Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Verstild en toch veelzeggend

leave a comment »

Afgelopen weekend ging ik naar het Nederlands Fotomuseum op de Kop van Zuid in Rotterdam. Tot en met 6 januari is daar een tentoonstelling te zien van het werk van Lewis Hine. Ik vind het een echte aanrader en niet om wat er op de site van het museum te lezen staat over de tentoonstelling, hoewel dat natuurlijk ook een reden zou kunnen zijn:

‘De tentoonstelling is met 170 vintage foto’s uit de periode 1903 tot en met 1937 en 42 documenten het eerste uitgebreide en goed gedocumenteerde overzicht in Nederland en zelfs in Europa. Hine’s gehele oeuvre is te zien, vanaf zijn vroegste portretten van immigranten op Ellis Island tot aan zijn werk in Europa na de Eerste Wereldoorlog. De tentoonstelling Lewis Hine was eind 2011 te zien in Parijs en begin dit jaar in Madrid. Het werk van Hine heeft voor deze internationale reis een preventieve conserveringsbehandeling gehad en wordt minimaal aan het licht blootgesteld. Na de tentoonstelling in het Nederlands Fotomuseum gaat het werk terug naar het George Eastman House in Amerika om de komende jaren te rusten in een donker depot.’

Zelf ging ik eigenlijk niet eens zozeer vanwege het werk van Hine, maar was ik vooral benieuwd naar het project van Rob Sies, Building the Rotterdam – a work in progress. Dit project dat de totstandkoming van het gebouw De Rotterdam, even verderop op de Wilhelminapier in beeld brengt, is geïnspireerd op het bekendste werk van Hine, Men at Work, over de bouw van het Empire State Building in New York. De parallellen zijn makkelijk te trekken, vooral omdat beide fotografen de mens centraal stellen. Om die reden heeft het museum een deel van het project van Sies toegevoegd aan de tentoonstelling. Zeer de moeite waard en om die reden warm aanbevolen, maar achteraf gezien is dit wat mij betreft de echte aanrader:

Terwijl ik de foto’s bekeek en de achtergrond informatie las, rook ik een geur die ik aanvankelijk niet goed kon thuisbrengen. Het deed me sterk denken aan mijn middelbare schooltijd en stencilmachines. (Ik zat een tijdje bij de schoolkrant en in die tijd, midden jaren ’80, verveelvoudigden we onze kopij nog op die manier.) Waarschijnlijk rook ik de inkt van de twee Remington typemachines die in het midden van de tentoonstelling in een ruimte stonden opgesteld waar bezoekers een bericht kunnen achterlaten voor de inmiddels overleden Lewis Hine. Uiteraard ging ik in op de uitnodiging om een boodschap te typen. Het liefst zou ik deze blog op een Remmy typen, maar helaas, het is niet alle dagen feest. Zaterdag dus wel.

Terwijl ik me verbaasde over de sterke inktgeur (de linten waren oud en versleten) typte ik voorzichtig een gedicht. Ik moest heel hard op de toetsen drukken en hoewel de tekst nauwelijks te lezen was, maakten mijn o’s, a’s en e’s soms gaatjes in het papier. Omdat de toetsen niet altijd op voor mij bekende plaatsen zaten, het was geen QWERTY-toetsenbord, vorderde ik maar langzaam. Het maakte de ervaring er niet minder mooi om. Dit is wat ik schreef, ik ben benieuwd of het er nog hangt…

Met een klik werd nu vroeger

Voor altijd verstild in de tijd

En later toch

Veelzeggend

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: