Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

De zeilboot

leave a comment »

Het zeilbootje zag er schitterend uit en het was prachtig weer om te zeilen. Zelf was ik op de fiets en ik had ook niets te klagen. De lucht was blauw, er stond een zomers zonnetje en een licht briesje zorgde voor de nodige verkoeling. Niet dat het zo heel warm was, ik schat een graadje of twintig, maar als je op je fietsje door het stadsverkeer in de avondspits peddelt, dan kan het onder een zwart colbertje toch beginnen broeien, maar dat is een heel ander verhaal. Daar wil ik het nu niet over hebben.

Goed, terug naar de zeilboot. Spierwit, een meter of acht, achtenhalf lang. Diagonaal was een draad gespannen van de top van de mast naar het puntje van de boeg. Een blauw gekleurd zeil was er strak omheen gewonden. Horizontaal, loodrecht op de mast hing de giek, kaal, evenwijdig aan het scheepje tot iets voorbij de kajuit.  Naast het eind zat de schipper, een man van een jaar of vijftig met grijze krullen, die onder een blauwe pet uit kwamen. Het zou me niets verbazen als hij een pijp rookte, maar dat kon ik niet goed zien. Misschien had hij hem ook even weggelegd, die pijp, wilde hij niet te karakteristiek overkomen. Achter hem, op het uiterste puntje van de achterzijde zat een mevrouw in een blauwe sweater met witte strepen. Ze leunde met haar handen achter zich, terwijl ze haar haren over haar schouders liet hangen. Het kalme briesje speelde minzaam met haar lange lokken en zonnestralen streelden haar gezicht. Ze had haar ogen dicht. Het was duidelijk dat de vrouw aan het genieten was.

Op een dukdalf in het midden van de rivier, vermoedelijk om de vaargeul aan te duiden, zat een meeuw, die net als ik het tafereel gadesloeg. Ineens begon de meeuw te krijsen. Het beestje gooide de witte kop in de nek, sperde de gele snavel wijd open en krijste schel en hoog. Vier keer, jouw-jouw-jouw-jouw. Een soortgenoot daalde met uitgespreide vleugels dansend op de wind in steeds kleiner wordende cirkels, landde naast de roepende vogel en vouwde zijn vleugels in. Jouw-jouw! Schouder aan schouder keken ze naar het zeilbootje, dat zich in beweging zette, nadat het eerst enige tijd op de golfjes had liggen dobberen.Samen met de meeuwen en de mensen om mij heen, zag ik het bootje langzaam verdwijnen onder het wegdek van de brug. Het topje van de mast, een slordige 15 centimeter, bleef nog net zichtbaar. Terwijl de twee helften met van de brug daalden en elkaar weer naderden om te doen waar ze toch het beste in zijn, namelijk de Noord- en de Zuidoever verbinden, verdween het zeilbootje al om de hoek uit het zicht.

Er begonnen bellen te rinkelen en de rood-wit gestreepte slagbomen gingen omhoog. Ik keek om me heen en telde in de gauwigheid ruim vijftig opgeluchte gezichten van voetgangers en fietsers. De zucht van verlichting dat men zijn weg kon vervolgen naar huis, waar man of vrouw op hen wachtte vermengde zich met het zwoele briesje en ik gooide mijn lange haren in mijn nek en schudde zachtjes met mijn hoofd, zoals ik de dame op de zeilboot eerder had zien doen. Ontspannen zette ik mij in beweging en wierp een knipoog naar de meeuwen die naast elkaar onverstoorbaar voor zich uit staarden over het kalme water van de Maas.

Written by thehotstepper

juni 27, 2012 bij 5:54 am

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: