Hier loop ik warm van

The Hotstepper goes Dutch

Canada Calling (Vitamine C)

leave a comment »

Werken en toch de nodige vitamine C van Cultuur tot me nemen blijkt soms best lastig. Afgelopen donderdag was een goed voorbeeld van hoe deze combinatie leidt tot onvermijdelijke haast. Hoewel ik al veel eerder had uitgezocht waar ik wezen moest voor Canada Calling, stapte ik gejaagd en gezwind in de verkeerde tram om mij naar het Zakkendragershuisje te brengen. Via de site van TinyMusic, de organisator van wat toch een fijne avond zou worden, had ik gezien dat ik naar Delfshaven moest. Via een goede vriendin, die ik uit consternatie belde, toen ik merkte dat mijn tram de verkeerde kant opging leerde ik dat er ook een Zakkendragershuisje in Schiedam is.

Ieder huisje heeft zijn kruisje, maar ik voelde me toch in mijn kruis getast, alwaar ik mijn eigen zak draag. In het volle besef van mijn fout, besloot ik tot een guerrilla doorsteek om wandelend zo snel mogelijk mijn doel te bereiken. Gelukkig werd ik hierbij ondersteund door eerder genoemde vriendin die mij de juiste kant op navigeerde. Na een stevige wandeling kwam ik te laat, maar toch op tijd. Ze hadden op mij gewacht! Hartverwarmend. En dat was nodig, want door het gejakker, de vergissing en de kille kou was mijn humeur het vriespunt genaderd.  Het juiste gezelschap en oorstrelende muziek zorgden ervoor dat ik ontdooide en van ontstemd al gauw veranderde in vrolijk gestemd. De vitamine C deed haar werk.

De tiende editie van TinyMusic werd afgetrapt door Toronto Troubadour Jack Marks met een grappig liedje over Greasy Maggie. Een heerlijk mopje over een koene chick die stoerder blijkt dan onze zanger, die op zijn beurt van dapperheid getuigd door er onverschrokken een liedje over te schrijven. Na een korte set en dito pauze is de vloer van Jadea Kelly. Ze pakt niet alleen de vloer, maar ook direct het publiek in. Dit vogeltje is heerlijk gebekt. Wat een stem! Tijdens Lay My Body Down mag het publiek de tweede stem zijn bij het refrein. Door haar hemels mooie stem waren we al gewend tweede viool te spelen, dus het ging ons goed af.

Aan alles komt een einde, ook al wilden we dat misschien niet. Toch ging ieder na wat te hebben nagepraat zijns weegs. De kou leek nu te dragen. De wereld zag er anders uit. Met dank aan TinyMusic wandelde ik goed geluimd en op mijn gemak door nachtelijk Rotterdam.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: