Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Feuilleton Costa Blanca (5a)

leave a comment »

We zijn net terug van een tripje naar de Costa Blanca, waar wij hebben genoten van het weer, de sfeer, de mensen, het eten en drinken en wat niet meer? Inmiddels is het gestopt met sneeuwen. Sterker nog, het weer is gewoon zacht!  Hierbij volgt deel 1 van deel 5 van het feuilleton. Het tweede deel schrijf ik vandaag of morgen, dus ik zit weer op schema. 

17-02-2012 Vrijdag. Inmiddels zijn we bijna twee dagen verder sinds ik voor de laatste keer mijn pen ter hand nam om aantekeningen te maken. Ik zal mijn best doen om de voorbije dagen zo kort mogelijk te beschrijven. Niet dat ze saai waren, dat absoluut niet. We hebben genoten, maar ze waren wel zeer relaxed en niemand zit te wachten op een ‘en toen’ verhaal.

Beide ochtenden begonnen gewoontegetrouw met het inmiddels vertrouwde ontbijt. We namen plaats aan ‘ons’ tafeltje bij het grote raam. De eigenaar, door ons José met een G genoemd, kwam aanlopen met een tafelkleed. ‘Buenos días’, groette hij ons, om vervolgens met een wijds gebaar het tafellinnen over de tafel te laten dwarrelen. (slaapdronken ziet dat er heel mooi uit) Het enige verschil met gisteren was dat ik vandaag weer gebakken spek in plaats van gebakken ham bij mijn eieren kreeg. Wat dat betreft was gisteren wel bijzonder, maar om daar nu een hele alinea aan te wijden… Het was wel lekkere ham, dat wel.

Na het ontbijt vertrokken we naar Elx (Elche), waar een oeroude palmenplantage is te bewonderen. Volgens een folder staan er 200.000 palmen. We hebben ze niet nageteld. Wel bezochten we het palmenmuseum en de Hort del Cura, een botanische tuin met meer dan 1000 palmen, waaronder de ‘Keizerlijke Palm’, die zich vertakt in ‘een achtarmige kandelaar’ en die zijn naam dankt aan een bezoek van de Oostenrijkse keizerin Sissi in 1894.

Ook aten we er een broodje Ibérico ham, dronken er een glas rode wijn en rondden onze lunch af met een café solo. En dat voor vijf euro per persoon. Voor het geld hoef je Spanje niet te laten. Voor het weer trouwens ook niet. Ik zit dit te schrijven op een terras aan de boulevard van Altea, pal in de zon. Het is zeker 20 graden. Maar da’s vandaag, terug naar gisteren.

Na onze kleine lunch (we gaan vanavond uit eten met Daan en Marcel) vertrokken we richting Santa Pola. Lucy, de stem in onze TomTom met beeldbuis,  stuurde ons weer alle kanten behalve de goede op, maar we hebben het gehaald. Het leek wel een spookstadje. Rij na rij stonden er huizen met de luiken omlaag in lege straten. Er reden geen auto’s en er liepen nauwelijks mensen. Toch hebben we heerlijk langs de boulevard gewandeld. De wind was net niet sterk genoeg om het fris te noemen en de zon scheen uitbundig. Laat het vakantiebruin er hier maar aanwaaien, dachten we.

Voor de zekerheid zochten we een terrasje in de haven in de zon. Nooit geweten dat een halve liter bier zo lekker kon smaken. Ok, ik lieg en overdrijf, maar de schuimkraag was fantastisch. Bij elk biertje kregen we tapa’s: Tortilla, gehaktballetjes, slaatje. Wat een fijn land. Zelfs de huzarensalade smaakt hier levendig.

Op de terugweg naar Albir begon het hele gedonder met Lucy weer van voren af aan. Als de halve liter bier zich niet met geweld via mijn plasbuis een uitweg probeerde te banen uit mijn blaas, zou ik er misschien de humor van hebben ingezien. Gelukkig passeerden we op goed geluk een benzinestation, die we tegen de normale rijrichting in, dat wel, wisten te bereiken. Blauwe Panda wat sap erbij, ik wat lozen. Iedereen blij. Dat lampje op het dashboard naast de benzinemeter ging me toch de keel uithangen. We kwamen weliswaar later dan gepland terug in de hotel/motel Noguera, maar hadden nog tijd om ons op te frissen voordat Daan en Marcel ons oppikten. Eigenlijk was het perfecte timing.

We reden naar Altea la Vella, het oude gedeelte van Altea, dat tegen de steile wanden van de heuvels is gebouwd. De oude witte huisjes maken het eenvoudig om het dorpje als pittoresk te typeren. Half februari is dat het zeker. Of het die typering in het hoogseizoen ook zo gemakkelijk kan waarmaken durf ik te betwijfelen, maar wij hadden weer eens niets te klagen. We vonden een tafeltje voor vier personen in een tapas bar met voortreffelijke wijn en heerlijke tapas. Het gezegde luidt ‘gezelligheid kent geen tijd’, maar het was toch veel te snel tijd om weer terug te gaan. Het was de eerste keer dat de broer van Daniëlle een hele avond op Des paste, dus dat moet voor beide best spannend geweest zijn en wij wilden hen niet onnodig in spanning laten zitten.

Met  een korte wandeling door de smalle straatjes, vonden we onze weg naar de auto en niet veel later waren we terug bij het hotel/motel. We spraken af elkaar de volgende dag nog even te zien, maar het afscheid voelde al iets minder luchtig dan de voorbije dagen. Ons definitieve vertrek was in de schaduwen al aanwezig. Lag daar als het ware onvermijdelijk op de loer, zoals het de afgelopen week had gedaan, maar leek nu wel erg dichtbij. Morgen nog een dag, hield ik mijzelf voor. Zelden leek een weekje vakantie zo snel voorbij. Gauw slapen, des te eerder is er weer een mooie, warme dag om van te genieten. De wijn maakte mij zeker melancholisch: Een schitterend eind is tenslotte zo slecht nog niet en morgen zou een mooie (laatste) dag worden.


Written by thehotstepper

februari 24, 2012 bij 9:54 am

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: