij gaat schrijven over onderwerpen die hij minder goed kent.

Al met al een zeer geslaagde aflevering met een cliffhanger op een ongebruikelijke plaats. Is daar ook een naam voor Giph? Ik houd mij aanbevolen. Maar voor nu vind ik het welletjes. Ik ben uitgelogd en groet u, tot volgende week!

2 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. […] het vierde deel gaf ons ‘Bubbuvuddu’ en dankzij editie zes leerde ik het Griekse woord ‘hoi polloi’ kennen. Het laatste doet me overigens denken aan Jeroentje uit Jan, Jans en de kinderen, die in […]

  2. […] hij het onder 1.3 Repetito over de stijlfiguur herhaling, in chic Latijns aangeduid met Repetitio. Eerder legde hij een andere vorm van herhaling, de anafoor uit. Deze keer echter een eenvoudige herhaling, […]


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: