Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Rebel

leave a comment »

Je hoeft tegenwoordig op Rock Werchter geen moment meer zonder muziek te zitten, want er is een  podium bijgekomen, dat naadloos afwisselend met de Pyramid Marquee artiesten in het voetlicht op de planken zet. Het nieuwe gevaarte heet the Barn. Wat mij betreft hadden ze het ook The Barnum kunnen noemen, want het ziet er uit als een grote circustent. Maar die gelijkenis geldt alleen de buitenkant, die blauw met gele strepen is. Binnen is er gelukkig geen spoor van een piste of tribunes. De hoge tent heeft een prima akoestiek en biedt ruimte aan 10.000 festivalgangers.

Het enige nadeel dat ik kan verzinnen is dat de tent grotendeels is gesloten. Alleen de achterkant is open, op  enkele openingen in het zeil aan de zijkant na. Dat het er dus nogal warm kan worden zal niemand verbazen. En warm werd het, op die eerste dag van het festival tijdens de Bombay Bicycle Club. De band is bij het derde nummer, Dust on the Ground, als ik het me goed herinner, en het hoogtepunt leek nog niet bereikt. Nu kwam ik al aardig verhit van het verrassende optreden van Kraantje Pappie, dus daar kan het ook aan gelegen hebben, maar ik vond het dus broeierig. Een flinterdunne film van zweet omarmde mijn schouders, mijn bovenarmen en mijn borst. Shirt uit, hemd uit, het mocht niet baten, de eerste zweetdruppels prikten in mijn ogen. Terwijl ik met gebalde vuisten, waar een wijsvinger uitstak alsof ik het antwoord op een onuitgesproken vraag wist, een persoonlijke polka danste, rook ik een zweem van de penetrante, zurige zweetlucht van honderden bezoekers die met mij de ruimte deelden.

Ondertussen blies een ventilator op het podium op volle toeren frisse lucht naar frontman Jack Steadman. Ook de beamers hoog boven onze hoofden waren uitgerust met extra ventilatoren, die op het oog overuren draaiden. Op pilaren was een A4-tje geplakt met daarop een rode cirkel, een sigaret met een rode streep. De antirooklobby is ook op Rock Werchter succesvol, QED. Het zal duurzaam en groen zijn, maar elk voordeel heeft z’n nadeel. Liever ruik ik tijdens een concertje de geur van tabak, of liever nog die van weed en stuff, dan de odeur van transpiratie, ook al betreft het hier nog heel lieflijk en onschuldig het aroma van een eerste dag zweet… Terwijl Bombay doorspeelde, het concert kabbelde aangenaam voort wat mij de gelegenheid tot filosoferen gaf, stapte ik met gesloten ogen in de maat een pas op de plaats.

Terwijl de band Ivy & Gold inzette, klapte het publiek ritmisch mee. Een gevoel van saamhorigheid maakte zich van mij meester en rond mijn mond speelde een glimlach. Was het om het samen klappen? Nee, ik rook de vertrouwde geur van een Lucky Strike. Ik klemde mijn plastic bekertje tussen mijn tanden, vouwde mijn handen met de palmen tegen elkaar, de vingers naar boven wijzend als in een gebed en concentreerde me op die zoete en toch licht bittere geur. Ik gooide mijn haar in mijn nek en kieperde al doende het laatste beetje bier in mijn keel.

Tevreden keek ik achterom naar het rebelse type dat rookverboden negerend, een extra dimensie toevoegde aan een an sich matig, doch vermakelijk concert. Uiteraard was de dader van mijn leeftijd, eind dertig, begin veertig maar ik voelde me even weer zevenentwintig, onoverwinnelijk en een jonge Rock ’n Roll God.

Written by thehotstepper

juli 5, 2012 bij 2:49 pm

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: