Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Gevoel

leave a comment »

Het was koud, heel erg koud. En ik ging op de fiets. Herfst in Nederland. Van 22 graden op maandag naar 8 en nachtvorst op vrijdag. Gelukkig had ik een goede reden om mij in het donker in de kou te wagen, want er was een EP-release in de stad waar ik al weken naar uit keek.

Bij aankomst bleek het nog niet echt druk, maar het voorprogramma was al begonnen. Ik vond een fijn plaatsje achterin de zaal, waar ik tegen een muur kon leunen en goed zicht op het podium had. De warme stem van de zanger deed mij rap ontdooien en al gauw was het ongemak van de kou buiten vergeten.

De artiest werkte zich rustig door een collage van evergreens die in het collectieve geheugen van de aanwezigen moest zijn opgeslagen. Het werd steeds rumoeriger in de zaal. Het lot van elke coverartiest, dacht ik. Ik zou mijn schouders erover moeten ophalen, maar een knagend gevoel had zich meester gemaakt van mijn onderbuik. Het zal straks toch wel stiller zijn? Wie zijn al die mensen en als ze toch niet voor de muziek komen, wat doen ze hier?

Het gevoel van ergernis werd versterkt door een gozer, die net iets te dicht bij mij kwam staan. Hij eiste onbeschaamd het stukje ruimte om mij heen op, dat met goed fatsoen in een publieke ruimte als privé mag worden beschouwd. Met afkeer merkte ik dat hij ook nog eens langzaam telkens een stukje dichterbij kwam. Natuurlijk begon hij een gesprek met een andere vent dat ik ongewild kon volgen en onmogelijk kon negeren. Wat kon ik doen? Ik stond letterlijk met mijn rug tegen de muur.

Gelukkig vond ik snel een ander fijn plekje tussen de bar en het geluid. Sowieso de beste plek in de zaal. Ik hoorde hier de muziek zoals de geluidstechnicus die ook hoorde, mijn glas hoefde nooit lang leeg te zijn en ik keek recht in het gezicht van de zangeres voor wie ik was gekomen. Ineens vloog de tijd en ik vloog mee. Knap vind ik dat, als een artiest je op de vleugels van haar stem kan meenemen naar mooie uitzichten, prachtige taferelen en goede herinneringen. Veel te snel was het tijd voor het laatste nummer.

Nog één keer liet ik mijn gevoelens de vrije loop. Als een stuiterbal die dan weer door een rauwe uithaal wegsprong, dan weer door een hees gefluister van richting veranderde. Een stuiterbal, die door een lief gezongen refrein rolde om door de Oehs en Aahs van het achtergrondkoortje weer op te springen. De lampen in de zaal gingen aan, maar dit kon gelukkig mijn stemming niet drukken. Tevreden verliet ik het zaaltje en even later fietste ik opgewekt en vol energie met een warm gevoel door de koude nacht naar huis.

Written by thehotstepper

oktober 27, 2012 bij 11:14 am

Geplaatst in column, concert, ergernis, muziek

Tagged with , , , , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: