Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Feuilleton Costa Blanca (5b)

leave a comment »

We zijn net terug van een tripje naar de Costa Blanca, waar wij hebben genoten van het weer, de sfeer, de mensen, het eten en drinken en wat niet meer? Inmiddels is het gestopt met sneeuwen. Vandaag doet het weer me zelfs herinneren aan Spanje. Blauwe lucht, witte wolkjes en een zacht zonnetje. Tijd voor het laatste deel van het feuilleton, tijd om me weer volledig op Nederland te richten met een fijne vakantie in mijn achterhoofd als herinnering.

17-02-2012 De laatste volle dag in Spanje besteedden we dicht bij huis. Met de auto reden we naar de parkeerplaats bij de ingang van het natuurpark Serra Gelada, dat eigenlijk op een steenworp afstand van de hotel/motel Noguera ligt. Het was dan ook een ritje van ongeveer vijf minuten, maar we zouden nog een flinke wandeling gaan maken, dus in dit geval waren we liever lui dan moe. Bovendien voelt een babyblauw Panda zich in een natuurpark vast beter thuis dan op een parkeerplaats langs een drukke N-weg.

We liepen omhoog naar de in 2011 gerestaureerde vuurtoren, die op de punt van de baai van Albir en Altea ligt. Het was een mooie dag met veel zon, blauwe lucht en schattige witte wolkjes. Er waaide een licht briesje en al gauw liepen we met onze jassen om ons middel geknoopt naar de top van de klif. Onderweg genoten we van de uitzichten. Bij de vuurtoren namen we een pauze en aten mandarijnen. Ik nam me voor om eenmaal terug in Rotterdam een maand geen citrusvruchten meer te eten. Toch smaakten die oranje appeltjes me in Spanje prima.

Na de afdaling te voet naar de parkeerplaats aan de voet van het park, reden we nog verder omlaag tot aan de boulevard. ‘Dat lijkt Marcel wel’, zei Gis, toen we geparkeerd hadden en aan de wandel waren langs de boulevard. ‘Sterker nog’, zei ik, ‘het is hem!’ Wat een prettige verrassing. Sinds hij is verhuisd naar Spanje, kom ik hem in Rotterdam natuurlijk niet meer spontaan tegen. We keuvelden wat totdat Des aangaf wel weer verder te willen. Logisch, die knul heeft veel te veel energie om in een buggy een beetje naar de vloedlijn te staren. Wij moeten ook verder. Ergens in Altea wacht onze lunch.

Het bleek bij Que Rico te zijn. Op het zonnige terras dronken we mooie wijnen en deden ons tegoed aan een heerlijk driegangenmenu del día, dat ons eerst in het Spaans en toen in het Engels werd aangeboden door de Nederlandse eigenaar van het restaurant. Toen hij na het voorgerecht vroeg ‘Did you like it?’, maakte ik een eind aan de poppenkast. ‘Het was lekker.’ Lachen was dat.

Bij het afrekenen raakten we aan de praat en ik vertelde hem dat we uit Rotterdam kwamen. Hij ook! Had op de hoek van de Lombardkade en de Binnenrotte ooit Dutch Art & Design (DAD).  Ja, die kennen we nog wel. Ging later het Kookpunt in, maar die is ook al weer weg  geloof ik… Wat leven we eigenlijk toch in een klein wereldje. Walt Disney had gelijk: It’s a small world! Hoewel we niet echt heel kieskeurig zijn waar we ons geld uitgeven, voelt het (een beetje chauvinisme is ons niet vreemd) goed om het aan de Costa Blanca op een Rotterdams terras uit te geven. Vooral als er op de bediening, de sfeer en de gerechten niets valt aan te merken, vervult het ons zelfs  met een soort van trots. Ga zo door gasten; het is dat we hier weinig mensen kennen, maar we raden jullie aan iedereen aan!

De Costa Blanca ligt in Spanje, maar er zijn veel buitenlandse invloeden te onderkennen. Van oudsher zijn er Arabische invloeden te herkennen in de bebouwing. Eeuwenlang hebben piraten de kust onveilig gemaakt en tegenwoordig zijn er de toeristen overal uit Europa die de Costa overspoelen. We kwamen Hollanders, Britten, Belgen, Duitsers, Noren en Zweden tegen. Op de markt om de hoek van het appartement van Daan en Marcel hoorde ik twee marktkooplui Frans met elkaar praten en leek onder de bezoekers Nederlands en Engels de boventoon te voeren.

Behalve toeristen zijn hebben zich er ondernemers uit alle delen van Europa gevestigd. Zo zagen we schoorsteenvegersbedrijf Willem van der Linde in Altea en kwamen zelfs reclames tegen in het cyrillisch. Volgens de site Your Business In Spain wonen er 13500 buitenlanders in Alfaz del Pi en Albir, die populair zijn onder Hollanders, Noren, en Britten en zijn er meerdere winkels in Albir gevestigd die producten en diensten verkopen uit die landen. Eigenlijk geldt dit voor de gehele Costa Blanca. Het is een smeltkroes van allerlei nationaliteiten. Wij hebben ons er prima vermaakt, maar kunnen ons het massatoerisme ook levendig voorstellen. Toch zijn we blij dat we de omgeving en horeca in relatieve rust hebben mogen meemaken. We kijken terug op een heerlijke week, waarin we ons steentje hebben bijgedragen aan de Spaanse economie. Toch zullen we niet snel in het hoogseizoen terugkeren. ’s Zomers moet deze smeltkroes overkoken. Goed voor de toeristische sector, maar niet ons ding. Wij hebben juist genoten van de rust en ruimte in het landschap, op de wegen (de wielerpelotons buiten beschouwing gelaten) en op de terrasjes.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: