Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Eddy

leave a comment »

Het was ik weet niet hoe lang geleden dat ik een concertje had bezocht. Of het met ouderdom te maken heeft, wil ik graag in het midden laten, maar het feit dat ik tegenwoordig concertjes op doordeweekse avonden probeer te vermijden spreekt denk ik boekdelen. Afgelopen donderdag maakte ik met veel plezier een uitzondering.

Terwijl ik om twee over acht mijn jas bij de garderobe afgaf, hoorde ik dat het al was begonnen. Lekker rock ’n roll, dacht ik, maar toch haastte ik me naar binnen. Even leek het al best druk, maar toen ik me door de mensenmassa direct achter de deur had geworsteld, bleek het wel mee te vallen. Voor het podium en aan de andere kant van de zaal waren zeeën van ruimte.

Het mag dan zo zijn dat ik minder regelmatig concertjes bezoek,  maar een oude vos verliest zijn streken niet. In no-time bereikte ik een rustig plekje met goed zicht op het podium en vlak bij de bar. Hoofdschuddend keek ik naar de drukte bij de ingang. Mensen zijn eigenlijk maar sukkels, dacht ik, maar ik schudde de gedachte van me af en besloot te genieten van het optreden.

Even later stond ik met een biertje in mijn handen en keek om mee heen. Achter me stond een slanke man met donker haar en een donkere baard. Hij droeg een zwart t-shirt met v-hals, een zwarte broek met strakke pijpen die in een soort van kisten met losse veters waren gestopt en een glimmend zwart leren jack. Is dat nou overdressed of überstyled, vroeg ik me af. Laat toch, berispte ik mezelf voor mijn kwalijke overdenking.

Op het podium begon Ivo Gleeman aan zijn laatste nummer. Ik zong het mee en kon hem geen ongelijk geven. Vandaag was A Nice Day en even baalde ik van mezelf dat ik daarnet slecht over iemand dacht die hooguit enigszins excentriek gekleed ging. Ik draaide me om, maar de man was verdwenen. De zaal werd echter steeds voller en het was heerlijk mensen kijken.

Even verderop zag ik een man die er uitzag als een oude versie van Barry Hay, maar die waarschijnlijk jaren jonger was dan de bejaarde rocker. Niet ver bij hem vandaan stond een bleek meisje dat ik Komo noemde, omdat ze van die zware wallen onder haar ogen had. Inmiddels was de hoofdact begonnen en na een paar nummers voelde ik een hand op mijn schouder. Ivo!

Ik feliciteerde hem met zijn optreden, we dronken een biertje en praatten wat over muziek. Op het podium was wat verwarring, omdat de zanger even weg moest. Twee bandleden voerden een soort van sketch op om de tijd te doden. Ik staarde naar de toetsenist. Op het podium leek hij noch overdressed, noch überstyled. Toen ik de anekdote aan Ivo vertelde moest hij lachen. ‘Da’s Eddy. Stond hij in het publiek? Gave gast. Tof dat hij naar me kwam kijken.’ Ik lachte als een boer met kiespijn.

De zanger kwam terug en het concert werd hervat. Na elk nummer applaudisseerde ik nu iets harder en iets langer. Voor Eddy.

Written by thehotstepper

oktober 13, 2012 bij 6:25 pm

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: