Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Lopen langs de lijn – etappe 7

with 5 comments

Een landelijke route langs uiterwaarden > Etappe 7 Zaltbommel / ‘s-Hertogenbosch (28km)

De langste tocht: veel kilometers, veel asfalt en mooie slingerende dijkjes. Idyllische vergezichten over de Waal en de Maas. De horecadichtheid stijgt, want de grens met Brabant – het Zuiden – wordt overschreden. ‘s-Hertogenbosch laat zich kilometerslang van een zeer deprimerende nieuwbouwkant zien, maar aan het eind toont de St. Jan zich fier. Uithangborden van café schreeuwen om aandacht.

Lourens Vellinga – LLdL

Om tien voor tien start mijn grootste uitdaging tot nu toe, de  wandeling van 28 km van Zaltbommel naar Den Bosch. Bij het ‘nalopen’ van de route, thuis, achter mijn computer blijkt dat het niet alleen fysiek zwaar is. Ik kan niet anders dan twee plaatjes uit Google Maps aan elkaar te plakken om de afgelegde route schematisch weer te geven voor mijn (inmiddels) trouwe lezers.

Het wordt een dijkentocht, wat direct aan het begin van de wandeling mooi wordt geïllustreerd met bovenstaande bordje.

Vogels zingen uitbundig. Toch is het nog een frisse start van  dag. De kou hangt nog een beetje in de lucht, maar deze dag heeft de belofte in zich om een mooie dag te worden. De eerste mooie dag eigenlijk, sinds een week waarin we toch vrij veel regen hebben gehad. Daar ziet het nu niet naar uit, dus ik mag mezelf weer gelukkig prijzen met mooi wandelweer. Boven mij niets dan blauwe lucht en wat witte sluierbewolking; ik ben het station uitgelopen in een richting die ik al ken. Ik loop een stukje van de terug ten opzichte van het eind van de vorige wandeling en ik loop nu in weer in de richting van de Martinus Nijhoffbrug. Niet om erover naar de andere kant te lopen, maar deze keer ga ik eronder door in de richting van Rossum.

Na tien minuten zit de eerste kilometer er op, ik ben onder de Martinus Nijhoffbrug doorgelopen en loop nu evenwijdig aan de Waal richting het oosten. Even verderop loop ik onder een ouderwetse tunnel onder het spoor door. Het stenen bouwwerk is uit 1868, dus 143 jaar oud. Het heeft de tand des tijds goed doorstaan.

Iemand vroeg mij laatst of ik een mooi-weer-loper ben. Ik denk dat dat inderdaad zo is. Ik heb enorme mazzel met het weer. Ik ben 1 april gestart met deze expeditie, het is nu 20 mei; ik ben nu bijna 2 maanden onderweg, qua doorlooptijd. (en dat is dan niet letterlijk!)  Maar het mooie is, dat hoewel het de afgelopen weken doordeweeks minder mooi weer is geweest,  het meestal aangenaam wandelweer is als ik onderweg ben. Vandaag gaat waarschijnlijk ook zo’n dag worden. Het zou me zelfs niets verbazen als het echt warm wordt. Ik ben daarom bewust op tijd opgestaan, half zeven. Hoe verder ik kom, hoe verder ik met de trein moet, voordat ik kan gaan wandelen, dat is een wetmatigheid waar ik niets tegen kan doen.

De Waalbandijk aan deze kant van de rivier is minder hoog dan de gelijknamige dijk  waar ik eerder liep, aan de overzijde van de Waal. Hier is de dijk niet hoger dan drie meter en ergens vraag ik me af, waarom dat is. Het is ook een relatief smal dijkje, smaller dan waar ik eerst liep, maar deze dijk ligt pal aan de rivier! Je zou dus verwachten dat als er waterstijgingen zijn, het water  hier direct over de dijk loopt en aan de overkant is nog zeker eerst een kilometer uiterwaarde… Ik breek me de kop er maar niet over. Het is vandaag zonnig en droog en ik woon hier niet.

In de binnenvaart wordt zo te zien goed omgegaan met schaarse capaciteit. Esperanto 3 duwt Esperanto 4 en zo is maar één gemotoriseerd vaartuig nodig om twee keer zoveel lading te transporteren en dat vind ik best slim.

Het is leuk om een stuk te wandelen in een ander gebied dan waar ik woon. Wat extra leuk is, is dat er toch uitzichten zijn die ik herken. Aan de overkant van de rivier zie ik een molen staan. Even verder staat een landhuis, een kasteeltje, waarvan ik inmiddels weet dat het het kasteel van Waardenburg is, ook wel Weerdenburg genoemd. Het uitzicht is nu eigenlijk gespiegeld aan wat ik eerder had, toen ik aan de overzijde keek naar waar ik nu loop. Ik loop nu niet naar de brug toe, maar heb haar in mijn rug.

Tussen 1 mei en 1 oktober mag je hier van de verharde weg af en over de grasdijk lopen. Uiteraard kies ik deze route, simpelweg omdat het kan! Het hek naar de dijk zit op slot. Het ziet er niet echt uitnodigend uit, maar gelukkig is er voldoende ruimte om er omheen te lopen.

Gemaal van Pannerden. Hiermee wordt het waterpeil in de sloten hier op peil gehouden. Ik loop inmiddels in een natuurgebied, De Kil van Hurwenen, een stilte gebied, dus ik ga over in tijgersluipgang.

Na een half uur, heb ik ongeveer drie kilometer afgelegd. Het tijgerkruipen heeft mijn gemiddelde niet omlaag gebracht.

Even verderop in het water dobbert een grote groep ganzen. Ik vraag me af waarom ganzen eigenlijk ‘gakken’ en niet ‘gekken’, want het geluid dat ze maken klinkt best raar…

Aan het wrakhout is goed te zien tot hoe hoog het water hier in de winter heeft gestaan.

Na 1100 meter op de grasdijk, verlaat ik het pad door een hek en loop evenwijdig aan de dijk verder op een onverharde weg  tussen de weilanden door.

De kaarsrechte weg wordt richting de horizon steeds smaller, waar hij als stip eindigt.

Op een smalle polderweggetje met aan weerszijden hoge populieren moet ik even pas op de plaats maken, een stapje opzij doen voor een tractor, die toch een maatje te groot voor mij is.

Ik moet een stevige klim maken om weer op de Waalbandijk te komen. Ik sla linksaf en zie in de verte een hoge schoorsteen scherp afsteken tegen de blauwe lucht. Bovenop de pijp hebben ooievaars een nest gemaakt. Het is nog steeds lente en ook een ooievaar legt in mei een ei.

Hoe zal ik dit nu noemen? Het lijkt wel een moderne hobbit enclave.

De schoorsteen blijkt een overblijfsel van een steenfabriek. Steenfabriek De Lagewaard, die werd gesticht in 1910 en die werd gesloopt in 2002 in opdracht van Rijkswaterstaat om ruimte te maken voor de rivier.

In een electriciteitsmast zie ik nog zes ooievaarsnesten. Er zit hier een hele kolonie. Kennelijk vinden ze het gezellig om bij elkaar te broeden. In de verte zie ik een ooievaar vliegen. Het is een prachtig gezicht  zoals dat grote beest met dat grote lijf  en die grote vleugels zichzelf als het ware in het niets opdrukt en zo steeds hoger en hoger klimt, op weg naar voedsel neem ik aan. Over voedsel gesproken… Tijd voor een banaantje.

Er is in geen velden of wegen iemand te bekennen en toch voel ik mij welkom in Rossum, gemeente Maasdriel. Het was natuurlijk leuker geweest als de burgemeester of een bewoner voor mijn part met uitgestoken hand op de gemeentegrens had gestaan en had gezegd: ‘Welkom in Rossum’, maar dit is ook leuk.

Ik loop weer ‘ns op een dijk langs de Waal. Het is kwart over elf en ik begin nu een beetje een ongemakkelijk gevoel te krijgen omdat ik niet zeker weet of ik nog op de juiste weg ben. Het is des te storend omdat ik in totaal toch een kleine dertig kilometer moet lopen. Ik wil dus niet nu al, voor de helft verkeerd lopen. Als ik een sticker van een lange afstandswandeling zie, loop ik de dijk af, rechtsaf het dorp in.  Volgens de routebeschrijving van Lourens Vellinga moet ik zo langzamerhand ook ergens rechtsaf slaan, maar ik herken de bijbehorende foto niet.

Nadat ik de weg aan drie vriendelijke oude dames heb gevraagd ben ik weer gerust. Dankzij hun aanwijzingen bevind ik mij al snel weer op een punt, dat ik ook herken in het boekje Lopen Langs de Lijn.

Een fabriek met schoorsteen: kijk, met wegmarkeringen als deze, kan je bijna niet fout lopen. Bij de fabriek moet ik door een hek het bedrijventerrein op, waarna ik na een kilometertje weer op de openbare weg kom. Ik ga ervan uit dat het legaal is wat Laurens heeft beschreven…

Hoera, het mag! Speciaal voor voetgangers is een uitzondering gemaakt en zij mogen zich hier begeven. Het grote hek is op slot, maar aan de zijkant is een krappe kruip-door-sluip-door opening. Ik moet me er echt doorheen persen met mijn grote lijf en mijn rugzak.

Aan de achterzijde van de fabriek kom ik langs een lopende band, of bandtransporteur zoals dat officieel heet, die door een gat in de muur de resten van het productieproces op een bergje stort. Kennelijk is het een efficiënt proces, want veel meer dan wat stof en stenen ligt er niet.

Dit stukje van de route is verrassend en leuk. Zojuist werd ik voorbij gehold door een konijn met een wit staartje. Het beestje trekt zich niets aan van de werkzaamheden.

Ik loop op een deel van de LAW Maarten van Rossumpad, althans als ik de tekst op een sticker moet geloven. Research thuis leert ons het volgende:

Het Maarten van Rossumpad (LAW 4) is een lange-afstand-wandelpad met een lengte van 308 kilometer. Het loopt van ‘s-Hertogenbosch naar Ommen en is genoemd naar Maarten van Rossum, een 16e eeuwse legeraanvoerder in dienst van de Hertog van Gelre, het gebied waar het pad doorheen loopt. Het oorspronkelijke Maarten van Rossumpad liep van Arnhem naar Ommen (150 kilometer) en had als padnummer LAW 202. De route begint bij het Station ‘s-Hertogenbosch, en loopt langs de Maas, die ten oosten van Alem met een veer wordt overgestoken, naar Alem en Rossum en gaat daar in westelijke richting naar Zaltbommel, waar de Waal via de Martinus Nijhoffbrug wordt overgestoken. Aansluitingen op het openbaar vervoer bestaan uit stations (soms gelegen aan beschreven aftakroutes) te Den Bosch, Den Bosch Oost, Zaltbommel, Rhenen, Ede-Wageningen, Oosterbeek, Arnhem, Rheden, Zwolle, Dalfsen en Ommen, alsmede uit busverbindingen in de meeste plaatsen langs de route.

Zonder dat ik het wist, liep ik dus al enige tijd een deel van deze LAW en misschien loop ik hem nog wel eens helemaal naar Ommen. In dat geval heb ik de eerste 30 km al op zak!

Na ongeveer 10 km doorkruis ik het dorpje Alem. Ik ben nog geen twee uur onderweg, dus het tempo zit er goed in, maar dat wil niet zeggen dat ik niet geniet, want tot nu toe is het zeker een mooie wandeling.

Ik kom langs de voetbalvereniging van Alem waar het heerlijk ruikt naar pas gemaaid gras. Het veld ligt er strak bij. Daar zouden ze in de Arena mogelijk nog jaloers op zijn. In de verte zie ik de kerk van Alem, die er voor zo’n klein dorp best groot uit ziet.

Op het elf kilometerpunt, bij  Herberg Het Hart van Alem staan de bierpompen al buiten. (voor zover je van ‘bier’pomp kan spreken als er Bavaria uit wordt getapt, maar dat terzijde..) Verder ziet de herberg er niet gastvrij uit, want hij is hartstikke gesloten. Ik zal op het 18 kilometerpunt dan maar mijn geluk gaan beproeven, want daar schijnt ook een kroeg te staan.

Ook in Alem is een Bed and Breakfast gevestigd. Domaine Lès Treffles. (http://www.bedandbreakfast.nl/bb/trefles/)  Even verderop is in een kerkje het Nederlandse dakpannenmuseum gevestigd.

De B&B en het dakpannenmuseum zijn extra’s in deze beschrijving, want ik ben in mijn enthousiasme te ver doorgelopen en moet hier omkeren om weer op de juiste weg naar Den Bosch te komen. Het veer over de Maas kan niet ver meer zijn, want ik moet naar de Veerweg.

Achter de kerk van Alem is een begraafplaats en je kan met recht spreken van een kerkhof.

Als ik aankom bij de oever van de Maas, ligt het pontje net aan de overkant, waar het even moet wachten op een passerend binnenvaartschip.

Ondertussen verbaas ik mij over een stalen kabel die hier op de grond ligt en ik vraag mij af of ik daar zo aan moet trekken om die schuit deze kant op te krijgen? Net als bij de pont, die mij eerder de Lek overzette, is hier een oude lier blijven staan en volgens mij gaat die kabel daar naartoe.

Vergeleken bij de Waal is de Maas, in ieder geval op dit punt, maar een heel smal, miezerig riviertje. Het kost dan ook niet veel tijd om te worden overgezet door de pont, tegen wederom een bespottelijk lage prijs.

Ik realiseer me dat telkens als ik een provinciegrens passeer, ik wordt overgezet met een veer. Eerst van Utrecht naar Gelderland, over de Lek bij Culemborg en nu van Gelderland naar Brabant over de Maas bij Alem.

Ik heb zo’n 13 km afgelegd en ik ben in Brabant! Direct begin ik een lied van de Havenzangers te zingen:

 
Het leven is goed in het Brabantse land
Het land waar mijn wieg heeft gestaan
Daar heb ik voor altijd mijn hart aan verpand
Dat land doet mijn hart sneller slaan

De bossen, de vennen, de purperen hei
Een dorpje dat past in je hand
De Peel en de Kempen en de Meijerij
M'n heerlijke Brabantse land

(…)

Volgens de bordjes is het voor zowel fietsers als voor automobilisten nog 13 kilometer naar Den Bosch. Als ik de fietsroute zou volgen snijd ik dus zeker 2 kilometer af, maar dat zou niet sportief zijn.

Nog vijf kilometer naar Gewande, waar een restaurantje zit. Ik hoop dat die wel open is. Het is inmiddels rond het middaguur en mijn maag begint weer te rommelen. Bovendien is mijn camelbag bijna leeg. Ik heb de afgelopen twee uur dus bijna drie liter water gedronken. Dat zegt wel iets over de warmte.

Ook in Brabant hebben ze lange rechte wegen. Ik sta nu aan zo’n weg, onderaan een dijk en het uitzicht is wel enigszins ontmoedigend. Het is alsof ik aan het begin van een weg zonder einde sta. ‘Hoe verder hij liep, hoe langer zijn weg terug.’ Heb ik ooit ergens gelezen en ik vind dat nu wel toepasselijk. Gelukkig hoef ik niet terug te lopen, maar kan ik mijn weg terug met de trein doen.

Na zestien kilometer sta ik weer bovenop een dijk en heb ik een prachtig uitzicht over het mij  omringende landschap en de Maas.

Bij Gewande staat een gemaal.

Het is het grootste gemaal van waterschap Aa en Maas. Het zorgt nu en in de toekomst voor droge voeten in de omgeving van ’s-Hertogenbosch en Oss. Het waterschap regelt met een gemaal de hoeveelheid water en de hoogte in de waterlopen. Het gemaal zorgt voor een snelle afvoer van het overtollige gebiedswater, bijvoorbeeld na een flinke regenbui. (…) De plek waar dit gemaal staat heeft altijd al een belangrijke rol gespeeld in de waterbeheersing van Brabant. (ik denk: van héél Brabant?) Gewande is namelijk het laagste punt in het stroomgebied van de Maaskant. (…)

Vanaf de elfde eeuw is begonnen om de Maas te bedijken en sluisjes te stichten die het water afvoeren door gebruik te maken van de getijdenwerking op de rivier. (…) In 1534 stond er een windmolen (…) en in 1863 kwam er een stoomgemaal. In 1979 is het gemaal bij Gewande in gebruik genomen en in 2010 werd dit duurzaam gerenoveerd. De elektrische pompinstallatie zorgt ervoor dat de pompen het water hoger kunnen oppompen. (…) Het huidige gemaal Gewande is in staat om hogere waterstanden het hoofd te bieden en biedt het achterliggende land bescherming tegen wateroverlast. Het gemaal Gewande staat model voor voor de gemalen langs de Maas die het waterschap in de toekomst renoveert.

Even voorbij het gemaal zie ik restaurant De Blauwe Sluis. De in de wind wapperende vlaggende verwelkomen mij uitbundig en ik laat mij tevreden in één van de stoelen op het terras zakken en bestel een Duvel. Of dat verstandig is, is de vraag, maar ik ga ervan uit dat ik hier ook mijn waterzak weer kan vullen, zodat ik onderweg de vochthuishouding weer op peil kan brengen.

Voor de lunch eet ik een huisgemaakt worstenbroodje (ik ben tenslotte in Brabant) en een bruin pistoletje met boerenkaas. Er staan hele mooie lunchgerechten op de kaart, maar ik wil het niet te gek maken. Ik kan hier niet te lang blijven zitten. Er moet nog gewandeld worden.

Na een halfuurtje pauze, laat ik mijn Camelbag vullen in de keuken. Ondertussen bewonder ik het interieur van het net verbouwde restaurant. Ik heb mazzel dat ze open zijn, want twee weken geleden had ik mooi voor een gesloten deur gestaan.

Het eerste bord dat ik tegenkom is het plaatsnamenbord van Gewande en wat blijkt? Het is gemeente Den Bosch. In theorie ben ik dus al van Utrecht naar Den Bosch gelopen, in praktijk moet ik echter nog tien kilometer wandelen. Eigenlijk is Gewande een rare plaatsnaam… Stel dat je er woont en iemand aan je vraagt: ‘Waar woon je?’ Je antwoordt dan ‘In Gewande’, en dat klinkt best raar…

Even buiten Gewande kom ik langs een zandstortbedrijf. Schepen voeren hier kennelijk zand aan, wat dan met vrachtauto’s verder wordt getransporteerd. Op het terrein staat een gebouwtje, wat lijkt op een huifkar, of een treinwagon. Het is uitgerust met schotel, dus waarschijnlijk ontvangt de bewoner meer zenders dan ik thuis maar ik zou er toch niet graag willen wonen geloof ik.

In de verte aan de andere kant van het weiland zie ik nieuwbouw woningen. Ze worden nog gebouwd, er zitten nog geen dakpannen op. Ik vraag me af of ik misschien de rand van Den Bosch al heb bereikt?

Ondertussen begint de vermoeidheid z’n tol te eisen. Ik sta op een punt, waarvan ik denk Kom op, geef even aan waar ik heen moet. Wat kost dat nou, één extra foto? U begrijpt, ik ben geïrriteerd. Met behulp van een kaartje oriënteer ik me en beredeneer dat ik bovenlangs moet lopen.

Ondertussen is het uitzicht absoluut niet vervelend. Als ik maar goed loop…

Ik blijk een goede keuze te hebben gemaakt. In de verte zie ik de snelweg A2 en een blik op de kaart leert mij dat ik daar onderdoor moet lopen en dan ben ik bijna in Den Bosch.

De wijk Maaspoort is geen interessante wijk om te wandelen. Mijn vermoeidheid maakt het er niet beter op. Ik begin nu overal pijn te krijgen. Mijn spieren zijn verzuurd en mijn benen willen niet meer. Pijn onder mijn voeten, linker kuit, rechter scheenbeen, linker knie, heup, ga zo maar door.

Ondertussen loop ik richting de Noorderplas en ik heb weer sterk het vermoeden dat er niet zo veel klopt van de routebeschrijving. Noch afstanden noch foto’s lijken te kloppen en ik moet de overzichtskaart erbij pakken om mij zelf wederom gerust te stellen. Op één van de foto’s staat dat we linksaf onder de A59 door moeten naar de Klokkenlaan. (ik heb het vermoeden dat de foto een foto van de Noorderplas is en dat de tekst wat ongelukkig is; ook hier geldt: één extra foto zou de duidelijkheid ten goede komen)

Ik loop rechtdoor onder de A59 door en kom in een lange straat. Het duurt zeker vijf minuten voordat ik een naambordje zie. Ondertussen loop ik in mezelf te mompelen en probeer mijn gedachten zo goed mogelijk op nul te zetten en mijn blik op oneindig. Dat valt nog niet mee, als je niet zeker weet of je op de goede weg bent en noch routebeschrijving, noch foto’s bieden ondersteuning.

Na 24 kilometer krijgt de uitdrukking Dood of de Gladiolen een heel andere betekenis. Ik voel me een Gladiool, dus ik zal het wel overleven.

De bushokjes langs de kant van de weg zien er aanlokkelijk uit. Om alleen maar even mijn benen te kunnen strekken, terwijl ik op een bankje plaatsneem… Om te zwijgen van de laatste kilometers zitten op pluche af te leggen, maar ik wil niet opgeven nu. Ik ben zo dichtbij het einddoel. Ik loop nu met Ramses Shaffy.

We zullen doorgaan
Met de stootkracht
Van de milde kracht
Om door te gaan
In een sprakeloze nacht
We zullen doorgaan
We zullen doorgaan
Tot we samen zijn

We zullen doorgaan
Met de wankelende zekerheid
Om door te gaan
In een mateloze tijd
We zullen doorgaan
We zullen doorgaan
Tot we samen zijn

We zullen doorgaan
Met het zweet op ons gezicht
Om alleen door te gaan
In een loopgraaf zonder licht
We zullen doorgaan
We zullen doorgaan
Tot we samen zijn

We zullen doorgaan
Telkens als we stil staan
Om weer door te gaan
Naakt in de orkaan
We zullen doorgaan
We zullen doorgaan
Tot we samen zijn

We zullen doorgaan
Als niemand meer verwacht
Dat we weer doorgaan
In een sprakeloze nacht
We zullen doorgaan
We zullen doorgaan
Tot we samen zijn...

In de inleiding van deze etappe werd er al voor gewaarschuwd. Het eerste stuk Den Bosch is niet het fraaiste. Het werkt dan ook niet echt motiverend om hier te lopen. Vooral niet als je pijn in poten hebt en je kan niet eens genieten. Toch moet ik eerlijk zijn, want ik heb natuurlijk wel genoten. Met name het laatste stuk de vorige keer en het eerste deel van de wandeling vandaag waren fenomenaal. Ook de andere wandelingen daarvoor naar  Culemborg en Geldermalsen, allemaal prachtig. Dit is echt afzien, dit is niet leuk. Dit is een totaal  niet inspirerende woonwijk, die ik het liefst zo snel mogelijk voorbij wil lopen, maar dat gaat gewoon niet meer; ik kan niet meer snel lopen. En dat doet pijn, zowel fysiek als in overdrachtelijke zin. Ben ik hiervoor zo ver gekomen?

Er verandert nog wel eens wat in Nederland. Zo ook foto 37 in het boekje LLdL. Het kruispunt met verkeerslichten heeft plaats gemaakt voor een rotonde. In het midden staat een kunstwerk van oude autobanden dat een olievat omhoog houdt. Het lijkt een beetje op het Vrijheidsbeeld, maar het zal eerder een aanklacht ergens tegen zijn, dan dat het een ode is denk ik.

Ik loop over een brug en het ziet er naar uit dat ik nu binnen de stadsmuren van het oude Den Bosch kom. Dat geeft de burger moed. Het kan nu niet ver meer zijn naar het station en dat betekent dat ik over niet al te lange tijd kan gaan zitten genieten op een terrasje.

Nog 1300 meter te gaan. Ik ben op het Kardinaal van Rossumplein en ik weet de verleiding te weerstaan om op het terras van Café de Unie neer te strijken. Het ziet er heel aanlokkelijk uit, maar ik doe het niet. Ik wil eerst het station zien en dan zoek ik een plekje om uit te blazen.

Ook café Hart van Brabant laat ik links liggen. Ik ben bezig met de laatste kilometer. Verleidingen zijn hier groot, terrasjes alom. Het goede Brabantse leven is hier overduidelijk.

Ik steek de Grote Markt over. De Sirenen zingen me toe, maar ik ben standvastig.

Even voor vier uur. Ik heb de Stationsweg bereikt. Hoera! Bereiken van de Stationsweg is altijd goed nieuws voor mensen die op weg zijn naar het station, tenzij het natuurlijk een hele lange weg is, maar gelukkig valt dat in dat geval wel mee.

Niet veel verder zie ik het stationsgebouw. Ik heb het gehaald. Zes uur na vertrek uit Zaltbommel heb ik mijn einddoel bereikt. Ik heb een half uur gepauzeerd op een terras, dus de 28 kilometers zijn gelopen in vijfeneenhalf uur. Ik kan het bijna niet geloven.

Tijd voor een beloning. Waar kan dat beter dan op een terras waar de bloemen in een Duvel flesje staan?

Zaltbommel – ‘s-Hertogenbosch: 28 km / Niets meer te gaan, het einddoel is bereikt…

Zie ook https://dewarmloper.wordpress.com/2011/04/02/lopen-langs-de-lijn-aanleiding/ en https://dewarmloper.wordpress.com/2011/04/13/lopen-langs-de-lijn-etappe-1/ en  https://dewarmloper.wordpress.com/2011/04/16/lopen-langs-de-lijn-etappe-2/ en https://dewarmloper.wordpress.com/2011/04/18/lopen-langs-de-lijn-etappe-3/ en https://dewarmloper.wordpress.com/2011/04/23/lopen-langs-de-lijn-etappe-4/ en https://dewarmloper.wordpress.com/2011/04/23/lopen-langs-de-lijn-etappe-5/ en https://dewarmloper.wordpress.com/2011/05/15/lopen-langs-de-lijn-etappe-6/

5 Reacties

Subscribe to comments with RSS.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: