Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Lopen langs de lijn van Rotterdam naar Utrecht – Etappe 3

with 3 comments

Lopen langs de lijn van Rt naar Ut > Etappe 3 Gouda/Woerden  (18,0 km)

Gauw Gouda uit en over smalle dijkjes langs de Reeuwijkse Plassen. Veel water maar ook veel groen. Uitgestrekte weilanden tussen Gouda en Woerden. Dit is het Groene Hart, groener wordt het niet…

22 oktober 2011 – Half elf ’s ochtends. De lucht is strakblauw, het is een graad of tien. Er schijnt een ijl najaarszonnetje. We verlaten het station van Gouda in oostelijke richting. Aan onze linkerhand is een busstation en we lopen met een flauwe bocht naar rechts met de weg mee.

Op de hoek van de Vredebest en de Spoorstraat, op het Kleiwegplein slaan we linksaf richting het spoorviaduct. We gaan er niet onderdoor, want we gaan voor het spoor linksaf.

Ook in Gouda hebben ze van Kabouter gehoord. Hier zien je hem een Goudse kaas doormidden zagen.

We gaan linksaf onder het spoor door een knalgeel spoortunneltje. Als we aan de andere kant weer bovenkomen, gaan we rechtdoor de van Henegouwenstraat in.

Aan het einde van de van Henegouwenstraat slaan we rechtsaf de Graaf Florisstraat in. Hier ligt het St. Jozefpaviljoen, een gebouw wat tegenwoordig beter bekend is als het Groene Hart Ziekenhuis.

We steken het water over bij de Graaf Florisbrug en komen zo op de Zwarte weg, die we oversteken naar de Achterwillense weg.

Even verderop staat een bordje dat de Achterwillense weg doodloopt, behalve voor fietsters en voetgangers. Deze route voert richting natuurgebied Goudse Hout. Ik kan niet wachten om Gouda achter me te laten en dwars door de natuur richting Woerden te lopen.

Dankzij de bordjes die de weg wijzen is het nu gemakkelijk lopen. We steken linksaf de weg over naar een bruggetje, dat voert naar een paadje richting de Reeuwijkse Plassen en de Goudse Hout.

Aan het eind van het Spaanse Ruiterpad slaan we rechtsaf over een houten bruggetje.

De route is eenvoudig en we volgen de bordjes die hier door de ANWB zijn neergezet.

Een kind kan de was doen en ik kan lekker genieten van de zon op het water, de knotwilgen en de geuren en de klanken van de natuur.

Over het markante ophaalbruggetje passeren we restaurant het Vaantje. Aan onze linkerhand ligt de Korssendijk.

De Korssendijk is een smal dijkje tussen twee grote waterpartijen. Ik neem aan ik inmiddels bij de Reeuwijkse plassen ben.

Aan weerszijden staan huisjes waarvan ik vermoed dat ze in de meeste gevallen dienen als tweede woning of als recreatief buitenverblijf. Hoewel er ook een paar juweeltjes tussen staan, waarvan ik me goed kan voorstellen dat bijvoorbeeld een gepensioneerd stel er rustig, landelijk in kan wonen.

In het Groene Hart, weg van de grote stad, maar niet te ver weg…

Nadat we aan het einde van de Korssendijk rechtsaf zijn geslagen, de Ree op, komen we halverwege de Ree bij wederom een ophaalbruggetje. Er hangt een bord met het woord Stiltegebied. Hier slaan we linksaf, de Zoetendijk op.

Aan het einde van de Zoetendijk kunnen we rechtsaf, de Hortemansdijk op en dat is precies de bedoeling. Deze route is kinderlijk eenvoudig en ik geniet met volle teugen.

Waar de Hortemansdijk en de Lecksdijk elkaar kruisen staat een grappig tafeltje met stoelen.

We passeren deze aan onze linkerhand en lopen gewoon rechtdoor en komen zo op de Nieuwenbroeksedijk.

Op een driesprong aangekomen gaan we linksaf de Oukoopsedijk op. Volgens een bordje, wat een fietsroute aangeeft is het vanaf hier nog elf kilometer naar Woerden. Ik heb er nu dus zo’n zeven kilometer opzitten en ben even voor de helft.

Als een bord langs de weg ons vertelt dat de weg doodloopt, slaan we rechtsaf het Wierickepad op.

Het Wierickepad voert weg van de plassen en dwars door de polder. Ik heb het gevoel dat ik een nieuwe  wandeling aan het maken ben.

Halverwege het Wierickepad kom ik een man tegen die gezellig een stukje met me oploopt. Hierdoor gaat het tempo even fors omhoog. Hij vertelt me dat hij en zijn vrouw het Pelgrimspad lopen van Amsterdam naar ‘s-Hertogenbosch en door naar Santiago de Compostella. Hij heeft zijn vrouw zojuist afgezet aan het begin van de Reeuwijkse Plassen, waar zij net als ik eerder maar dan in tegenovergestelde richting te voet door heen steekt. Zij is denk ik de grootste wandelaar van de twee. Hij gaat vervolgens met de auto naar Gouda om haar daar weer op te pikken. Hij loopt dus eigenlijk mogelijk even ver als zij, maar hij loopt telkens een stukje heen en een stukje terug en zo ziet hij dus maar de helft van de wandelingen die zij maken.

Het is natuurlijk ook een routine en op deze manier los je wel een logistiek probleem, want naar mate je verder loopt (da’s de reden dat ik van station naar station loop) moet je  steeds verder terug naar je auto, of naar je huis, afhankelijk van waar je vertrekt. Zij lossen dat dus op deze manier op.

Aan het einde van het Wierickepad nemen we afscheid. Hij stapt in zijn auto en ik loop verder, de Kerkweg op.

Even voorbij het gemeentehuis van Driebruggen is een ophaalbruggetje. Via dit bruggetje lopen we naar de Groendijck, die we zo kort mogelijk volgen, want ik ben de bebouwde kom al weer zat.

Om de Groendijck kronkelt het Westeinde, dus zodra het kan slaan we rechtsaf dit pad op. Weg uit de bebouwde kom, terug naar smalle weggetje, knotwilgen en wijdse uitzichten.

Omdat de Westeinde zich om de Groendijck heen slingert, moeten we af en toe de vrij drukke dijk even oversteken om vervolgens weer een stuk rustiger te kunnen verder wandelen. Ik passeer een zwanenfamilie en realiseer mij dat het ongewoon warm is voor de tijd van het jaar.

Verderop verruilen we de Westeinde op een driesprong voor de Oosteinde. Hier staat een bord richting de gemeente Waarder. We volgen dit bord niet en laten Waarder dus links liggen. Nog vijf kilometer naar Woerden.

De route van vandaag voert dwars door het Groene Hart. Weilanden worden doorkruist met water. Water, water, water en heel veel groen. Je kunt over het algemeen vrij ver kijken. Door het groene land loopt een autoweg.

Terwijl ik op de Oosteinde loop, een lange rechte polderweg  van tweeëneenhalve kilometer, bedenk ik mij ineens dat de route van Alexander  naar Gouda wat mij betreft eigenlijk interessanter is, afwisselender dan de route die ik vandaag loop. Van Gouda naar Woerden loop je bijna alleen maar in de natuur. Natuur die door de mens gecultiveerd is. De wandeling kenmerkt zich door heel veel lange rechte stukken en hoewel het uitzicht mooi is, is het ook wel heel veel hetzelfde.

Halverwege Oosteinde kruisen we de Verlengde Tuurluur en worden de verkeersregels op het Oosteinde nog even uitgelegd. In de verte is de snelweg zichtbaar.

Zodra we tegen de snelweg A12 aanlopen, gaan we rechtsaf en lopen we parallel aan de A12 totdat we bij een tunneltje komen waar we eronderdoor kunnen.

Aan de andere kant vervolgen we onze weg op de Waardsebaan en gaan zodra we kunnen rechtsaf de Waardsedijk op. Volgens een bord langs de weg ben ik goed bezig: Bravo, Goed op Weg, staat er te lezen.

Door onder de snelweg A12 door te lopen, heb ik de provincie Zuid Holland verlaten. Ik ben terug in de provincie Utrecht, waar ooit ik ooit mijn wandelcarrière startte. Ik ben nu dus in theorie van Zuid Holland naar Utrecht naar Gelderland naar Noord Brabant gelopen. (zie Lopen langs de lijn van Rotterdam naar Utrecht – Aanleiding)

De Waardsedijk kruist de spoorweg van Gouda naar Woerden. Hier word ik er weer subtiel aan herinnerd dat we Langs de Lijn lopen.

In de bebouwde kom van Woerden vervolgen we onze weg over het fietspad, maar we blijven op de Waardsedijk. We wandelen richting de kerktoren van Woerden, ten teken dat we richting het oude centrum lopen.

Als de Waardsedijk overgaat in de Boerendijk, wordt het tijd om rechtsaf te slaan, dus dat doen we, de Chrysantstraat in.

We lopen recht op een molen af, maar voordat we die bereiken slaan we rechtsaf de Irisstraat in.

Aan het eind gaan we linksaf en volgen het water dat om de oude stervormige stadskern van Woerden loopt.

Achter een bocht in de singel, waar een woonboot ligt, zie ik de bovenleiding van het spoor. Volgens mijn routebeschrijving ben ik nu vlakbij het station van Woerden.

Ik blijf de singel volgen en al gauw lopen we parallel aan het spoor. Het station is eenvoudig te vinden, we lopen er vanzelf tegenaan.

Zie ook Lopen langs de lijn van Rotterdam naar Utrecht – Aanleiding

En Lopen langs de lijn van Rotterdam naar Utrecht – Etappe 1

En Lopen langs de lijn van Rotterdam naar Utrecht – Etappe 2

En Lopen langs de lijn van Rotterdam naar Utrecht – Etappe 4

3 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. […] En Lopen langs de lijn van Rotterdam naar Utrecht – Etappe 3 […]

  2. […] En Lopen langs de lijn van Rotterdam naar Utrecht – Etappe 3 […]

  3. […] En Lopen langs de lijn van Rotterdam naar Utrecht – Etappe 3 […]


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: