Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Chips in een bakje

leave a comment »

Vroeger kreeg ik chips in een bakje. Veel meer dan een handje zal er niet in gezeten hebben, maar een kinderhand is snel gevuld, niet waar? Heel soms denk ik daar nog wel eens aan als ik met een oversized zak Croky-XL op de bank hang en mezelf langzaam misselijk eet, onderwijl zappend van reclameblok naar reclameblok, terwijl ik niet kan kiezen naar welke zender ik echt wil kijken.

In mijn jeugd, in de jaren 70 en 80 hadden we in Nederland twee televisiezenders. Op woensdagmiddag, als we vrij van school waren, werd er vanaf half vier uitgezonden. Hoewel ik me toen nog niet bewust was van doelgroepen en het feit dat ik ook tot één behoorde, vermaakte ik me tot een uur of drie buiten met mijn vriendjes. We knikkerden, speelden busjetrap, of voetbalden op een veldje met niet te veel hondenpoep. Rond drie uur waren we steevast uitgespeeld.  Volgens mij de enige reden dat we horloges droegen was dat dan de Berebios (later de Kinderbios) begon.

Om even voor half vier zette ik de TV aan. Een testbeeld, verzekerde me ervan dat het apparaat functioneerde en ik installeerde mij op de eikenhouten bank met ribfluwelen bloemen. Stipt om half vier kondigde een toen nog jonge Hans van der Togt het programma aan. Zorgeloos keek ik naar Top Cat, Hong Kong Phooey, De Briljantinoos en Captain Caveman. Mijn eerste traantje om een film liet ik stiekem, zodat niemand het zag, bij Alleen op de wereld en bij Reis naar het middelpunt der aarde ervoer ik voor het eerst hoe het is om met een knoop in je maag te zitten. Wat was dat spannend!

Halverwege de voorstelling was er een pauze. Dan kreeg ik van mijn moeder chips in een bakje en een glas sinas. Als ze in een gekke bui was kreeg ik pinda’s met paprikachips, die ik dan eerst vermorzelde om ze vervolgens heerlijk decadent goed te mengen met de nootjes. Die smaak zal ik nooit vergeten!

Wat ik ook niet kan vergeten is de clip We all stand together van Paul McCartney. Nog steeds roept dit nummer warme herinneringen op aan de koude winter van 1985. Het kwik zakte toen weken achtereen tot ver onder nul.  Als ik dan na een middag sneeuwballen gooien naar huis kwam om TV te kijken, maakte mijn moeder warme chocolademelk. Ik kon de beker nauwelijks vasthouden in mijn tot het bot verkleumde vingers en brandde steevast het puntje van mijn tong aan de zoete lekkernij.

Een aantal weken later zou USA for Africa met We are the World opnieuw voor een onuitwisbare herinnering zorgen. Het nummer geeft me nog steeds kippenvel. De beelden van de honger in Afrika zijn helaas aan inflatie onderhevig. De afgelopen 25 jaar is het aantal TV zenders explosief gestegen. De onderlinge concurrentie heeft ervoor gezorgd dat rampen uitgebreider en met meer oog voor detail, hoe gruwelijk dit ook mag zijn in onze huiskamers binnendringen. TV is tegenwoordig 24/7 en met chips in een bakje nemen we geen genoegen meer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: