Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Lopen langs de lijn – etappe 1

with 7 comments

Onverwacht natuurschoon in de stad > Etappe 1 Utrecht Centraal / Utrecht Lunetten (7km)

Een bonte mix van stad en groen en oud en nieuw. Een tocht met voor elk wat wils. (…) Kilometers lang langs de Kromme Rijn om via landgoed Amelisweerd bij station Utrecht Lunetten aan te komen. Veel geraas van auto’s.

Lourens Vellinga – LLdL

1 april 2011 – Het is vrijdagmiddag en ik heb besloten dat ik in mijn lunchpauze wel even de eerste etappe naar Den Bosch kan afleggen. Het zal wel iets langer duren dan een halfuurtje, maar tenslotte heeft mijn baas er ook baat bij als ik gezond en fit ben. Ik zal redelijk doorlopen, dus als alles meezit ben ik over anderhalf uur weer terug op kantoor.

De eerste etappe van Utrecht naar Den Bosch is een relatief kleine van 7 kilometer. Hij voert van Utrecht Centraal naar Utrecht Lunetten. Ik heb er enorme zin in, maar ik ga wel enigszins afwijken van de beschreven route. Omdat ik in Utrecht werk ken ik er inmiddels een beetje de weg, dus ik besluit in plaats van door het centrum (te druk, want het is lunchtijd) langs de Catharijnesingel naar het Ledig Erf te lopen en daar de route in het boekje te volgen. Qua afstand blijkt het uiteindelijk nauwelijks uit te maken. Via Pedometer van Gmaps heb ik het nagelopen, 6,58 kilometer. Handig tooltje trouwens! ( http://www.gmap-pedometer.com/)

Vanaf de Catharijnesingel is een bijzonder gebouw aan het Moreelsepark zichtbaar.

De Inktpot, zoals het toepasselijk wordt genoemd, bestaat uit 22 miljoen gemetselde stenen. Het is gebouwd tussen 1918 en 1921, vanaf 1919 onder de bouwleiding van Sybold van Ravesteyn die we ook kennen van Diergaarde Blijdorp en het Centraal Station in Rotterdam. In verband met de schaarste van bouwmaterialen, werden voor de fundering van het gebouw, dat tegenwoordig het hoofdkantoor van spoorbeheerder ProRail is,  voor 21 kilometer aan oude spoorstaven gebruikt. Op het dak van staat, uitstekend over de rand, een “UFO” met een diameter van 12 meter, een restant van de Utrechtse kunstmanifestatie Panorama 2000. De UFO is ontworpen door Marc Ruygrok.

De Catharijnesingel is een drukke weg, maar aan de andere kant van het water is het, ondanks het voortdurende geruis en gesuis van de auto’s prettig lopen. Het is vandaag lekker wandelweer. De temperatuur is aangenaam, weliswaar bewolkt, maar het is droog. Aan de knoppen in de bomen en de vele lentebloemen, voornamelijk narcissen en hyacinthen is goed te merken dat het voorjaar flink op dreef is. Ik maak een foto van een tak met knoppen. Omdat ik de flits forceer ontstaat er een bizarre foto. Het lijkt wel avond in plaats van even over twaalf  ’s middags en de  ontluikende blaadjes doen me denken aan een insect.

Ik kom aan op het Ledig Erf. Hoewel het verkeersplein er even triest uitziet als de naam doet vermoeden,  is op de hoek waar de Oude Gracht en de Catharijnesingel elkaar tegen komen wel een kleurrijk terras te vinden. Het café draagt dezelfde naam als het plein, Ledig Erf.

Aan de overzijde is het Louis Hartlooper Complex (LHC) gevestigd. LHC is een film- en cultuurcentrum. Het is genoemd naar Louis Hartlooper, een bekend en kleurrijk persoon uit de Utrechtse filmgeschiedenis. Hij was filmexplicateur in Bioscoopsalon Vreeburg en de Rembrandtbioscoop. Het LHC heeft vier bioscoopzalen, waar arthouse-films worden vertoond.

Het LHC is gehuisvest in een voormalig politiebureau uit 1926 . Het complex is net als De Inktpot een rijksmonument in de stijl van de Amsterdamse School. Het werd ontworpen door de Utrechtse stadsarchitect J.I. Planjer.  Voor het realiseren van bioscoopzalen was een grondige verbouwing noodzakelijk; er moesten twee bioscoopzalen ingepast worden, maar aan de structuur van het pand mocht niets veranderd worden vanwege de monumentenstatus.

Op het Ledig Erf heb ik voor de eerste keer het boekje LOPEN LANGS de LIJN nodig. Dankzij de foto’s in het boekje kan ik me eenvoudig oriënteren. De foto hierboven is vrijwel identiek aan de foto die door Lourens Vellinga op pagina 16 van LLdL is geplaatst. Langs saaie, bijna groteske nieuwbouw loop ik naar het einde van de schijnbaar doodlopende  straat. Met Utrechtse humor wordt een hondenuitlaatplaats aangeduid als hondentoilet.

Lourens Vellinga heeft bij het samenstellen van het boekje heel handig gebruik gemaakt van reeds bestaande wandelroutes. Aan het eind van de doodlopende straat begint het Krommerijnpad. Links van mij is water en aan de rechterkant zie ik een gebouw dat er uit ziet als een penitentiaire instelling, misschien wel een TBS kliniek. Lelijk tot en met, dus ik ga ervan uit dat mij wordt vergeven dat ik er geen foto van heb gemaakt. Bovendien wordt het over het algemeen niet op prijs gesteld dat men foto’s van dit soort gebouwen maakt en ik geniet te veel van mijn vrijheid om deze op het spel te zetten met het maken van misschien wel de saaiste en lelijkste foto ooit.

Ik vervolg mijn weg en ga  onder het spoor door. Gelukkig is er een tunnel.

Het voordeel van een LAW lopen is dat het je weinig moeite kost om je te oriënteren omdat op diverse verkeersborden en lantarenpalen langs de route stickers zijn aangebracht die je overtuigen dat je goed zit. Het nadeel voor mij is natuurlijk wel dat ik niet weet in hoeverre mijn wandeling overeenkomt met de LAW die is gestickerd. Ik loop hier natuurlijk in mijn lunchpauze, dus ik mag me niet vergissen. Ik moet zien te voorkomen dat ik straks in België uitkom.

Naast me zie ik zes identieke woonblokken met een trapveldje ernaast. De gebouwen zijn zo te zien in de jaren 50 gebouwd. Ik vermoed dat een Oost-Duitse architect in de arm is genomen om de gebouwen ten ontwerpen. Ze doen mij in ieder geval denken aan  Koude Oorlog,  DDR en socialistisch realisme, ook al heeft laatstgenoemde kunststroming natuurlijk  niets architectuur van doen. In de verte doemt weer een tunneltje op. Volgens de routebeschrijving in mijn boekje moet ik hier ook doorheen. Ze kunnen deze wandeling ook de Utrechtse tunneltocht dopen.

Het tunneltje ziet er maar donker en naargeestig uit. Ben benieuwd wat daar ’s nachts voor duistere zaken gebeuren? Ha! Ze doen er zelfs het licht uit zodra het donker wordt. Het gewelf huist vleermuizen.

Zoals je op de foto misschien wel kunt zien is het tunneltje niet al te hoog. Het grappige is dat het plafond echter steeds lager wordt naarmate ik verder loop. Als ik aan de andere kant weer buiten sta, moet ik mijn hoofd, wat tussen mijn schouderbladen is verzonken eerst opgraven voordat ik verder loop. De weg neemt me mee langs het voetbalstadion van FC Utrecht, de Galgenwaard.  Ik heb niets met voetbal, dus ik maak gauw een fotootje en vervolg mijn weg naar Lunetten.

Het is tien over half een. Ik ben veertig minuten onderweg en bevind me nu op een punt van de route waar ik de komende twee kilometer niets anders hoef te doen dan het pad volgen en doorlopen. Ik ben benieuwd hoelang ik erover doe, over die twee kilometer. Als ik dit deel van de route heb afgelegd, dan ben ik eigenlijk zo goed als op de plek van bestemming. Ik moet dan nog een paar keer links, een paar keer rechts, maar dan ben ik bij Utrecht Lunetten. Het is te hopen dat mijn aankomsttijd een beetje aansluit bij de vertrektijd van de trein terug naar Utrecht.

Van de week ben ik met collega’s van Utrecht Centraal naar Utrecht Overvecht, een ander station, gelopen. Dat kostte ons drie kwartier. Deze wandeling zal iets langer gaan duren. Niet omdat ik langzamer loop, maar wel omdat ik natuurlijk allemaal foto’s maak. Zoals de foto hieronder: het lijkt wel gemaakt  ergens op het platteland, maar het is toch echt Utrecht Kromme Rijn. Zo zie je maar hoe je verrast kunt raken door plaatjes midden in de stad. Of misschien moet ik in deze contreien spreken van stedelijk gebied in plaats van stad?

Ik ben nu voor mijn gevoel nu toch redelijk Utrecht aan het uitlopen. Rechts van mij liggen volkstuinen, links het watertje waar ik eigenlijk sinds het Ledig Erf al langs loop. Het zal nog steeds de Kromme Rijn wel zijn.

Hoog in de boom zit een vogel. Hij zingt een leuk liedje. Ik heb geen idee wat voor vogel het is, maar ik heb er ook niet zo veel behoefte aan eigenlijk om die vogel te spotten. Laat staan dat ik een boekje bij me heb om het beestje in op te zoeken. Ik woon in een Vogelaarwijk, dat wil niet zeggen dat ik een vogelaar ben natuurlijk.

Nu krijg ik echt het gevoel dat ik de stad verlaat. Hoewel het constante gezoem van de auto’s op de A12 nooit helemaal weg is, zijn er nu prachtige doorkijkjes en waan ik me af en toe ergens op het platteland.

Bij de ingang van de zoveelste tunnel heeft een poëzie liefhebber (?) een sticker op een paal geplakt. De vermeende poëet had geen betere plaats uit  kunnen kiezen wat mij betreft. De strakke witte lekkers steken lekker af tegen de donkere tunnelmond.  Inmiddels voel ik mij ook wel poëtisch en ik kan de actie wel waarderen. De snelweg die we hier onderdoor lopen is als een zwarte veeg op de groene long van het natuurgebied.

Via Google kom ik er later thuis achter dat het niet om een dichter, maar om een muzikant gaat. Zwarte Poëzie is het doorlopende bandproject van singer/songwriter Edwin van der Velde, momenteel gevestigd in Utrecht. Zwarte Poëzie’s muziek kan omschreven worden als new wave of alternative rock, beïnvloed door Britse bands, maar uniek gebracht met neoromantische teksten in de eigen taal.

Het bord Verboden voor gemotoriseerde vaartuigen is vast niet neergezet voor de rust van de beestjes die hier in de natuur leven. Het bord staat daar namelijk bijna onder het viaduct waarboven een vier-vijf-zes-baans snelweg zich in naar beide kanten ontvouwt.

Zo’n biezenmuur wil ik ook wel! Leuk voor op mijn balkon.

Hoewel ik regelmatig even pauzeer om een fotootje te nemen, heb ik er een aardig tempo in. Het is vandaag zo’n typische lentedag, waarop de temperatuur eigenlijk best vrij aangenaam is, hoewel het grijze wolkenpak anders doet vermoeden. Een prima weertje om te lopen dus, maar het is bijna warm met een hoofdletter W. Ik heb twee dunne jassen over elkaar aan (laagjes!) en ik ben in dubio om er één uit te trekken, maar ik ben inmiddels dermate bezweet dat het me beter lijkt om ze allebei aan te houden.

Om precies één minuut voor één kom ik aan op Landgoed Amelisweerd. Volgens mij heb ik de afgelopen twee kilometer in een aardig tempo afgelegd. Twintig minuten, dus zes kilometer per uur. Ga er maar aan staan!

Een bord maakt duidelijk wat er allemaal wel en niet mag. Volgens mij voldoe ik aan de voorwaarden, dus ik loop vrolijk door.

Ik loop nu in een stuk bos waar een boom onheilspellend aan het kraken is. Hij beweegt heen en weer in de wind. Hoog in de lucht klinkt het alsof twee planken langs elkaar worden gewreven en tot het uiterste belast. Ik hoop dat boom zijn strijd met de elementen nog even volhoudt en niet boven op mijn hoofd valt.

In het bos zijn sporen van houtkap. Prachtig, al die ringen! Hoe zou deze boom geworden zijn? Inmiddels bevind ik me gelukkig niet langer in de gevarenzone, dus mijn laatste woorden zullen niet zijn:  ‘Ik hoop dat boom zijn strijd met de elementen nog even volhoudt en niet boven op mijn hoofd valt.’

Ik bevind mij ergens op de laatste kilometer voor het eindpunt van deze wandeling. Op de wegwijzers langs de weg worden plaatsnamen van gemeenten langs de route vermeld. Nieuwegein, Houten, Culemborg. Er staan geen afstanden achter… Dat betekent dat ik nog vele kilometers tegoed heb, maar ik laat mij niet ontmoedigen, de kop is er weldra af!

Ik nader een spoorwegovergang die ook in het boekje beschreven staat. Het betreft een punt waar ik moet afslaan. Bij de foto staat dat ik rechtsaf moet, Tussen de rails. Nu hoop ik dat die weg zo heet, want ik heb geen zin om de Bielzen blues te neuriën, terwijl ik de intercity van Utrecht naar Den Bosch in volle vaart op mij af zie komen.

Ik blijk geluk te hebben en zonder problemen arriveer ik om kwart over één bij station Lunetten.

Je zal net zien dat de trein die mij kan terugbrengen naar de stad net is vertrokken. Het goede nieuws is dat ik even de tijd heb om op adem te komen, bij wijze van spreken. Een ongeluk komt echter nooit alleen en het tweede slechte nieuws is dat Lunetten niet meer is dan een halte en ik hier eigenlijk toch wel een flesje water of iets dergelijks had willen kopen, maar helaas, dat zit er dus niet in.

Het enige wat je op Utrecht Lunetten kan kopen zijn kaartjes voor de trein…

Utrecht CS – Utrecht Lunetten: 7 km / Nog 93 km te gaan…

Zie ook https://dewarmloper.wordpress.com/2011/04/02/lopen-langs-de-lijn-aanleiding/

en https://dewarmloper.wordpress.com/2011/04/16/lopen-langs-de-lijn-etappe-2/

en https://dewarmloper.wordpress.com/2011/04/23/lopen-langs-de-lijn-etappe-3/

en https://dewarmloper.wordpress.com/2011/04/23/lopen-langs-de-lijn-etappe-4/

en https://dewarmloper.wordpress.com/2011/04/23/lopen-langs-de-lijn-etappe-5/

en https://dewarmloper.wordpress.com/2011/05/15/lopen-langs-de-lijn-etappe-6/

en https://dewarmloper.wordpress.com/2011/06/12/lopen-langs-de-lijn-etappe-7/

7 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. De kop is eraf. Leuk! Succes met de volgende etappe.

    Lutek

    april 13, 2011 at 7:41 pm

  2. […] Lopen langs de lijn – etappe 1 « Hier loop ik warm van […]

  3. […] – etappe 2Lopen langs de lijn – etappe 5Een Tien voor tiende editie van tinyMusicRSA SecurID TokenLopen langs de lijn – etappe 1Amsterdam (Brouwerij 't IJ)Space Invaders – Waar zijn ze gebleven?Gedachte bij Le […]


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: