Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Lopen langs de lijn – etappe 4

with 5 comments

Eigentijds wonen op het platteland > Etappe 4  Houten Castellum / Culemborg (15km)

De Schalkwijksebrug markeert het einde van de Randstad. De wandelaar duikt de lege polders in en bereikt langs oude verdedigingswerken van de Nieuwe Hollandse Waterlinie de Lekdijk. Kilometerslang slingert de tocht zich over de Lekdijk met uitzicht op de Culemborgse spoorbrug. Ooit werd de helft van deze brug door wegverkeer gebruikt: nu moeten wandelaars met het pontje over.

Lourens Vellinga – LLdL

17 april 2011 – Vandaag is misschien wel de eerste echte mooie lentedag van het jaar. Tot nu toe hebben we niet mogen mopperen, maar vandaag is de lucht strakblauw en loopt het kwik op tot rond de 20 graden Celsius. Bovendien is het zondag, dus een vrije dag. Wat kan een mens nog meer wensen?

Voordat ik echter goed en wel uit Rotterdam vertrokken ben, loop ik al tegen een kwartier vertraging op. Ik kwam volgens mij keurig op tijd op het station, maar het blijkt dat de frequentie van rijden van Rotterdam naar Utrecht vandaag (zondag?) is gehalveerd van vier keer  naar twee keer per uur.  Ik laat mijn goede humeur hierdoor niet in in gevaar brengen. Het is prachtig weer en er zijn slechtere locaties om te moeten wachten dan de bouwput van die Rotterdam Centraal heden ten dage is. Ik ga de vorderingen van de werkzaamheden daarom maar eens bekijken.

Om tien over twaalf begin ik met de vierde etappe, die mij van Houten Castellum naar Culemborg zal voeren. Doordat ook dit station een grote bouwput is, is de situatie die in Lopen Langs de Lijn van Lourens Vellinga beschreven staat niet langer up to date. Door logisch te redeneren kies ik een kant en begin te lopen.

Het blijkt de verkeerde kant (van het spoor) maar wel de juiste richting. In de verte zie ik een spoorbrug en weet daarom dat ik goed zit, ook al loop ik dus eigenlijk verkeerd.

Anders dan de andere dagen die ik heb gelopen is er geen wolkje aan de lucht. De zon brandt, het is twaalf uur, dus zij staat zo ongeveer op haar hoogste punt. Ik ben blij dat ik deze keer mijn Camelbag heb meegenomen. In de plastic zak die ik in mijn rugzak kan vervoeren, kan drie liter water. Door middel van een slangetje kan ik het lopend drinken, zonder dat ik  mijn rugzak hoef af te doen. Op deze manier hoef ik niet bang te zijn dat ik te weinig vocht binnen krijg.

In de trein luister ik altijd naar muziek op mijn iPod, maar zodra ik ga wandelen, gaat het apparaat in mijn tas. Ik fluit wat, ik neurie wat en zo zorg ik eventueel zelf voor muziek. Maar wandelen in stilte is toch het lekkerst. Het heeft iets meditatiefs.

Dan kom ik op een punt dat ik herken uit de route beschrijving. Het is (uiteraard) een tunneltje, dat mij naar deze kant had moeten brengen. Vanaf hier kan ik de route in het boekje dus weer volgen.

Terwijl ik het Amsterdam Rijnkanaal via de Schalkwijksebrug oversteek vaart er een boot, de Prinses Juliana,  onderdoor. Uitgelaten zwaai ik naar de verbaasde grijsaards aan boord. Terwijl de boot aan de horizon verdwijnt geniet ik van het uitzicht.

De brug is zeker 20 meter hoog, dus ik kan ver kijken.

Onderaan de brug maakt de route een lus, zodat ik terugloop naar het water en onder de brug door waar ik net overheen kwam. Vervolgens loop ik evenwijdig aan het spoor richting Schalkwijk. De linkerzijde van de dijk is begroeid met Paardebloemen.

Ik sla af naar de Korte Uitweg. Zo’n naam stemt tot nadenken. Zou er ook een Lange Uitweg zijn? Ik vind deze namelijk al behoorlijk lang. Het is een smal polderweggetje met aan weerszijden weiland. In de verte loopt een man met brommer pech. Ergens denk ik dat hij geluk heeft dat hij geen pech kreeg op de Lange Uitweg, maar zeker weten doe ik dat niet.

De Korte Uitweg eindigt bij een rotonde met in het midden een mooi ouderwets transformatorhuisje met een plaquette voor Hen die vielen tussen ’40-’45.

Ik sla af naar de Kaaidijk, waar ik de komende 1200 meter langs het water wandel.

Even verderop lopen koeien in de wei. Als ik richting hen loop, zijn ze een beetje schichtig en deinzen ze achteruit. Zodra ik verder loop zijn ze echter toch wel nieuwsgierig naar wie ik ben en wat ik kom doen en komen ze me zelfs achterna.

Langs het watertje staat een vrij macaber kunstwerk. Een vijftal handen, waarvan er (nog) één een edelsteen vast houd. De rest ziet eruit of ze ook zo’n steen vasthielden, maar die zijn dus verdwenen. Sterker nog, er staat zelfs één lege sokkel; daar is zelfs van de hand geen spoor meer te bekennen. Het is spijtig om vast te moeten stellen dat in zo’n mooie omgeving kennelijk ook vandalisme aan de orde van de dag is.

Foto 14 in LLdL is nogal onduidelijk. Ze toont een wit bruggetje waar ik word geacht om links af te slaan. Het punt is alleen dat er in de verte nog een wit bruggetje te zien is en er wordt niet vermeld over welk van de twee ik moet oversteken.

Ik gok dat ik de eerste moet hebben, omdat er een markeringsteken voor een Lange Afstands Wandeling op is aangebracht en ik heb geen zin om te controleren of dat op de tweede ook het geval is. Ik kom op een natuurpad en ik moet zeggen dat het wel ruige natuur is. Er ligt gewoon een omgevallen boom over het pad heen.

Het pad voert naar een inundatiekanaal, die ik terug volg opnieuw richting Schalkwijk. Volgens de kaart in LLdL is dit de juiste weg, dus het ziet ernaar uit dat ik zojuist een goede keuze heb gemaakt door over de eerste witte brug over te steken.

Aan de overzijde van het water zie ik behalve bonte koeien ook een soort van vesting die volledig is begroeid met gras. Vermoedelijk heeft die deel uit gemaakt van de Nieuwe Hollandse Waterlinie. Het ziet er wel indrukwekkend uit. Het ding oefent toeristische aantrekkingskracht uit, want er lopen mensen boven op.

Tot nog toe heb ik eigenlijk vooral gelopen over asfalt en stoeptegels. Dit is de eerste wandeling dat ik off road, door het gras loop. Het is ook de eerste wandeling dat ik hoge wandelschoenen heb aangetrokken in plaats van lage. Spreekt voor zich dat ik blij ben met deze keuze.

Op een bord staat te lezen ‘SCHAPEN Streng verboden voor honden’. Nou, ik heb geen schaap gezien, maar wel honden. Misschien is dat de reden dat er geen schapen waren? Zou kunnen natuurlijk.

Foto 18 en 19 kloppen niet. Er staat bij geschreven rechtsaf, Lange Uitweg, maar zo heet deze weg niet. Vervolgens staat er linksaf naar de Korte Uitweg, maar de Werk aan de Korte Uitweg is aan de Lange Uitweg… Volgt u het nog?

Op een bruggetje staat ‘HOLLANDSE WATERLINIE LAAT JE VERRASSEN’. Nou, ik ben zeker verrast, want ik zie een terras en ik moet de verleiding weerstaan om er te gaan zitten. Ik ben namelijk bang dat ik dan een biertje neem en dat het biertje in mijn benen zak en ik er last van krijg… Vreemd dat dit terras niet beschreven staat in het boekje LLdL. Dat is toch een gemiste kans. Het zou een reden voor mensen kunnen zijn om een wandelroute te lopen, vandaar dat ik het hier toch even vermeld.

Ik kom langs een opening in een aarden wal waar een soort van spoorbielzen liggen. Op één van de spoorbielzen staat ‘BETREDEN OP EIGEN RISICO’.  Het ziet er niet erg gevaarlijk uit en een ouder echtpaar met een klein hondje heeft het gewaagd en overleefd. Ik maak een fotootje en loop door. Ik vind 15 km lopen al voldoende risico nemen en ga me niet meer ellende op de hals halen.

Vervolgens kom ik langs een trappetje. Ook hier is ‘BETREDEN OP EIGEN RISICO’ gegraveerd in de eerste trede. Nu kan ik de verleiding echter niet weerstaan en ik beklim het geval om een blik te werpen aan de andere kant van de wal. Een teleurstelling, het uitzicht is beneden naar de andere kant eigenlijk net zo mooi.

Na Lunet aan de Snel en Fort Honswijk moet ik afslaan naar de Lekdijk. Laatstgenoemde is volledig overwoekerd en ziet eruit als een onneembare vesting. Dan begeef ik mij op  het langste rechte stuk van deze wandeling. Ik kan kiezen uit een zomer- en een winterroute. De winterroute loopt volledig over de dijk, de zomerroute gaat na 3,3 km onderlangs door de uiterwaarden. Totale afstand naar de pont naar Culemborg is 4,5 km.

De zomerroute is geopend vanaf 1 april en hoewel ik nog niet hoef te kiezen, ga ik er een beetje van uit dat ik uiteindelijk deze route zal nemen, gewoon omdat het nu kan. Eén zwaluw maakt nog geen zomer, maar ik zie ze vliegen. (letterlijk)

De wandeling over de dijk duurt waarschijnlijk ongeveer een uur en dat is best lang. Normaal is het best mogelijk om al wandelend in een soort van trance te komen, maar het is zondag, mooi weer en er komen heel veel motoren langs. De berijders vinden het heerlijk om op de dijk het gas open te gooien en menigeen komt brullend voorbij.

Ook zijn er veel dagjesmensen aan het toeren met de auto. Veel klassiekers ook. Een dikke Cadillac, MG-B’s, Golf I cabriolet met blauwe kentekenplaten en deze ‘Lelijke Eend’.

Hoewel ik erg van het uitzicht geniet, kijk ik ook uit naar het begin van de zomerroute. Dan wordt mijn aandacht getrokken door een bord onder aan de dijk. Gevonden! De zomerroute voert door de Steenwaard.

Op het bord is allerlei informatie te lezen:

Een uiterwaard vol leven

In de  Steenwaard  komt de natuur weer, evenals  in de uiterwaarden aan de overkant van de Lek, op de eerste plaats. De Lek heeft een nevengeul gekregen en het gebied is zó ingericht en vergraven dat er de komende jaren een vanzelf een grote variatie aan landschappen zal ontstaan. Langs de oevers ontstaan rietvelden en ruigten, slikplaten slibben op en blijven door overstroming kaal, er groeit een bos en de grasmat verruigt. (…)

Blauwborst

In dit ruige bos, omzoomd met rietruigte  en gras, voelt de blauwborst zich thuis. Dit vogeltje is zo groot als een mus en heeft een prachtige turkooise blauwe borst. In de broedtijd laat het mannetje zich goed zien als hij, luid zingend de vrouwtjes het hof maakt. De blauwborst eet insecten, spinnen en larven en die zijn in zo’n onopgeruimd natuurlijk  gebied talrijk.

Terwijl ik door de uiterwaarden loop wordt de spoorbrug steeds groter. Er rijden zowel reizigers- als goederentreinen. Vroeger was de helft voor de brug in gebruik voor wegverkeer en voetgangers, maar dat is al lang niet meer zo. Voetgangers moeten nu overvaren met het pontje.

Omdat ik geen trainspotter pur sang ben, geniet ik ondertussen ook  plaatselijke flora. Ik geniet in het bijzonder van deze distel.

Bij het veer moet ik een noodgedwongen pit stop maken. Het pontje vaart net weg als ik aankom. Gelukkig behoort heen-en-weer tot de karakteristieken van een veer, zoals Drs. P in zijn lied De Veerpont scherpzinnig opmerkte.

De veerpont heeft de taak op zich genomen
Om stelselmatig heen en weer te gaan
Dus naar de overzijde op te stomen
En uiteraard daarna weer terug te komen
Het is een overzichtelijk bestaan

Het geeft mij de gelegenheid om even uit te rusten, een AA-tje te drinken en de overblijfselen van een tijd van weleer op de gevoelige plaat vast te leggen. Wat te denken van deze lier?

Of van dit steigertje?

Gelukkig laat de pont niet lang op zich wachten en voor ik het weet ben ik ingescheept en wordt ik voor het luttele bedrag van 0,70 eurocent afgezet aan de andere zijde.

Terwijl we varen bewonder ik het eenvoudige, maar effectieve systeem om de vaargeul voor het passerende verkeer duidelijk te maken. De pont is verbonden aan een aantal roeiboten, waarvan de laatste voor anker ligt in het midden van de Lek. Afhankelijk van waar de pont zich bevind, moet het scheepvaartverkeer links dan wel recht, oftwel bak- dan wel stuurboord passeren.

Het eerste wat opvalt is de enorme muurschildering met reclame voor Graaf Egbert Sigaren.

Het tweede wat opvalt is de mooi jachthaven. Ik heb een zwak voor jachthavens. Misschien koop ik ooit nog wel eens een boot, waarop ik van mijn pensioen kan leven en wordt een jachthaven mijn nieuwe thuis. Hoewel ik de jachthaven van Culemborg heel mooi vind, hoop ik stiekem wel op een ligplaats aan de Middellandse Zee of in het Caraïbisch gebied…


Het (historische) centrum van Culemborg ziet er gezellig uit met diverse eet- en drinkgelegenheden.

Iets zegt mij dat ze in Culemborg niet alleen van een natje en een droogje houden, maar ook van een rokertje.

Omdat ik vind dat ik na een kleine drie uur wandelen wel een traktatie heb verdient, besluit ik om voordat ik door de Stadspoort loop  een plekje te zoeken op het terras van Tapperij De Poortwachter.

Omdat het terras druk bezocht is, zijn er geen tafels vrij. Ik vraag daarom aan een man die alleen met een Golden Retriever zit of ik mag aanschuiven. Het mag en ik bied de man een biertje aan. Dat hoeft niet zegt hij, maar hij krijgt er toch één. Zelf neem ik een Duvel.

We praten over koetjes en kalfjes en het is heel gezellig, maar na een tweede Duvel moet ik echt verder, want ik ben hier niet gekomen om biertjes te drinken en de wandeling is nog niet ten einde. Het station is nog een kilometer lopen en er valt nog zoveel te zien. Bij het zien van onderstaande huizen vraag ik mij af of het aan de Duvels ligt, of dat die huizen zwaar asymmetrisch zijn.

Dan ben ik bij het station.

Helaas is de trein net weg, dus ik dood de tijd door gebruik te maken van een openbaar toilet. Om dertien over vier komt de sprinter die mij naar Utrecht zal brengen.

De moderne treinen zijn uitgerust met de nieuwste technische snufjes, zodat ik kan bewijzen dat vandaag echt een mooie, warme dag was.

Houten Castellum – Culemborg : 15 km / Nog 61 km te gaan…

Zie ook https://dewarmloper.wordpress.com/2011/04/02/lopen-langs-de-lijn-aanleiding/

en https://dewarmloper.wordpress.com/2011/04/13/lopen-langs-de-lijn-etappe-1/

en  https://dewarmloper.wordpress.com/2011/04/16/lopen-langs-de-lijn-etappe-2/

en https://dewarmloper.wordpress.com/2011/04/18/lopen-langs-de-lijn-etappe-3/

en https://dewarmloper.wordpress.com/2011/04/23/lopen-langs-de-lijn-etappe-5/

en https://dewarmloper.wordpress.com/2011/05/15/lopen-langs-de-lijn-etappe-6/

en https://dewarmloper.wordpress.com/2011/06/12/lopen-langs-de-lijn-etappe-7/

5 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. […] Lopen langs de lijn – etappe 4 « Hier loop ik warm van […]

  2. […] Lopen langs de lijn – etappe 4 « Hier loop ik warm van […]

  3. […] Lopen langs de lijn – etappe 4 « Hier loop ik warm van […]

  4. […] Posts Lopen langs de lijn – etappe 3Dimitri Hakke exposeert in ExitRSA SecurID TokenLopen langs de lijn – etappe 4Lezerscolumn De PersGedachte bij Le PenseurVerrassing bij Borgo d'AnetoRotterdam after sixLopen […]


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: