Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Lopen langs de lijn van Rotterdam naar Utrecht – Etappe 2

with 3 comments

Lopen langs de lijn van Rt naar Ut > Etappe 2 Rotterdam Alexander/Gouda  (17,0 km)

Mooie afstand, stukje stads, maar ook vooral veel groen. Flink stuk langs de rivier en dwars door de polder. Het Groene Hart doet al van zich spreken. De echo belooft echter nog meer moois…

15 oktober 2011 – Johan Cruijff zei het al: Elk voordeel heeft zijn nadeel. En dat geldt ook andersom. Het nadeel van lopen langs de lijn is dat je altijd op weg moet naar een vertrekpunt en in mijn geval ligt dat steeds verder weg. Het voordeel is dat ik een heerlijke verfrissende fietsrit door de stad heb mogen maken. Het is 11 à 12 graden, de lucht is strakblauw en de warming up heb ik gehad. Zo meteen even lekker uitblazen in de trein, die mij naar mijn uiteindelijke vertrekpunt van vandaag brengt, Rotterdam Alexander.

De wandeling start om 10.30 precies. Zo te zien had ik beter met de fiets kunnen gaan. Volgens het fietsers-verkeersbord is het 14 kilometer naar Gouda, dat scheelt drie kilometer met de route die ik heb uitgestippeld. Maar dat is dan ook een mooie route. Ik had een oninteressante weg kunnen uitkiezen langs een drukke N-weg, dat is ook waar het fietspad langs voert, maar in plaats daarvan heb ik ervoor gekozen om iets landelijker te gaan lopen, omdat ik ervan uitga dat het interessanter voor mezelf is en dat het mooiere foto’s oplevert.

We slaan linksaf, onder winkelcentrum Alexandrium door en komen dan op de Hoofdweg. Althans, zo lijkt het. Even word ik in verwarring gebracht door de benaming langs de weg. De Hoofdweg, dat is zoals de naam al zegt, de hoofdweg. Daar rijden de auto’s. Parallel daaraan loopt echter de Voerweg, en dat is de weg waar we onhinderd kunnen wandelen. Aan de overzijde van de weg ligt het winkelcentrum met een nogal futuristisch uitziende parkeergarage.

Vandaag loop ik op het eerst op nieuwe schoenen. Het is een hoog model van Salomon. Ze zien er stoer uit en ze zitten ook best lekker, maar mogelijk moet ik ze nog inlopen. Ik hoop dus dat de zeventien kilometer die ik voor vandaag heb gepland niet te lang blijkt.

We verlaten Rotterdam en komen aan in Capelle aan den IJssel, waar we op zoek gaan naar de Capelseweg. Gelukkig blijkt die niet moeilijk te vinden, want ze kruist de Hoofdweg bij een groot verkeersplein, Alexander. Hier steken we de weg over en gaan rechts af.

Soms is het goed om even achterom te kijken, want dat kan mooie plaatjes opleveren, zoals hier van deze mooi verlichte treurwilg.

We blijven op de Capelseweg en passeren de Zevensprong, een naam die voor mij en mijn generatiegenoten waarschijnlijk ook, mooie herinneringen oproept aan de voor die tijd best wel spannende jeugdserie De Zevensprong naar het boek van Tonke Dragt.


We volgen de Capelseweg ongeveer een kilometer en het is niet eens zo onaangenaam lopen, alleen heb ik nu dat maffe kinderliedje in mijn hoofd. Ik zal hier alleen het laatste couplet afdrukken. De rest is vergelijkbaar, want het lied heeft een refrein dat iedere keer dat het gezongen wordt één  regel langer wordt.

Heb je wel gehoord van de zeven, de zeven,
Heb je wel gehoord van de zevensprong
Ze zeggen dat ik niet dansen kan,
Ik kan dansen als een edelman
Dat is één…
Dat is twee…
Dat is drie…
Dat is vier…
Dat is vijf…
Dat is zes…
Dat is ze-e-ven…

Pal tegen de zon in, geniet ik van de warmte op mijn  gezicht. Achter de bosjes klinkt het geruis van auto’s, die niet te zien zijn. Aan het eind van eerder genoemde kilometer slaan we linksaf het park in. Het door graffiti bekladde hutje is een handige wegmarkering.

We zijn op weg naar het IJsvogelpad. Om daar te komen gaan we na een paar meter rechtsaf of een bolgekromd bruggetje en slaan vervolgens weer linksaf.

Er is ook de bekende rood-gele markering aangebracht die aangeeft dat we hier op een Lange afstandswandelpad (LAW) bevinden en dat geeft mij goede moed, want ik ken hier heg noch steg, dus ik moet er maar vanuit gaan dat ik mijn huiswerk goed heb gedaan en een goede route heb uitstippeld.

Het IJsvogelpad voert door het Schollebos, excuseert u mij dat ik het eerder een park noemde, en het is duidelijk dat Google Maps hier problemen mee heeft. De aanwijzingen volgen elkaar in hoog tempo op. Links, rechts, links. Hier één minuut lopen, daar twee… Ik ben daarom echt blij dat ik op een LAW route zit. Dat geeft mij voldoende vertrouwen dat ik het Schollebos ook weer uitkom.

Op een kruising aangekomen, kies ik ervoor om rechts aan te houden en de plas aan mijn linkerkant te passeren. Voorbij de plas houden we rechts aan.

Zojuist zijn we over dit bruggetje het water overgestoken.

Voor ons is het Hermelijnpad. Hier slaan we rechtsaf.

Terwijl de herfstblaadjes knisperen onder mijn nieuwe wandelschoenen, slaan we na een paar meter linksaf richting Rigoletto.

We komen weer over een bruggetje en gaan met de bocht mee het woonerf in.

Lekker is dat! Al die woonerven hebben geen straatnaamaanduiding. Op goed geluk volgen we de weg en komen zo goed uit op de Nabucco. We kruisen Orfeo, Othello en wederom een slootje, waar we rechtsaf de Librije op gaan.

Aan het eind van de Librije lopen we wederom tegen een water partij aan. Hier gaan we links richting de Schollevaartseweg.

Aan onze linkerhand is een oninteressante woonwijk waar ik geen foto van maak. Toch is het niet onaangenaam lopen hier en de route is me tot nu toe zeer meegevallen.

Je weet nu eenmaal dat als je van Rotterdam naar Utrecht wilt wandelen, je door stedelijk gebied loopt, maar het is verrassend om te hoe gemakkelijk stedelijk en landelijk aan de randen in elkaar overlopen. Ik ben in ieder geval blij met mijn keuze om drie kilometer om te lopen. De route door het Schollebos is strikt genomen niet noodzakelijk om van Rotterdam in Gouda te komen, maar ik vind het zeker de moeite waard.

Op een gegeven ogenblik kruist het pad de Schollevaartseweg. Hier gaan we bij een kleine dam rechtsaf. Even verderop kruisen we een drukke verkeersweg. Goed uitkijken bij het oversteken dus.

Bij een bruggetje naar de Klaas Klinkertweg slaan we linksaf de Bermweg op. (dat is dus voor het bruggetje)

Lopend op de Bermweg verlaten we de bebouwde kom van Capelle aan den IJssel. Net voorbij het bord ligt een woonboot die te koop is. Woonboten hebben een bepaalde aantrekkingskracht omdat het geen doorsnee woningen zijn, maar hoe mooi het hier ook is, het is wel een beetje afgelegen. Bovendien vraag ik me af, het zal wel afgunst zijn, of het gezond is om zo dichtbij een hoogspanningsmast te wonen?

We lopen al geruime tijd door een waterrijk gebied. Veel vijvers, slootjes en bruggetjes. Wie water zegt in Nederland zegt watermanagement en daar hoort een gemaal bij. In dit geval is dat het Mr. P. Kleijn gemaal, wat genoemd is naar de eerste dijkgraaf van de Polder Prins Alexander.

Ik heb altijd gedacht dat Alexanderpolder naar ‘onze’ prins Willem Alexander is genoemd, maar niets blijkt minder waar. Ze is echter genoemd naar Willem Alexander Karel Hendrik Frederik.

Prins van Oranje, prins der Nederlanden, prins van Oranje-Nassau, de derde zoon uit het huwelijk van koning Willem III en Sophie van Württemberg. Vanaf het overlijden van zijn broer Willem op 11 juni 1879 tot aan zijn dood was deze Alexander de kroonprins. Hij werd echter nooit koning. Prins Alexander stierf ongehuwd en kinderloos op 32-jarige leeftijd op 21 juni 1884 aan tyfus.

Bron: Wikipedia

Het ruikt een beetje naar mest. In de verte kraait een haan. Of eigenlijk is het niet eens zo ver,  want ik kan het beest zien lopen, evenals diverse schapen die hier grazen. Eigenlijk best wonderbaarlijk dat onder de rook van Rotterdam zo’n landelijk stukje Nederland gewoon bewaard is gebleven.

In het weiland komt een konijn aangesprint. Ze bleef heel even heel mooi rechtop zitten, maar had zeker geen zin te wachten voor de foto, vandaar dit wazige plaatje van sprintende Nijn in het groen.

Het Warmoezenierspad laten we links liggen, want we vervolgen onze weg over de Bermweg. Het triggert me echter wel. Een Warmoezenier, wat is dat ook alweer? Gelukkig bood mijn encyclopedie bij thuiskomst de helpende hand:een warmoezenier is, hoe toepasselijk in dit landschap, een verouderde term voor groentekweker.

Langs de weg staan drie paarden, of beter gezegd tweeëneenhalf. Ik vraag me af of die Shetlandpony geen complex krijgt van die grote zwarte paden? Het beestje moet zich wel enorm klein voelen.

Aan het einde van de Bermweg wacht ons Nieuwerkerk aan den IJssel. Hier vervolgen we onze weg over de Loire en de Taag, om uiteindelijk na 10 meter Taag weer rechtsaf op de Bermweg uit te komen, die dus zowel door Capelle als door Nieuwerkerk loopt.

Aan het einde van de Bermweg steken we de Burgemeester van Heugtenweg over en komen zo in de Prinses Beatrixstraat. Misschien dat het niet lang meer duurt, voor deze straatnaam weer actueel wordt als Willem Alexander, Koning Willem 4 wordt.

Erg lang is de Beatrixstraat, laat ik hem zo maar noemen, niet. Al gauw komen we op een T-splitsing met de Kerkweg. Aan onze linkerhand is een pittoreske begraafplaats.

Zo zouden er wat mij betreft meer moeten zijn. Met grindpaden en oude grafzerken, die hier en daar zijn verzakt.

Op de hoek staat een monument ter nagedachtenis aan Hen die Vielen door de bevrijdingsstrijd van 10 mei 1940 tot 5 mei 1945. Ik sta er kort bij stil en bedenk me dat ik mede door deze mensen deze wandeling in alle vrijheid kan maken.

Daar waar de Kerklaan de N-219, de Schielandweg, kruist staat aan de linkerkant een imposante villa waar tegenwoordig eetcafé Cartoons is gevestigd.

Het is echter nog te vroeg voor een pauze en we steken de drukke N-weg over om even verderop linksaf te slaan, de ’s Gravenweg op.

Aan het einde van de ’s Gravenweg gaat de weg lichtjes omhoog, ten teken dat we richting de dijken en het water lopen. We komen zo op de Kortenoord, waaraan een prachtige molen is gelegen.

Wat een prachtige naam voor een café! Rustwat. Het brengt me wederom in verleiding, maar zoals ik net al constateerde is het nog te vroeg om te rusten.

We hebben nu acht kilometer in de benen en zijn dus nog niet op de helft. Niks Rustwat, we lopen rustig door. De molen is een korenmolen en ze heet Windlust. Ze staat op een punt, zo goed als in het water langs de dijk.

Kortenoord is een dijk zonder voetpad. Beneden loopt een fietspad en misschien is het wel verstadig om beneden langs te lopen, maar ja bovenop een dijk hebben we natuurlijk meer overzicht…

Ik loop bovendien aan de linkerkant van de weg, zodat ik het verkeer kan zien aankomen, da’s wel zo veilig. Alles wat achterop komt rijdt in principe een baan verder. Ik blijf dus nog even boven lopen. Mocht het echter veel drukker worden met verkeer, dan moet ik misschien toch een padje lager gaan.

Hoewel het uitzicht hier schitterend is, is dit typisch zo’n punt dat je je bedenkt ‘Ik kan hier stug doorlopen, boven op de dijk, maar het is toch best veel verkeer, dus waarom zou ik niet naar beneden gaan, naar het smalle asfaltpad en het verkeer lekker veilig boven mijn hoofd laten langssuizen?’ Zo gedacht, zo gedaan.

Lopend op de Kortenoord, die helemaal niet zo kort is, zie ik in de verte de stompe toren van Moordrecht.

Naast deze stompe toren zie ik in de verte nog een markante mijlpaal in het landschap, de spoorbrug bij Gouda, niet ver bij mijn eindbestemming vandaan.

Halverwege Nieuwerkerk en Moordrecht komen we langs het Abraham Kroesgebouw. Dit is wederom een gemaal. Het is wel duidelijk dat we in de polders van het Groene Hart lopen en dat de waterstand hier niet zonder meer kan worden gemanaged.

Het gemaal en mijn eigen hoge nood inspireerden mij tot de volgende poëtische oneliner:

Ik was pas echt in mijn sas toen ik in de polder van Zuidplas van mijn eigen plas af was.

We passeren de Snelle Sluis, die de enige verbinding tussen de Hollandse IJssel en de Rotte vormt. Ze is gebouwd in 1829 als eerste werk voor de droogmaking van de Zuidplaspolder, het laagste punt van Nederland. De Snelle Sluis werd geheel vernieuwd in 1987.

Boven mijn hoofd lang de weg lopen telefoon- en/of electriciteitskabels tussen houten palen met porseleinen koppen. Ik wist helemaal niet dat dit in Nederland nog bestond? Ik vind het zo bijzonder dat ik er een foto van maak.

We vervolgen onze weg en komen zo in Moordrecht. Grappig: Als ik bovenlangs was gelopen, dan was ik eerder aangekomen in de bebouwde kom, dan nu ik onderlangs loop. Het scheelt ongeveer 150 meter.

Bij het bordje met de tekst Doorgaand verkeer (voor fietsers) Gouda gaan we wederom naar boven.

We komen zo vlak langs de stompe kerk. Wat een lelijk ding! Vanuit de verte (ik zie hem wel eens als ik door het raampje van de intercity van Rotterdam naar Utrecht naar buiten kijk) ziet hij er wel imposant uit, maar van dichtbij is de toren verre van mooi.

Even verderop komen we langs een charmant gebouwtje wat ik dan wel weer mooi vind. Het is het negentiende eeuwse raadhuis van Moordrecht. We lopen er voorbij en gaan met de bocht mee een smalle straat in, de Dorpstraat.

De Dorpstraat doet haar naam eer aan. Het autoluwe straatje met ouderwetse huisjes aan weerszijden doet zeer dorps aan.

Diverse huisjes zijn dichtgetimmerd, andere zien er weer prachtig uit. Het is een aparte mix van verval en welstand. Ik passeer een café met een mededeling op de ruit dat het op 26 juli j.l. voor het laatst open zijn geweest. Gesloten… Te weinig klandizie zeker?

Even verderop zit een Chinees restaurant in een voormalige kerk. Ik vind het iets moois hebben, alsof de wereldeconomie zich heeft verwaardigd, in het klein een voorbeeld te stellen.

Aan het einde van de Dorpstraat verwijdt de wereld zich weer We komen op een dijk met een prachtig uitzicht over de Zuidhollandse IJssel. Opeens is het weer licht en ik heb het gevoel dat ik weer kan ademen. Dat ik meer lucht krijg.

Toch is het niet allemaal rozengeur en maneschijn, want terwijl ik op de dijk loop valt het me ook op hoeveel drukker het hier is (niets van te zien op de foto) dan op de dijken in Gelderland en Noord-Brabant. Daar kwam mij af en toe een auto achterop of tegemoet. Hier is dat wel anders, ik ben daarom blij met dit trappetje zodat ik weer veilig benedendijks kan lopen.

We komen langs een soort van volkstuinencomplex, of misschien zijn het vakantiehuisjes. (Eenmaal thuis gekomen zoek ik het op. Het blijkt recreatiepark De Poldertuin) Veel huisjes hebben een rieten dak.

Wat origineel! We lopen hier op het Oosteinde, logisch dus dat de uitbater van dit café het Eastend heeft gedoopt.

Aan onze linkerhand passeren we een golfterrein dat is bezaaid met witte stipjes. Het ligt aan de rand van een vijver en ik vraag me af hoeveel golfballen inmiddels op de bodem te vinden zijn?

Daar waar een verkeersbord van de ANWB de fietsers de weg naar boven wijst, de dijk weer op, richting Gouda, gaan wij ook weer bovendijks en lopen richting de sluizen. Er komt net een zeilboot aan, dus één kant van de sluis staat open.

We lopen dus gauw nog even over de  brug die nog te gebruiken is voor het wegverkeer, waar ik mezelf voor het gemak ook maar even toe reken. Het blijkt de Rotterdamse weg te zijn. Dat kan geen toeval zijn…

Midden op de brug is goed uitzicht op de sluis. Er vaart juist een zeilboot in. Dus dat is de boosdoener…

Aan de overkant slaan we linksaf en lopen een stukje parallel aan de sluis. In de verte kunnen we de auto’s in een rij zien staan wachten op het sluiten van de brug, zodat zij hun weg kunnen vervolgen.

We lopen er niet achteraan, want wij zijn inmiddels aan de goede kant. Aangekomen bij de brug gaan we daarom rechtsaf naar beneden. In de verte zien we voorbij de meerpalen een molen met frisse witte zeilen.

Niet veel verder staan we opnieuw aan de waterkant. Hier slaan we linksaf richting een brug die even verderop al is te zien.

Hier steken we over en gaan opnieuw linksaf. We lopen over het gras, op een honden uitlaatplaats.

Zodra we weer op het verharde pad komen, slaan we rechtsaf, opnieuw een brug over en komen zo via de Nachtegaalstraat,  waar we linksaf slaan, op het Oranjeplein.

Langs de Ecostroomcentrale gaan we de straat in die met de  bocht mee naar rechts gaat richting het Groene Hart ziekenhuis.

We lopen nu in de Reigerstraat, die overgaat in de Lazaruskade. Ik glimlach, want Lazarus is een oude bekende, die ik vooral in het weekend tegenkom.

Vanaf hier kan een kind de was doen, want hoewel de straatnamen veranderen, blijft de route hetzelfde. Immer gerade aus! Dat wil zeggen, totdat de Kattensingel de Crabethstraat kruist. Hier slaan we linksaf richting het station. Jammer, want zo laten we het gezellige centrum van Gouda onbenut.

Ik besluit echter dat ik geen zin heb om nog een blokje om te lopen en neem genoegen met wat Gouda mij tot nu toe had te bieden: Zo kwam ik langs dit oude huisje met het prachtige houtsnijwerk en is  het lopen langs de singel met haar woonboten ook niet onaangenaam.

Aangekomen op het station maak ik nog even fotootjes van de beelden (hieronder zie je een voorbeeld) die er de ingang sieren. Ik heb er nog precies genoeg tijd voor, voordat de trein naar Rotterdam vertrekt.

Zie ook Lopen langs de lijn van Rotterdam naar Utrecht – Aanleiding

En Lopen langs de lijn van Rotterdam naar Utrecht – Etappe 1

En Lopen langs de lijn van Rotterdam naar Utrecht – Etappe 3

En Lopen langs de lijn van Rotterdam naar Utrecht – Etappe 4

3 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. […] En Lopen langs de lijn van Rotterdam naar Utrecht – Etappe 2 […]

  2. […] En Lopen langs de lijn van Rotterdam naar Utrecht – Etappe 2 […]

  3. […] Posts Hit or Shit?Lopen langs de lijn van Rotterdam naar Utrecht – Etappe 4LafLopen langs de lijn van Rotterdam naar Utrecht – Etappe 2Gezelligheid99 dagen z.L. – dag 90FeijenoordkadeGedachte bij Le Penseur'Zeeuwse' Mosselen De […]


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: