Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Het kan altijd erger

with one comment

Ik heb hier zo géén zin in, dacht ik toen ik vanmorgen even na zeven de regen instapte, de deur achter mij dicht sloeg en naar mijn fiets liep. Nog voor ik mijn fietsslot open had was ik bedekt met een film van fijne waterdruppels. Terwijl ik opstapte ging het een weinig harder regenen en toen ik aan het einde van de straat was plakte mijn broek aan mijn benen. Mopperend sloeg ik af richting de brug en onderwijl zigzaggend de diepste plassen ontwijkend, verzonk ik dieper in gedachten.

Eenmaal het hoogste punt gepasseerd, roetsjte ik naar beneden. Het kan altijd erger, dacht ik: Er staat nauwelijks wind, het is rustig op de weg, mijn sokken zijn droog, het is niet koud, het zou ook kunnen sneeuwen of je zou in een ziekenhuisbed kunnen liggen… Omringd door apparaten die je monitoren. Af en toe een dokter aan je bed, die niet weet wat je mankeert. Een dokter die zegt: ‘Het ziet er niet goed uit. Je waarden zijn te hoog, maar de oorzaak kennen we niet. Nee, de diagnose is niet best, maar we weten niet of we je kunnen behandelen.’

Even verderop was het fietspad afgezet. Het rood/witte lint deinde zachtjes op en neer. Ik remde bruusk en sloeg af. Wanneer de weg ophoudt, verander. Na verandering kan je verder. Ik glimlach om I Tjing. Was het altijd maar zo eenvoudig. Terwijl ik over het verlaten marktplein zoefde, begon Tinseltown in the rain op mijn iPod. Mijn benen bewogen machinaal (…here we are, caught up in this big rhythm, Tinseltown in the rain…) en ik voelde ze niet. Ook de regen leek naar de achtergrond verdwenen. Ik glimlachte en voelde me meer levend dan ooit.

Toen ik bijna bij het station was begon The drugs don’t work. De tekst greep me naar mijn strot. Het kan tenslotte altijd erger en ik begon zachtjes te huilen. (all this talk of getting old, it’s getting me down my love… now the drugs don’t work, they just make you worse but I know I’ll see your face again…) Regen en tranen vochten om voorrang op mijn wangen. Het nummer ging naadloos over in Streets of Philadelphia, knap gedaan, maar ik denk aan die kleine in dat veel te grote ziekenhuisbed. (at night I could hear the blood in my veins, just as black and whispering as the rain…)

Terwijl ik mijn fiets op slot zette wonnen de tranen het van de regen. Ik liet ze de vrije loop. Het was druk op het station, maar de mensen hadden haast en zagen het verschil niet tussen neerslag en verdriet.

Written by thehotstepper

oktober 4, 2012 bij 3:39 pm

Eén reactie

Subscribe to comments with RSS.

  1. Mooi stukkie Lieverd.

    dredelatourette

    oktober 4, 2012 at 5:06 pm


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: