Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Oh, echt?

leave a comment »

Ik las van de week Taal is zeg maar echt mijn ding, een bundel columns en spitsvondige stukjes over taal van Paulien Cornelisse. Zoals de titel doet vermoeden gaat het boekje over taal. “Niet over hoe mensen met elkaar zouden moeten praten, maar over hoe ze dat per ongeluk doen”, aldus Paulien of de uitgever op de achterflap. Hoe ze dat per ongeluk doen… Het suggereert dat Paulien zich mogelijk ergert aan het taalgebruik van sommige mensen. Over het algemeen ben ik het met haar eens en in die gevallen dat ze door met taal te spelen een theorie of ergernis aan de man brengt die ietwat (is dat echt een woord of spreektaal?) gekunsteld overkomt, dan vind ik dat tenminste knap. Spelen met taal is leuk en Paulien verstaat de kunst van woordgrappen.

Toch mis ik twee uitroepen die bij mij de gevoelige snaar van irritatie raken als ze weer eens als stopzin of loze kreet mijn kant worden op geslingerd. Ik kan me na het lezen van Taal is zeg maar echt mijn ding niet aan de indruk onttrekken dat Paulien het hierover wel met mij eens moet zijn. Het bevreemdt mij daarom dat ze die modekreten niet heeft benoemd in haar boek. Ook kan ik me niet voorstellen dat ze die heeft gemist. Mogelijk heeft ze ze bewaard voor haar tweede boek, En dan nog iets, dat ik nog niet gelezen heb. Gauw dit stukje afmaken voordat ik het koop, dan kan ik mijn hart luchten zonder dat ik van plagiaat wordt beschuldigd. Want dat lijkt me zo erg, dat wil je niet weten!

(…)

Dat wil je niet weten… Heeft u hem? Inderdaad, ik wil niet weten hoeveel mensen deze betekenisloze bijzin in een gesprek met mij hebben gebruikt. Mijn antwoord is dan ook steevast: ‘Vertel het me dan maar niet.’ Ik weet niet wat ergerlijker is, de toevoeging an sich, of het feit dat mensen toch willen vertellen wat ik inderdaad niet wil weten en niet gehinderd door mijn antwoord doorgaan met hun verhaal. De tweede irritante oneliner die Paulien gemist moet hebben is een wedervraag. Ik zal een voorbeeld geven aan de hand van een gesprek bij het koffieapparaat op mijn werk.

Collega: ‘En, weet je al waar je naar toe gaat met vakantie?’

Ik: ‘Ja, Frankrijk.’

Collega: ‘Oh, echt?’

Ik: ‘Nee vond ik leuk om te zeggen…’

(…)

Oh, echt? Ik hoor het steeds vaker. Wat een stompzinnige vraag. Je zal maar bij de bakker staan en een halfje wit bestellen… Of op het politiebureau aangifte doen van een gestolen fiets… Je zal maar dorst hebben en na lang wachten aan een drukke bar je bestelling doorgeven… Het enige grappige wat ik kan bedenken aan deze twee stopzinnen is dat je ze eventueel tegen elkaar kunt inzetten. Jammer dat de grap alleen voor insiders is en de boodschap niet aankomt bij diegene voor wie ze eigenlijk is bedoeld. Bovendien zou je er bij de bakker, het politiebureau of aan de bar weinig mee opschieten.

Written by thehotstepper

mei 4, 2012 bij 7:44 am

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: