Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Feuilleton Costa Blanca (2a)

leave a comment »

We zijn net terug van een tripje naar de Costa Blanca, waar wij hebben genoten van het weer, de sfeer, de mensen, het eten en drinken en wat niet meer? Inmiddels is het gestopt met sneeuwen, maar wie A zegt moet B zeggen, daarom volgt hier de deel 1 van deel 2 van het feuilleton. Met een beetje discipline moet het me lukken om deze week elke dag een nieuw deel te posten en rond het weekend af te ronden.

13-2-2012 Maandag. Het is koud in Spanje. ’s Avonds en ’s nachts is het rond het vriespunt en overdag gemiddeld rond de twaalf graden. Toch zit ik dit nu in mijn T-shirt te schrijven op een zonovergoten terras. Er staat hier nauwelijks wind, waardoor het zeer aangenaam is. Het is rond tweeën. Tijd voor de lunch. Maar voor ik daarover ga schrijven moet ik in mijn geheugen graven, want er moet nog meer worden verteld over onze aankomst dag, eergisteren en over zondag, gisteren.

Nadat we ons hadden geïnstalleerd in het hotel/motel, belde ik Marcel, onze grote vriend, die naar Spanje is verhuisd en vlakbij woont. We spraken af dat hij ons over enige tijd (lekker Spaans) zal ophalen. Omdat we bang waren dat we anders op het bed in slaap zouden vallen, gingen we naar de bar van het hotel, die, in tegenstelling tot onze kamer, aan de voorkant van het hotel/motel ligt en ook geen bed heeft. We kozen een tafeltje aan één van de grote, horizontaal geplaatste ramen met uitzicht op de N-weg. Afgezien van de auto’s, die niet Amerikaans genoeg waren, deed het me denken aan het uitzicht van een motel uit Amerikaanse films. Ergens langs Route 66 of zo.

Terwijl we zaten te filosoferen in welke film we zaten, kwam er een 4×4 voorrijden. Achter het stuur ontwaarden we een grote grijns achter een donkere zonnebril. Vriendje! Ernaast zat Daniëlle, Daantje, zijn vriendin en achterin hun pride & joy, de bijna eenjarige Des. De vermoeidheid van de reis die al enigszins naar de achtergrond was verdwenen, maakte zich nu in rap tempo uit de voeten. Vervolgens ging alles heel snel.

We dronken wat, we praatten (we raakten niet uitgepraat), vertrokken met de 4×4 voor een rondrit, een Miramar met uitzicht op Benidorm en de zonsondergang. Toen het donker werd zochten we een restaurantje en raakten nog steeds niet uitgepraat. Het was de kleine Des die aangaf dat het tijd werd om naar bed te gaan. Verstandige knul.

De volgende dag sliepen we uit en vertoonden ons pas tegen een uurtje of tien in het restaurant voor ontbijt. Het bleek geen probleem. Wat wilden we eten? ‘Wat is inbegrepen bij de prijs van de kamer?’, vroegen we. ‘Anythink you like.’ Klinkt goed. Doe maar toast met gebakken ei, koffie en jus d’orange. Je kan veel van ons zeggen, maar inhalig zijn we niet. (een tweede bakje koffie sla ik echter niet af)

Even later keken twee grote gele ogen ons verbaasd aan vanaf ons bordje. De koffie was sterk en zwarte, zoals een goede kop in de ochtend moet zijn. De jus was vers en zuur. Het zou verboden moeten zijn om onverdund op te dienen. Ik goot het goedje achterover en even later parelde een waas van zweet op mijn voorhoofd en onder mijn ogen. Een tafeltje verder zag ik mensen een zakje suiker door het oranje vitaminedrankje roeren. Dat moest ik morgen ook maar een proberen.

Na het ontbijt liepen we volgens de aanwijzingen van Daan en Marcel naar hun appartement en kwamen langs een marktje. We kochten een kilo mandarijnen, twee zonnebrillen en een leren portemonnee. Mijn oude kon écht niet meer en Spanje is een paradijs om leer te kopen. Goede kwaliteit en redelijk geprijsd.

’s Middags reden we met ons vijven de bergen in voorbij Finestrat. De uitzichten waren prachtig en terwijl we ons omhoog slingerden langs de bochtige wegen raakten we niet uitgepraat. Het was met een oer-Nederlands woord kortgezegd ‘gezellig’. Bij een restaurant langs de weg dronken we wat. Het gebouw was met geen mogelijk warm te stoken. De belangrijkste reden hiervoor was dat er eenvoudigweg geen verwarming was. Een andere, ook niet onbelangrijke reden was dat het er tochtte, zelfs als de deur niet open ging. Het mocht de pret niet drukken. We raakten niet uitgepraat, dus ons hoor je niet klagen. Even later picknickten we bij de auto. Brood, worst, kaas. Een mens heeft niet veel nodig om gelukkig te zijn. Daarbij waren we in goed gezelschap en raakten we, ook op de terugweg, niet uitgepraat.

Terug in Albir stopten we bij een Ierse pub. Marcel had onthouden dat ik het rugbytoernooi Six Nations volg. Halverwege de eerste helft van Wales tegen Schotland kwamen we binnen. Het stond 3-3. Had ik al gezegd dat ik gelukkig was? Twee pints Guinness verder was de wedstrijd afgelopen. Daan, Marcel en Des waren op aangeven van laatstgenoemde al naar huis gegaan. Ik rekende af en liep samen met Gis terug naar het hotel/motel. Even opfrissen, opwarmen en terug de kou in. Door het donker van de vroege avond wandelden we opnieuw naar het appartement van Daan en Marcel.

Daniëlle en ik haalden Chinees, terwijl Gis en Mars bijpraatten. Ondertussen babbelden Daan en ik onder het genot van Sangría en kroepoek, een onvergetelijke combinatie, maar van het huis, dus glimlachend geaccepteerd. We raakten niet uitgepraat en ook tijdens het eten, kletsten we vrolijk verder. Rond half elf stonden we echter op en namen afscheid. Morgen weer een werkdag voor sommigen onder ons. Marcel stond erop om ons thuis te brengen met de auto. Wij sloegen zijn aanbod voor de vorm af en waren blij dat hij zich niet van zijn idee liet afbrengen.

Written by thehotstepper

februari 20, 2012 bij 10:59 am

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: