Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Pijn

with one comment

Kutput!, dacht ik net nadat mijn voorwiel weg glipte over het gladde oppervlak van het deksel van zojuist genoemde  afvoer. Het kan ook mijn gedachte zijn geweest nadat de vlammende pijn, die werd veroorzaakt door de klap van mijn knie op het asfalt, tot mij doordrong. Daar wil ik vanaf zijn. Het ging allemaal zo snel. Terwijl ik overeind krabbelde dacht ik in ieder geval, wat een pakkende samenvatting…

Eén blik achterom leerde mij dat het putdeksel, dat glimmend afstak tegen het rode asfalt, de oorzaak moest zijn van mijn valpartij. Ineens was mijn voorwiel, waarop ik zojuist nog vol overgave leunde tijdens mijn afdaling van de Willemsbrug, onder mij verdwenen. Het maakte een scherpere bocht naar links dan mijn bedoeling was en nam mij aldus ongewild mee, waarna een pijnlijke confrontatie met het asfalt onvermijdelijk was. Om kort te gaan: ik ging op mijn muil.

Gelukkig is die laatste uitspraak ongenuanceerd en in letterlijke zin niet waar. Ik stootte wel hard mijn knie. Inmiddels is de discussie met mijn eega, of de bloeduitstorting en daarmee gepaard gaande zwelling lijkt op een duiven- of kwartelei geëindigd in een patstelling (kwartel, volgens haar, duif volgens mij). Het doet er ook niet toe, maar ik vraag me wel af wat ik heb misdaan om zo gestraft te worden door het Universum, God, Allah, Hij-die-niet-genoemd-mag-worden of Welke-God-Zich-Hier-Hoe-dan-ook-Aangesproken-Mag-Voelen?

Ik vertrok nota bene vanmorgen op de fiets richting het station bij mij om de hoek. Ik was helemaal niet van plan om naar de andere kant, naar Centraal Station te fietsen. Kortom, ik had nooit over de brug gehoeven… Toch was er iets wat mij die kant op lokte, ik wilde het zelf, geloof ik.

Ik kwam net bij de kraker vandaan, die mijn nek en schouders die zijn beschadigd bij een eerdere valpartij onderhanden had genomen. Hij bevestigde dat ik er goed aan deed hem weer te bezoeken. Zijn vingers vonden feilloos de weg naar mijn zwakke plekken en hoewel ik met aan migraine grenzende hoofdpijn bij hem wegreed na zijn genezende behandeling, voelde ik me beter dan ooit. De zon op mijn gezicht. WTF?, dacht ik en ik besloot naar Centraal te fietsen. Wat kon mij vandaag gebeuren? Na dagen van klotenweer, was het eindelijk weer eens droog. Een flard van zomer geurde in de smog.

Dat het regende toen ik weer in Rotterdam aankwam had ik als een slecht teken kunnen opvatten, maar ik stapte desalniettemin niet op mijn fiets om er onder aan de Willems af te lazeren. Er zijn verschillende soorten van pijn, maar de pijn nadat je je belazerd voelt is het ergste. Dit had ik niet verwacht.

Written by thehotstepper

juli 21, 2011 bij 10:48 pm

Geplaatst in column, rotterdam

Tagged with , ,

Eén reactie

Subscribe to comments with RSS.

  1. […] bedankt, denk ik, terwijl ik lach als een boer die kiespijn […]


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: