Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Autobahn

with one comment

Voor veel Nederlanders spreekt het asfalt van onze oosterburen tot de verbeelding. De ogen van de meeste mannen en sommige vrouwen gaan glimmen bij de gedachte aan snelheid. Het adrenalinegehalte in het bloed stijgt een paar procentpunten bij het vooruitzicht om onbeperkt gas te mogen geven. Met het pedaal op het metaal, de motor maximaal te laten grommen, de blik op oneindig, zo veel mogelijk kilometers in zo kort mogelijke tijd af leggen.

De werkelijkheid is helaas anders. In Duitsland geldt een adviessnelheid van 130 km/u op grote delen van het snelwegennet. Hier mag je dus harder. Op andere delen gelden echter snelheidsgeboden van 120 km/u of zelfs 100 km/u. Wat de reden hiervoor is, is niet altijd geheel duidelijk. Soms mag op een driebaansweg met vluchtstrook maximaal 100 km/u worden gereden en geldt op een tweebaansweg zonder pechstrook slechts de adviessnelheid.

Als Nederlander wil ik graag weten waartoe een gebod dient. In mijn geval betekent dat, dat ik, zodra ik een roodomrande 120 zie, mezelf afvraag Hé, waarom mag je hier maar 120? Vervolgens haal ik mijn rechtervoet van het gas en wacht tot de snelheidswijzer is gedaald naar de bevolen maximum snelheid.  Voor de gemiddelde Duitser duurt dat echter te lang. Immers, befehl ist befehl. Zodra een Duitser 120 registreert gaat direct zijn voet van het gas en in één vloeiende beweging naar de rem. Ook een manier van het pedaal naar het metaal, maar niet mijn manier. Of dit gedrag de veiligheid en de doorstroom bevordert, durf ik te betwijfelen. Zelf werd ik er in ieder geval nogal onrustig van. De vrijgekomen adrenaline veroorzaakt door het plotselinge remmen verhoogt mijn hartslag, wat bijdraagt aan de irritatie veroorzaakt door het niet kunnen verklaren van het opgelegde gebod, vermeerderd met de verbazing om de irrationele reactie van de Duitse bestuurders.

Het lijkt wel alsof het voor Duitsers alles of niets is. Als 130 km/u als advies geldt, dan zullen velen onder hen het niet nalaten om zo hard mogelijk te rijden. Echter ook dan zullen ze niet hun voet van het gas halen als ze mij in de verte een auto zien inhalen. Zelf zou ik in zo’ n geval een soort van uitrollen tot de inhaler voor mij. Voor Duitsers is dat te zeer een tussenvorm. Bij hen is het een kwestie van gasgeven of remmen. En zo gebeurde het mij toch enkele keren dat ik kort na aanvang van een inhaalmanoeuvre werd opgeschrikt door een tot 150 of 160 km/u afremmende Audi, Porsche of Mercedes met Duits kenteken. Gedachten als Mijn achteruitkijkspiegel was toch leeg?, of Goed dat ik geen trekhaak heb, anders zaten we nu aan elkaar vast, hebben de revue gepasseerd. Om niet over te komen als stereotype Hollander die NL als afkorting van Nur Links (fahren) naast zijn kenteken heeft, wist ik telkens niet hoe snel ik weer naar rechts moest.

Ook daar ergerde ik me aan de rijstijl van de dames en heren Duitse weggebruikers. Duitsers zijn een volk van uitersten, bedacht ik. Of ze houden zich keurig aan de (advies)snelheid, of ze rijden zo hard als ze kunnen. Het lijkt alsof er twee soorten Duitsers zijn.  Ik overwoog welke soort ik erger vind. Degenen die zich aan de adviessnelheid houden hebben gewonnen. Probleem met hen is dat zij op een driebaansweg het liefst in de middelste baan rijden. Sneller dan de vrachtauto’s, campers en caravanisten in de rechter rijstrook, maar te langzaam voor mij. Te lui om van baan te verwisselen en paniekerig op tweebaanstrajecten.

Het idee niet te kunnen kiezen voor het veilige middenzorgt bij wegversmallingen voor opstoppingen en filevorming. De hardrijdende Duitser moet hard in de remmen om in te voegen. De gematigde Duitser wisselt te veel van baan, want is zonder midden besluitloos tussen links en rechts. Ondertussen voelde ik mij met mijn NL stigma ‘stuck in the middle’  en vroeg mij af waarom de weg na 800 meter versmalling weer naar het comfortabelere driebaansmodel veranderde.

Het is een mythe dat de Autobahn snel zou zijn en Duitsers hoffelijk in het verkeer. De adviessnelheid geeft pijnlijk aan dat Duitsers niet goed kunnen omgaan met vrijheid. Net als de roodomrande snelheidsborden laten zien dat zij meesters zijn in het rücksichtlos gehoorzamen. Wat betreft het midden. Zou een analoog naar het voetbal mogen worden getrokken, dan ben ik overtuigd dat we deze zomer door het midden de beste kans maken om Die Mannschaft te verslaan, maar dat geheel terzijde, want ik heb net zoveel verstand van voetbal als van autorijden.

Written by thehotstepper

mei 21, 2012 bij 4:00 pm

Eén reactie

Subscribe to comments with RSS.

  1. Het is dat je de laatste zin toevoegt, want ik wilde me toch losgaan ;))))

    chris

    mei 21, 2012 at 7:19 pm


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: