Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Failliet

leave a comment »

Bij een faillissement denk je in deze tijd meteen aan het ergste, maar dat hoeft niet zo te zijn. Er zijn merken die failliet zijn, maar waar het hartstikke goed mee gaat. Ik doel dan ook niet op solvabiliteits- of liquiditeitsproblemen, waardoor het bankroet een feit zou zijn, maar op imago en exclusiviteit. Wat dat laatste betreft is armoe troef en lijken krach en crisis in de mode. Ik heb het dan bijvoorbeeld over Ray-Ban, Vans  en All Star. (over Uggs zwijg ik liever, breek me de bek niet open, daar begin ik gewoon niet over)

Niet dat de bedrijven achter de merken hoeven te klagen. Hun producten zijn volop verkrijgbaar en gaan tegen exorbitante prijzen over de toonbank, terwijl ze mede het straatbeeld bepalen. Jong en oud lopen op Vans of All Stars, maar denk maar niet dat ze skaten of basketballen. Vraag ze niet wie Chuck Taylor is, want ze kijken je glazig aan. Als ik die hippe jongens en meisjes voorbij zie lopen dan moet ik vaak denken aan This is England van The Clash en Joe Strummer die zingt: I got my motorcycle jacket but I’m walking all the time.

Merken maken het verschil. Ze werken onderscheidend. Ooit begonnen als handelsnaam groeien sommige merken uit tot statussymbool. Een goed voorbeeld hiervan is Mercedes Benz, maar daar wil ik het nu niet over hebben. Andere merken zijn kenmerkend voor een bepaalde scene. Zo zijn Vans en All Stars typisch voor (punk)rockers en ook bijvoorbeeld Ray-Ban was behoorlijk rock ’n roll. Een onderdeel van de charme van deze merken was dat ze wat moeilijker te krijgen waren. Je moest je weg naar die ene winkel weten.

Zodra merken massaproducten worden, zijn ze wat mij betreft failliet. Eigenlijk wil ik stiekem al jaren een Ray-Ban, maar ik vond ze eerlijk gezegd altijd nogal prijzig. Logisch, dacht ik, want het gaat niet zomaar over een bril. We hebben het hier over een iconisch merk, dat je niet veel ziet, maar wat wel zeer herkenbaar is. Nou, herkenbaar is het nog steeds maar bijzonder al lang niet meer. Het zou natuurlijk afgunst kunnen zijn, en ik geloof niet dat ik zo in elkaar zit, maar ik merk dat ik een soort van allergisch wordt voor sommige logo’s. Dan voel ik me licht geïrriteerd worden. Oh, moest jij ook zo nodig?, denk ik dan, als ik iemand ermee zie lopen.

Natuurlijk ben ik een sukkel, die gewoon een paar jaar geleden een Ray-Ban had moeten kopen, maar toch ben ik blij dat ik het toen niet heb gedaan Een vergelijkbaar gevoel bekruipt me  als ik nadenk over tatoeages. Toen ik jong was, laten we zeggen 20-25 jaar geleden, toen waren tatoeages nog niet zo populair en ordinair (in de betekenis van alledaags) als tegenwoordig. Wat wilde ik graag zo’n stoere lichaamsversiering, maar uiteindelijk heb ik natuurlijk te lang zitten wikken en wegen welke tattoo ik wilde. Tegen de tijd dat ik dacht dat ik wist wat ik wilde was ik ingehaald door duizenden jongens en meisjes met een blijvende inktversiering en ben ik zonder specialer. Nu wil ik niet beweren dat tatoeages failliet zijn, want daarvoor zijn ze te bestendig, maar dat ze aan inflatie onderhevig zijn, is toch moeilijk te ontkennen. Stoer is het in ieder geval al lang niet meer, in sommige gevallen ronduit lachwekkend . Wat ben ik dan ook blij dat ik me destijds bijvoorbeeld niet heb laten opleuken met een tribal!

Written by thehotstepper

juni 22, 2012 bij 5:05 pm

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: