Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Vergeten

with 2 comments

Ik ga al tien jaar op rij naar Rock Werchter. Deze editie is in die zin een jubileum. Je zou verwachten dat na negen festivals van de tiende een eitje is. Toch is de voorbereiding niet helemaal vlekkeloos verlopen. Zo werden de kaartjes, besteld via internet, bezorgd op het oude adres van mijn beste vriendin en werchtermaatje van het eerste uur. Ze was even vergeten om de adres gegevens van haar account op de Belgische reserveringssite aan te passen. Is mij ook wel eens overkomen, maar ik kon dat nog herstellen. Tegenwoordig kan dat dus niet. Wel kon ze de tickets ongeldig laten maken en op vertoon van legitimatie en creditcard waarmee de aanschaf was betaald nieuwe laten printen. Ter plaatse, op het festival of in het Sportpaleis van Antwerpen. Ze koos voor het laatste. Minder rijen en als er al een excuus nodig is om naar ‘t Stad te gaan, dan was dit een goeie.

Op de dag van vertrek, zat ik even voor zeven uur ’s ochtends aan de keukentafel een Sudoku in te vullen en te genieten van ovenverse bruine bolletjes, met gebakken ei, spek en sambal. Op het warmhoudplaatje van het koffiezetapparaat pruttelde nog een half bakje. Ik voelde me als een spinnende kat, niet wetend of ik genoot van het moment of het vooruitzicht de komende dagen van nog meer genot te mogen smullen. Het voordeel van vroeg vertrekken, is dat je vroeg aankomt, dus dat je langer kunt genieten. Als je dan zoals ik in staat bent om een voorschot te nemen op geluk, dan kan je dag eigenlijk niet meer stuk. Ik was dan ook niet uit het lood geslagen toen mijn telefoon ging.

‘Hé, Thé, met mij. We zijn er bijna, maar M is zijn telefoon vergeten, dus we gaan nog even terug. Zie je iets later.’ Geen speld tussen te krijgen, dus ik zei van geen probleem en goed en kus en hing hoofdschuddend op. Het is me wat met dat vergeten, dacht ik achteloos, terwijl ik een zekere zeven invulde in mijn Japanse puzzel. Ik nam een slok koffie en een moment voor mezelf. Heb ik alles ingepakt en klaarstaan? In gedachten ging ik de inventaris van mijn weekendtas en kampeergerei na. Terwijl ik een zekere zes invulde, knikte ik en schonk het laatste beetje koffie uit in mijn beker. Alles wat ik dat weekend nodig zou hebben stond in een halletje van een vierkante meter bij de buitendeur, onder aan de trap. Ik zou erover struikelen, dus van vergeten kan geen sprake zijn. Dat moet goed komen, dacht ik terwijl ik een veilige vijf invulde.

Even later ging de bel. Ik opende de deur met de afstandsbediening en stak mijn hoofd om de hoek van het trapgat om mijn Festivalmaatjes die beneden stonden te begroeten. ‘Zal ik alles alvast naar de auto dragen?’, vroeg beste vriendin, wijzend op de verzameling tassen die het tegelmotief van het halletje grotendeels aan het zicht onttrokken. ‘Prima, ik kom er zo aan!’ Even later liep ik langs de kapstok naar buiten, waar M net de laatste tas onder de hoedenplank propte. Hey, ho, let’s go!

De autorit verliep voorspoedig. Zelfs de file bij Antwerpen was te verwaarlozen. Zonder opstopping zou het unheimisch voelen, dus dat we even niet zo hard konden als we wilden, maakte nog niet dat we iets te klagen hadden. Ondanks de valse start deze ochtend zouden we in dit tempo voor elf uur onze tenten hebben staan. Tevreden liet ik me iets verder onderuitzakken en luisterde naar de presentator van Studio Brussel, die duidelijk ook zin in het komende festivalweekend had. Hij zette een plaatje van Elbow op en uit de speakers klonk Bones Of You.

When out of a doorway / The tentacles stretch of a song that I know / And the world moves in slow-mo / Straight to my head like the first cigarette of the day

Ik sloot mijn ogen en ademde diep in. Niets kon de rust die over mij kwam nu nog verstoren. Maar toen klonk vanaf de achterbank: ‘Heb jij eigenlijk wel een tent bij je?’  Lachend draaide ik me om en keek mijn beste vriendin aan. ‘Natuurlijk, die stond tegen de muur onder de kapstok…’ Ik keek haar indringend aan en liet een stilte vallen. Haar gezicht sprak boekdelen. ‘Hoe groot is jullie tent eigenlijk?’, vroeg ik schaapachtig. De cirkel was rond. We waren gedrieën op weg naar een festival en inmiddels hadden we alle drie een steekje laten vallen in de voorbereiding. Gelukkig zit er vlak bij het festivalterrein een grote kampeerwinkel, de Zorro, (dat weten we nu dan ook weer) en een tent was snel gekocht. Tijd om los te laten en te genieten van vier dagen feest en ons onder te dompelen in muziek, bier en vergetelheid.

Written by thehotstepper

juli 2, 2012 bij 12:48 pm

2 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. Gezellig dat je er weer bent! Leuk stuk weer.. ik hoor jullie stemmen en zie jullie gezichten bij de tekst.

    dredelatourette

    juli 2, 2012 at 12:57 pm


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: