Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Feuilleton Costa Blanca (4)

leave a comment »

We zijn net terug van een tripje naar de Costa Blanca, waar wij hebben genoten van het weer, de sfeer, de mensen, het eten en drinken en wat niet meer? Inmiddels is het gestopt met sneeuwen, maar wie A zegt moet B zeggen. Hierbij volgt deel 4 van het feuilleton.  Ik moet nog steeds beginnen met deel 5 en 6. De tijd gaat nu echt dringen… Was het maar weer vakantie! 

15-02-2012 Woensdag breekt altijd zo lekker de week, dus toen de wekker om acht uur ging, was ik meteen klaarwakker. Het ontbijt was vandaag weer ongeveer gelijk aan gisteren, alleen had ik nu geen eieren en was de ham vervangen door chorizo en salami. We klagen nog steeds niet. Zelfs de zure jus d’orange went en zodra José met een G uit zichzelf mij een tweede kopje koffie brengt, breekt mij  gezicht open in een grote glimlach.

Tegen twaalven parkeerden we de auto downtown Valencia. We zijn binnendoor, langs de kust gereden. Niet de snelste, maar wel de meest panoramische route. Langs de weg stonden veel meisjes. Bijna had ik er één een lift gegeven. Ze had zo’n kort rokje aan dat je haar in panty’s gestoken billen eronder uit zag bollen. Wat moet ze het koud gehad hebben! Maar Gis had haar niet gezien, vond het haar eigen schuld en maande me om door te rijden.

Zo gezegd zo gedaan. Valt nog niet mee met die wielrennende Spanjolen om door te rijden. Twee pelotons hebben ons zeker een kwartier later in Valencia doen arriveren, omdat we er met goed fatsoen, dat is zonder ze omver te rijden, niet langs konden. Gelukkig klagen wij niet en zo gingen we rond het middaguur op zoek naar bezienswaardigheden, winkels en restaurants. Al gauw had Valencia geen geheimen meer voor ons, behalve dat wij bepaalde straten niet konden vinden. Toch vermaakten wij ons prima en zou ik diverse fotorolletjes hebben volgeschoten als ik geen digitale camera had gehad.

Pas tegen drieën vonden we een restaurantje naar ons zin. Aan het plafond hingen honderden hammen, aan de bar glommen diversen tapinstallaties en nagenoeg alle eenvoudige, houten tafeltjes waren bezet door luidruchtige Spanjaarden. Achterin was nog net een tafeltje voor twee beschikbaar. Omdat we niet konden kiezen, kozen we het menu degustación, oftewel het fijnproeversmenu. We bestelden er bier bij. Eens een keer wat anders dan wijn. Gis had een Alhambra Especial van de tap en ik een Alhambra Reserva 1925 uit een mooi flesje zonder etiket. Het biertje was iets donkerder, iets hoppiger en met 6,4% iets zwaarder dan een pilsje.

Toen kon het proeven beginnen.  Entree! Gazpacho van tomaat, romig met voldoende knoflook om net geen dorst van te krijgen, gedroogde ham en gekookt ei. Brood, knapperig en vers, tomaten met knoflook, olijfolie en peterselie, Manchego D.O. kaas, diverse vleeswaren (twee soorten ham, chorizo, pepersalami en spek)  en kroketten met Serrano ham. Wat verdient hier geen speciale vermelding? Het spek, de tomaten, de ham en de kroketten in ieder geval! Met het risico dat we nog voor het hoofdgerecht geen pap meer kunnen zeggen, doopten we nóg een stukje brood in de olijfolie waar de tomaat in lag.

Tijd om ‘pap’ te zeggen was er niet. Daar kwamen nieuwe schalen met gegrilde kalfskoteletten, medaillons van het Ibérico zwijntje in champignon roomsaus, frietjes, aardappel en gestoofde ratatouille. Dit was geen proeverij, die was een bacchanaal. ‘Ober, nog een bier!’

Het toetje was gelukkig geen pap, maar bestond uit drie soorten gebak: appel-, chocoladetaart en een overheerlijke kaneelachtige cakesoort. Er zat ook slagroom en bosvruchtensaus bij. Of wij nog koffie lusten? Nou… Solo en Americano, por favor. Ze staan achteraf niet eens op de rekening. Misschien horen ze bij het fijnproeversmenu. Wie het weet mag het zeggen. Wij weten het niet, maar ons hoor je wederom niet klagen. Of we er een digestiefje bij willen? Wel ja, we zijn er nu toch. Jij niet, Gis? Nou ik wel hoor, graag… Wat zegt u, mag ik kiezen? Die witte of die gele? ‘Que es el mejor?’ Het blijkt de gele te zijn. Con hierbas. Het is een heerlijke zachte, grappa-achtige drank. Vast ook heel gezond.

We rekenen af en maken nog een ommetje door Valencia, dat geen geheimen meer voor ons heeft. We komen nu ook in straatjes en op pleinen die we eerst niet konden vinden. Op Plaça de la Reina bezetten we het laatste vrije tafeltje op een zonnig terras. Terwijl we van de laatste zonnestralen van een heerlijke dag genieten, wordt het tijd om over de terugreis na te denken. We besluiten om onze TomTom, we noemen haar Lucy, naar de prettige Vlaamse stem die ons vertelt waar we heen moeten de vrije hand te geven.

En zo rijden we ruim 60 kilometer om over een aarde donkere A7 naar Alicante, langs Albir en Benidorm om eenmaal daar aangekomen rechtsomkeert te maken en via de N-332 en Benidorm naar hotel/motel Noguera te rijden. Terwijl Gis zich ontspant op de kamer, schrijf ik dit verslag onder het genot van een welverdiende brandy en een biertje.

Written by thehotstepper

februari 23, 2012 bij 10:34 am

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: